All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 141 - Chapter 150

“ฉันไปอยู่ต่างประเทศค่ะ เพิ่งกลับมา” ดารินทร์ยังคงตอบอย่างสงบนิ่ง แม้ว่าตะกอนความทรงจำในวันวานจะผุดขึ้นมาราวกับภาพซ้อน“ทำไมรินไม่ติดต่อหาพี่? ทำไมถึงไปโดยไม่พูดอะไรเลย?” กิตติภพบอกเสียงเครือ รู้สึกเจ็บปวดที่อีกฝ่ายทิ้งเขาไว้กับความทุกข์ที่คิดว่าตัวเองต้องสูญเสียเธอไปตลอดกาลอยู่หลายปี“เพราะเราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีกแล้ว...ตั้งแต่เรื่องวันนั้น”เธอตอบกลับเสียงเบา พยายามควบคุมไม่ให้เสียงตัวเองสั่นไหวไปกับอดีตที่พ้นผ่าน“รินเห็นใช่ไหม? เรื่องพี่กับเพียงฝัน”ความสงสัยที่เก็บงำมาหลายปีถูกถามออกไป แม้ไม่เคยได้รับคำยืนยันแต่กิตติภพกลับเชื่อว่าที่ทุกอย่างเกิดขึ้นในวันนั้น เป็นเพราะเธอเข้ามาเห็นความสัมพันธ์ที่เกือบก้าวข้ามเส้นที่ไม่อาจย้อนกลับได้ของเขาและน้องสาวบุญธรรม!“ค่ะ ฉันเห็นพวกคุณ” ภาพในวันวานถูกดึงกลับมาอย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยินคำถามของอดีตคู่ชีวิตแม้จะยังเจ็บปวดแต่เธอไม่อยากให้ตัวเองต้องจมอยู่กับความรู้สึกเหล่านี้อีกต่อไป! บางทีการเผชิญหน้าอาจจะดีกว่าการหนีปัญหาเช่นที่ทำมาตลอดชีวิตก็ได้?“เห็น…ว่าสามีของฉัน กำลังมีอะไรกันกับน้องสาวของตัวเอง”“มันไม่ใช่อย่างที่รินเข้าใจนะ ขอให้พี่ไ

1 สัปดาห์ต่อมา... ร่างบางระหงในชุดเดรสสีชมพูอมส้มที่สูงเหนือเข่าเล็กน้อย ยืนรอร่างสูงของเพื่อนร่วมทางที่แวะเข้าห้องน้ำในมุมหนึ่งของพื้นที่ที่เจ้าตัวเห็นว่าเงียบสงบที่สุดของสนามบิน แม้จะไม่ใช่วันหยุดที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายจนน่าแออัด แต่เพราะราคาต่อเที่ยวบินที่ลดลงตามระบบการขนส่งมวลชนที่พัฒนาขึ้น ก็ทำให้มีผู้คนจำนวนมากในพื้นที่สนามบินจนหญิงสาวต้องหามุมสงบให้ตนเองอยู่ดี“รอนานไหมครับ หิวหรือยัง?” เสียงทุ้มพร้อมวงแขนกว้างที่โอบร่างบางของคนที่ยืนรออยู่อย่างถือวิสาสะ ไม่ได้ทำให้คนในอ้อมแขนผลักไสแต่อย่างใด ตรงข้ามเจ้าตัวกลับระบายยิ้มอ่อนหวานที่ทำให้สายตาคมที่ทอดมองมาแทบจะพร่ามัวไปกับความสดใสของคนข้างกาย“ไม่นานค่ะ ตอนนี้ก็เหมือนจะหิวนิดหน่อย” ปาหนันตอบอย่างอารมณ์ดี เริ่มชินกับอ้อมแขนแข็งแรงที่มักจะโอบกอดเสมอเมื่อมีโอกาส“งั้นไปกินข้าวที่บ้านนะ…คุณแม่ต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่เจอป่าน”สิงหาบอก พลางกระชับอ้อมกอดที่มีไว้เพื่อคนข้างกายเพียงคนเดียวเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกไป ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของปาหนันและสิงหาดีขึ้นตามลำดับ ค่อยๆ ปรับตัวเข้าหากันอย่างเรียบง่าย

ปาหนันหลับตาลงเพื่อปิดกั้นความรู้สึกร้ายๆ ที่จะทำลายความรู้สึกของตัวเองไว้ แล้วกดมันให้ลึกลงไปอยู่ในจุดที่ลึกที่สุดในห้วงความทรงจำ ไม่โทษใครทั้งนั้นและไม่เคยเสียใจที่ชีวิตของเธอเดินทางมาถึงจุดนี้ การเติบโตของเด็กหญิงดาหลาคือเครื่องยืนยันการตัดสินใจที่ผ่านมาแล้ว…ว่าเธอคิดถูก! หญิงสาวกดต่อสายหามารดาที่ไม่ได้พบหน้าหรือได้ยินเสียงมากว่าห้าปีด้วยหัวใจที่เต้นแรง ความรู้สึกมากมายตีวนกันอยู่ในหัวใจ ปาหนันเชื่อเสมอว่าสักวันหนึ่ง ทุกคนในครอบครัวของเธอจะสามารถยอมรับเด็กหญิงดาหลาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในนั้นได้...และการติดต่อกลับมาของมารดาหลังจากขาดหายไปหลายปี ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะคาดหวังหวังว่าคงจะเป็นข่าวดีที่เฝ้ารอคอยมานานแสนนาน! สิงหามองร่างบอบบางแสนรักที่เดินวนไปเวียนมาจนแทบจะกลายเป็นวงกลมอยู่นาน ก่อนระบายยิ้มออกมาเมื่อรับรู้ได้ว่าปาหนันสามารถจัดการกับความรู้สึกด้านลบบางอย่างของตัวเองได้แล้ว น่าแปลกที่เขาสามารถรับรู้ได้ว่าหญิงสาวรู้สึกอย่างไรได้ในทันทีที่อารมณ์เปลี่ยน ทำราวกับตัวเองเป็นเครื่องวัดอารมณ์ที่ถูกสร้างมาเพื่อเธอ“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ ตามไปคุยกับแ

มือเรียวบางกำภาพถ่ายที่ถูกส่งมาเมื่อครู่ด้วยหัวใจร้อนรน ภาพชายหญิงที่ยืนอยู่ด้วยกันหน้าประตูห้องชุดสุดหรู โดยที่มือข้างหนึ่งของเขาถือดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างก็กำลังโอบอุ้มร่างเล็กของเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มที่เธอจำได้ว่าเป็นบุตรสาวของอดีตคู่หมั้นที่หายไป!?แม้จะรู้ดีอยู่เต็มอก! แต่มันช่างเป็นภาพของครอบครัวที่แสนสมบูรณ์แบบ...ครอบครัวที่เธอไม่เคยมี!“ฉันเกลียดแก..”น้ำเสียงที่ฉาบไปด้วยความเกลียดชังเอ่ยรอดไรฟัน เพียงฝันฉีกภาพถ่ายที่คนของณเรศส่งมาให้จนแหลกเป็นชิ้นๆ ราวกับต้องการระบายความรู้สึกออกมาทางการกระทำ เพื่อให้หัวใจที่เจ็บปวดของตัวเองทุเลาเบาบางลง“หยุดได้แล้ว ทำแบบนั้นไปมันไม่ช่วยอะไรหรอก!” ณเรศเดินเข้ามาภายในห้องเอ่ยเสียงเรียบคอนโดมิเนียมหรูย่านใจกลางเมืองแห่งนี้เป็นที่พักอาศัยชั่วคราวของเขาและเพียงฝันที่ร่วมกันซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อน เพื่อให้การพบกันของเขาและเธอไม่เป็นที่จับตามอง หรือเป็นจุดสนใจของใครๆ เพราะหากความลับเรื่องสายเลือดของเขาและเธอถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจริงๆ คงยากแก่การปกปิด...การป้องกันเหตุที่อาจจะเกิด ย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่า“ผู้หญิงคนนั้นมันกลับมา! ฝันเกลีย

ภาพของบุตรสาวคนเดียวที่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างสิ้นหวังเมื่อรู้ว่าน้องชายที่ตัวเองรักยิ่งจากไป ยังค้างอยู่ในความทรงจำของผู้เป็นบุพการี และโลกแห่งความเป็นจริงก็โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด เมื่อภรรยาของเขาไม่พร้อมยอมรับต่อสิ่งที่เกิดขึ้นจากการสูญเสียครั้งนั้น!ครอบครัวที่เคยสมบูรณ์แบบและเต็มไปด้วยความสุขเกิดรอยร้าวขนาดกว้างที่พร้อมจะแตกหัก และเมื่อปาหนันรับเด็กหญิงดาหลามาดูแล...ทุกอย่างก็พังทลายลงมาในที่สุด! สุดท้ายพุทธชาตจำต้องเลือกที่จะทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังเพื่อรักษาครอบครัวที่เหลือไว้ แม้การเลือกในครั้งนั้นจำเป็นจะต้องทอดทิ้งบุตรสาวเพียงคนเดียวไปด้วยก็ตาม!“ใช่ค่ะ ลูกเป็นคนทิ้งงานแต่งงานเอง” ปาหนันน้อมรับด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เพราะสิ่งที่เธอเลือกแล้วว่าจะทำ คือความจริงเดียวกันกับที่บุพการีของเธอรับรู้และเข้าใจ“ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ” พุทธิชาตบอกเรียบ ๆ พลางถอนใจบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขาเป็นเช่นนี้เสมอนับแต่วัยเยาว์ ในบรรดาบุตรทั้งสาม ปาหนันเป็นคนที่อ่อนโยนและเข้าใจโลกได้มากที่สุด เธอมีความใจดีเป็นที่ตั้งเสมอมา...แต่ในขณะเดียวกัน บุตรสาวคนนี้ก็เป็นคนที่ใจเด็ดมากกว่าใครๆเรียกได้ว่าเด็ด