All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 131 - Chapter 140

‘แกร๊ก..’เสียงลงกลอนประตูห้องที่ดังแว่วให้ได้ยิน ทำให้กิตติภพรู้ว่าหญิงสาวคงลงกลอนประตูบานกว้างที่อยู่ตรงหน้าเขาเรียบร้อยแล้ว เช่นที่เธอลงกลอนประตูหัวใจจากความรักของเขา แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่ใจก็ยังคงหวัง หวังว่ากลอนที่เธอลงประตูหัวใจจะไม่ได้ถูกปิดตายเหมือนกับประตูตรงหน้าที่สามารถเปิดออกได้อีกครั้ง หากเจ้าของห้องเต็มใจจะถอดสลักกลอนประตู“แม่รินเป็นอะไรคะ? โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ”เด็กหญิงดาหลาที่เพิ่งนำกระเป๋านักเรียนสีชมพูสดใสไปเก็บในห้องนอนของตัวเองตามคำสอนของปาหนันเอ่ยถามเสียงใส ก่อนเด็กน้อยจะปีนป่ายขึ้นบนโซฟากว้างและขึ้นไปนั่งตักของดารินทร์ พลางใช้มือเล็กป้อมปาดน้ำตาเม็ดโตที่ร่วงหล่นจากดวงตาคู่สวยของเธออย่างรักใคร่“แม่รินขี้แยจังเลยเนอะ ขอโทษนะน้องดา” ดารินทร์เอ่ยเสียงเครือ ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตาให้หนูน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ขณะจุมพิตมือนุ่มนิ่มของดาหลาหน้าอย่างรักใคร่“คุณแม่สอนว่า...เป็นเด็กผู้หญิงต้องเข้มแข็ง! เราต้องไม่เสียน้ำตาง่ายๆ ค่ะ เพราะถ้าเราอ่อนแอ เราก็จะถูกรังแกอยู่ร่ำไปค่ะ!” ดาหลาบอกเสียงใส จนดารินทร์ต้องระบายยิ้มออกมากับคำสอนของเพื่อนรักที่สั่งสอนบุตรสาวตัวน้อยให้รู้จักเข้มแข็ง

สายน้ำเย็นฉ่ำยามดึกค่อนคืนในฤดูหนาว ไม่ได้ทำให้คนที่อาบน้ำชำระร่างกายรู้สึกหนาวเย็นมากมายอะไรนัก ในทางตรงกันข้ามความเย็นที่สัมผัสผิวกายทำให้คนจิตใจฟุ้งซ่านกลับสงบลงอย่างน่าประหลาด ปาหนันชอบอาบน้ำเย็นจนเป็นนิสัย เพราะชอบให้ผิวกายได้ปรับสมดุลตามธรรมชาติมากกว่าการอาบน้ำในอุณหภูมิที่สูงขึ้นแต่ผิวพรรณต้องสูญเสียความสดชื่นไป ร่างบอบบางภายใต้ผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำในที่สุด หลังจากที่อาบน้ำอยู่นานหลายนาที ปาหนันนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่ถูกตั้งอยู่ไม่ห่างจากประตูห้องน้ำมากนัก เริ่มทาครีมลงบนผิวหน้ากระจ่างใสที่ปราศจากเครื่องสำอางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนปลายนิ้วมือที่ทำหน้าที่เกลี่ยครีมเนื้อบางเบาจะชะงักค้างเหมือนสับสวิตช์ เมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติภายในห้องนอนเสียงรายการโทรทัศน์ที่ถูกเปิดไว้กลับเงียบสนิท?กลิ่นอ่อนๆ ของแอลกอฮอล์ที่ลอยตามลมมาแตะปลายจมูกของปาหนัน? เร็วเท่าความคิด ใบหน้าหวานใสที่มองกระจกตรงหน้าจนถึงเมื่อครู่หันหลังกลับมาทันที!“คุณสิงห์!?” ปาหนันอุทานเสียงหลง เมื่อกวาดสายตาไปรอบห้องแล้วพบร่างสูงที่ตัวเองนึกเป็นกังวลถึงเมื่อชั่วโมงก่อน กำลังนอนเอนกา

คนที่เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองเพิ่งอาบน้ำเสร็จ และมีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปกปิดร่างกายชะงักค้าง จากที่พยายามดิ้นรนให้พ้นอ้อมกอดอุ่นกลับกลายเป็นแน่นิ่งไปเหมือนถูกสาป ใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อเมื่อครู่กลับแดงจัดจนลามไปทั้งตัวอย่างรวดเร็ว นึกก่นด่าตัวเองที่ติดนิสัยอาบน้ำแล้วนุ่งผ้าขนหนูออกมาแต่งตัวข้างนอก! หลังจากตำหนิติเตียนตัวเองจนหนำใจแล้ว ปาหนันก็ตั้งปณิธานไว้ว่า..เธอจะไม่มีวันออกมาแต่งตัวนอกห้องน้ำอีกเด็ดขาด!“สรุปว่า...ปล่อยเลยไหม?” น้ำเสียงเหมือนจะยั่วที่เอ่ยออกมาพร้อมกับวงแขนกว้างที่คลายออกในทันที“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งขยับนะคะคุณสิงห์...นะคะ!” เธอบอกเสียงตกใจปนสั่นเครือ คนที่รับรู้ถึงอันตรายที่จะเกิดกับตนผวากอดรัดร่างสูงตรงหน้าไว้แน่นทันที“ป่านเข้ามากอดผมเองนะ..” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายทันทีที่เธอผวากอด ราวกับว่าเขากำลังรอเวลาเช่นนี้อยู่แล้ว“คุณสิงห์!?” ร่างบางอุทานเสียงหลง เมื่อถูกอุ้มตัวลอยด้วยวงแขนแข็งแรงของคนตรงหน้าที่เอาแต่พร่ำบอกว่าตัวเองเป็นคนป่วยจนถึงเมื่อหลายนาทีก่อน มือบางที่ได้รับอิสระรีบตะปบปมผ้าขนหนูไว้แน่นทันที เพราะปมผ้าที่ผูกไว้ไม่ได้แน่นหนาอะไรเลยมาตั้ง

เมื่อช่วงบ่ายเขาแวะไปหาศิวัตที่ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของพวกลักลอบตัดไม้ที่ศิวัตเข้าร่วมช่วยทางการกวาดล้างพร้อมๆ กับปางไม้ของพ่อเลี้ยงภาสกรบิดาของภูผา และติดตามเรื่องมือปืนรับจ้างที่รับใบสั่งมาเพื่อหมายเอาชีวิตของเขาโดยตรง!หลังได้ข้อสรุปที่แน่ชัดว่าการคาดเดาถึงผู้อยู่เบื้องหลังเป็นไปตามที่สงสัย สิงหาก็มีเรื่องที่ต้องจัดการหลายอย่างเพื่อป้องกันไม่ให้เหตุการณ์ซ้ำรอยเช่นสองครั้งสองหนที่ผ่านมา เพราะในเวลานี้ไม่ได้มีเพียงชีวิตของเขาลำพังอีกแล้วที่ต้องปกป้อง ยังมีชีวิตของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าและลูกน้อยของเธอ ที่เขาต้องปกป้องดูแลอีกด้วยสิงหากลับมาตั้งแต่พลบค่ำ แต่เพราะอยากรู้ว่าหญิงสาวที่เขาเฝ้าเป็นห่วงจะห่วงเขาหรือไม่? จึงเลือกที่จะจอดรถรอที่หน้าบ้าน ใครจะคิดว่าจนแล้วจนรอดดึกดื่นค่อนคืนปาหนันจะใจแข็งไม่ยอมต่อสายหาเขาแม้แต่สายเดียว? จนกลายเป็นเขาเองที่ต้องยอมกลับเข้าบ้านเพราะทนให้เธออยู่ในบ้านเพียงลำพังไม่ได้!แต่คนนิสัยไม่ค่อยดีอย่างเขา จะไม่แกล้งคนที่เป็นเจ้าของหัวใจเลยก็ใช่ที่? จึงตั้งใจจะเข้ามาแกล้งปาหนันสักเล็กน้อยเท่านั้น...ใครจะคิดว

เสียงกลอนประตูถูกปลดล็อกทำให้หัวใจของคนรอคอยเต้นแรง แม้ไม่อยากคาดหวังให้ใจเจ็บ แต่เบื้องลึกภายในจิตใจก็ยังเต็มไปด้วยความหวัง แล้วประตูบานกว้างก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางที่เขาเฝ้ารอคอยมาตลอด กิตติภพรู้สึกได้ในทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าต่างออกไปจากทุกครั้ง? ดวงตากลมโตคู่นั้น...ยังฉาบไว้ด้วยรอยโศกยามสบประสานเข้ากับดวงตาของเขา ยังคงสั่นไหวและสะท้อนให้เห็นความเจ็บช้ำที่หยั่งรากลึกลงในจิตใจของเธอ แต่ในเวลาเดียวกันนัยน์ตาคู่หวานกลับมั่นคงและว่างเปล่าจนอ่านไม่ออกในเวลาเดียวกัน?“ดอกไม้นั่น คุณเอามาให้ฉันใช่ไหม?” ดวงตากลมโตที่ฉาบรอยโศกเลื่อนมองช่อดอกไม้ในมือของคนตรงหน้า ก่อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“พี่ดีใจนะ ที่รินยอมรับมัน” กิตติภพคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ให้คนตรงหน้าทันที“ขอบคุณค่ะ” ดารินทร์รับคำสั้นๆ เหมือนกับที่รับช่อดอกไม้จากชายหนุ่ม หญิงสาวเดินนำเข้าไปในห้องกว้างที่อยู่เบื้องหลังประตูบานใหญ่เงียบๆ “เข้ามาสิค่ะ” หัวใจยังคงรู้สึกเหมือนถูกหนามแหลมคมทิ่มแทงในทุกวินาทีที่ก้าวเดิน คำแทนตัวที่ใช้กับเธอช่างไม่ต่างจากในอดีตที่เคยมีกันและกัน และเพราะแบบนั้นห