All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 151 - Chapter 160

1 สัปดาห์ต่อมา... ประตูห้องทำงานกว้างถูกเปิดออกโดยไม่มีการแจ้งเตือนใดๆ ล่วงหน้า พร้อมกับร่างสูงของผู้บริหารหนุ่มรูปหล่อที่มีสิทธิและอำนาจเท่าเทียมกับเจ้าของห้อง ภาสกรมองเจ้าของห้องที่ยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการกับเอกสารกองโตที่สูงจนแทบจะท่วมหัวคนที่นั่งอยู่ ด้วยเพราะชายหนุ่มไม่ได้สะสางงานมากมายที่ถูกทิ้งร้างไว้นานร่วมเดือน ทำให้งานทับถมจนไม่หลงเหลือแม้แต่เวลาจะสนทนากับผู้มาเยือน“งานท่วมหัวมันเป็นแบบนี้นี่เอง.. ” ภาสกรบอกกลั้วหัวเราะ ขณะหยิบมะขามกระปุกเล็กที่พกติดตัวขึ้นมาเคี้ยวด้วยท่าทีสบายอารมณ์“ขนาดแพ้ท้องแทนเมีย ปากก็ยังไม่หายหมาเลยนะ” แม้ไม่เงยหน้า แต่เจ้าของห้องก็ตอบโต้ได้อย่างแสบสัน“อย่าพาดพิงนะมึง ตั้งแต่ท้องเนี่ย…มานิษาดุขึ้นเป็นกอง! กูว่าลูกคนนี้ไม่ธรรมดา” ภาสกรว่าติดตลก แม้จะเป็นเรื่องจริงก็ตามที เพราะตั้งแต่ท้องมา ภรรยาที่แสนอ่อนหวานของเขาก็กลายร่างเป็นแม่เสือสาวทันที ทั้งดุและเฉียบขาด แถมด้วยความเจ้าเล่ห์แสนกลที่เพิ่มเข้ามา จนบางทีตัวเขาเองก็ยังหวาดๆ“เลือดพ่อมันแรง” สิงหาบอกเรียบ ๆ ขณะจรดปลายปากกาลงในแฟ้มหนาบนโต๊ะหลังจากที่กวาดสายตาตรวจสอบตัวเลขอีกครั้งอย่างรอบ

‘ก๊อก ก๊อก…ก๊อก!’ เสียงประตูที่ถูกเคาะไม่ได้ทำให้ใครอีกคนรู้สึกตัวแม้แต่น้อย จวบจนแก้วชาสีสวยและขนมอบถูกนำมาวางบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยกองเอกสาร เจ้าของห้องค่อยจะรู้สึกตัวถึงการมาเยือนของใครอีกคนในห้อง“รติ!? เข้ามาไม่ให้เสียง พี่ตกใจหมด” ปาหนันร้องบอก ก่อนหยิบขนมอบกลิ่นหอมชิ้นเล็กเข้าปากทันที“รติเคาะแล้วค่ะ คุณป่านไม่ได้ยินเอง” รติมาบอกด้วยรอยยิ้ม“ออ...สงสัยพี่จะเหม่อไปหน่อย” คนเหม่อลอยบอกเก้อๆ ก่อนจะหยิบขนมอีกชิ้นเข้าปาก เพราะรู้สึกเหมือนมือไม้ของเธอเริ่มจะหาที่วางไม่ได้ขึ้นมาเสียเฉยๆ“รติดีใจนะคะ ที่เห็นคุณป่านยิ้มได้” รติมาบอกอย่างปลื้มใจเธอดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นเจ้านายสาวตรงหน้า ที่พ่วงด้วยตำแหน่งผู้มีพระคุณและเป็นเหมือนพี่สาวที่เธอเคารพรักกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง...นับตั้งแต่ที่สูญเสียพงศ์อินทร์ไปเมื่อหลายปีก่อน รอยยิ้มแสนหวานที่ออกมาจากใจของปาหนันก็น้อยลงจนหาได้ยาก หากไม่นับที่หญิงสาวยิ้มให้กับดาหลาบุตรสาววัยสี่ขวบเศษ“ขอบใจจ้ะ เดี๋ยวคุณสิงห์จะแวะเข้ามา...พี่ฝากรติดูดาหลาให้หน่อยนะ เพราะงานพี่คงเสร็จไม่ทันแน่ ๆ ” ปาหนันเอ่ยไหว้วานเลขาคนสนิทที่เธอเอ็นดูเหมือนน้องสา

“คุณแม่ขา!” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงดาหลาที่อยู่ในชุดนักเรียนเอ่ยทักอย่างสดใส ก่อนหนูน้อยจะวิ่งตรงไปหามารดาทันทีที่ประตูห้องทำงานกว้างถูกเปิดออกโดยการอำนวยความสะดวกของสิงหา“ว่ายังไงคะ คนดีของคุณแม่” ปาหนันเอ่ยเสียงอ่อนโยน ขณะจรดปลายปากกาลงบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายของแฟ้มหนาตรงหน้า ก่อนจะย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อรับร่างกลมป้อมขึ้นมาอยู่บนตักเช่นที่ทำเสมอ“สวัสดีค่ะ” หนูน้อยพนมมือเล็กป้อมกระพุ่มไหว้อย่างสวยงามตามที่มารดาเคยสอนไว้ ก่อนจะหอมแก้มของผู้เป็นแม่อย่างประจบประแจง “น้องดารักคุณแม่ที่สุดในโลกเลยค่ะ”“ขี้ประจบจริงนะเรา ใครสอนมานะ” ปาหนันบอกกลั้วรอยยิ้ม ก่อนจะหอมแก้มยุ้ยของบุตรสาวอย่างมันเขี้ยวในความน่าเอ็นดูทันที“คุณพ่อสอนเองครับ มีรางวัลให้ไหม?” สิงหาบอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งสายตาวิบวับที่ทำให้คนมองใจหวิวให้เจ้าของห้อง“งานเสร็จแล้วเหรอคะ ไหนว่ายุ่ง” พยายามมองข้ามดวงตาคมที่เปล่งประกายของคนตรงหน้า“ยังเลย แต่ก็เคลียร์ไปได้มากแล้วละครับ ตอนนี้ผมอยากอยู่กับคุณกับลูกมากกว่า” เขาตอบตามจริง“งั้นมาอุ้มลูกไปทีค่ะ เพราะงานของป่านยังไม่เสร็จเลย” เธอตอบยิ้มๆ ก่อนจะส่งร่างเล็กป้อมให้คนที่เด

ร่างบอบบางชะงักเล็กน้อยเมื่อพบใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูบานกว้าง นับตั้งแต่วันที่เธอเปิดใจและร้องขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดต่อกันสิ้นสุดลง ดารินทร์ก็ไม่ได้พบหน้ากิตติภพอีกเลยจนบางครั้งก็เผลอนึกไปว่าทั้งชีวิตนี้...คงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว?แต่มาวันนี้ที่ได้เห็นเขายืนอยู่หน้าประตูบานเดิมอีกครั้ง เช่นที่เคยทำมาตลอดช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ดารินทร์ก็อดถามตัวเองในใจไม่ได้ว่า...นี่คือความจริง หรือภาพฝันที่หลงละเมอไปเองกันแน่?“คุณ...มาทำอะไรที่นี่คะ” ดารินทร์ถามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบานกว้างด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงนัก ทั้งที่ใช้ความพยายามอย่างมากในการควบคุมเสียงของตน“ขอโทษที่รบกวน พี่มาหาคุณป่านกับไอ้สิงห์” กิตติภพเอ่ย ก่อนจะลอบมองเสี้ยวหน้าหวานที่แสนคิดถึง เมื่อเธอพยักหน้ารับรู้แล้วเดินผ่านเขาไปเพื่อเปิดประตู“สองคนนั้นพาน้องดาไปกินข้าวข้างนอก เข้ามารอข้างในก่อนก็แล้วกันค่ะ” ดารินทร์บอกเสียงเรียบ“อืม รู้อยู่แล้ว” คำตอบของเขาทำให้คนที่หมุนลูกบิดประตูชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูบานกว้างเพื่อให้แขกเข้ามาภายในบ้าน“เดี๋ยวฉันโทรตามให้ คุณนั่งรอก่อนนะคะ”“ไม่ต้องหรอก...พี่รอได้ แล้วก็พร้อมที

เช้าวันต่อมา... เพียงฝันกำกระดาษสีขาวในมือจนยับย่นหลังจากอ่านข้อความในนั้นได้เพียงครึ่ง ก่อนจะฉีกกระชากกระดาษทิ้งจนกระจัดกระจายเกลื่อนห้องทำงาน ดวงตากลมใสแสนสวยกวาดสายตามองเจ้าของแฟ้มหนาที่บรรจุกระดาษแผ่นนั้นด้วยความเจ็บช้ำระคนขุ่นเคือง อารมณ์มากมายปะปนกันในหัวใจเสียจนไม่อาจตอบโต้สิ่งใดออกมาได้ด้วยคำพูด“ภพค่ะ ทำไมคุณทำกับฝันแบบนี้!”เจ้าของร่างบอบบางถามเสียงกระด้าง ทุกครั้งที่อยู่ลำพังคำสรรพนามที่แสนถือวิสาสะจะถูกเอ่ยออกมาจากเพียงฝัน หญิงสาวมักแสดงกิริยาราวกับตัวเองก้าวล่วงเส้นกั้นระหว่างความเป็นพี่น้องที่ชายหนุ่มสร้างไว้เสมอ“อย่าถามในสิ่งที่รู้อยู่แล้ว” กิตติภพบอกเสียงเรียบ ทำราวกับอีกฝ่ายไร้ตัวตนริมฝีปากสวยได้รูปเม้มเข้าหากันอย่างสกัดกั้นอารมณ์ใช่! เธอรู้อยู่แล้ว รู้ตั้งแต่ที่พัชรีถูกไล่ออก…รู้ว่าทุกความลับที่ซุกซ่อนไว้กำลังจะถูกเปิดเผย!“เก็บของออกไปเถอะ เธอไม่มีสิทธิ์เข้ามาที่บริษัทนี้อีกแล้ว”กิตติภพบอกน้องสาวต่างสายเลือดเสียงกระด้าง แม้ลึกๆ ความผูกพันของความเป็นพี่ชายที่รักน้องสาวเพียงคนเดียวมาก จะซึมลึกจนเจ้าตัวไม่อาจตัดสายสัมพันธ์ที่มีต่อหญิงสาวตรงได้ขาดสะบั้นก็ตามท