All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 161 - Chapter 170

เสียงดนตรีประกอบภาพถูกฉายบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องประชุมสำหรับการนำเสนอรูปแบบห้างสรรพสินค้าที่ถูกออกแบบใหม่ ไม่ได้ทำให้ใครบางคนสนใจมากนัก อย่างน้อยก็คงเป็นผู้บริหารทั้งสองฝ่ายที่ดูจะไร้ความสนใจต่อภาพฉายตรงหน้า ราวกับคนทั้งคู่มีสิ่งอื่นในห้วงความคิดที่สลักสำคัญกว่างานตรงหน้า? แม้จะสรุปได้เช่นนั้นแต่ภาสกรที่เข้าร่วมประชุมด้วยก็เห็นความแตกต่างที่ชัดเจนจากคนทั้งคู่สิงหาที่นั่งอยู่ข้างเขาดูจะมีความสุขมากกว่าปกติเมื่อสังเกตรอยยิ้มมุมปากที่ยกยิ้มอยู่ตลอดวัน ทั้งที่ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาจนเกือบบ่ายสามแล้ว ต่างจากเอกภพเจ้าของโครงการนี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แววตาคมของผู้อาวุโสดูเศร้าหมอง ราวกับมีเรื่องทุกข์ใจแสนสาหัสจนยากจะรับไหว? จนไม่อาจปกปิดความรู้สึกเหล่านั้นจากสายตาคมรอบข้างได้“เอกสารทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าทุกท่าน คือระยะเวลาการก่อสร้างและต้นทุนทั้งหมดที่จัดสรรแต่ละส่วนนะครับ” ภาสกรเอ่ยผ่านไมโครโฟนตรงหน้าทันทีตามหน้าที่ ก่อนจะเอ่ยแจกแจงรายละเอียดที่เป็นส่วนสำคัญทั้งหมดต่อผู้เข้าประชุมกว่าสิบชีวิตในห้องทันทีการประชุมดำเนินไปถึงช่วงสุดท้ายได้อย่างราบรื่น มีการซักถามและข้อโต้แย้งอีกเล็กน้อยสำหรับเง

เด็กชายณเรศยืนมองบ้านเอื้ออาทรที่เจ้าหน้าที่นำมาส่งเมื่อครู่ด้วยสายตาว่างเปล่า มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าใบเล็กที่แทบจะไม่มีข้าวของอะไรมากมายนักสำหรับเด็ก มีเพียงรูปถ่ายของมารดาและเสื้อผ้าอีกเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนมืออีกข้างก็จับจูงมือเล็กป้อมของหนูน้อยวัยสี่ขวบที่เป็นครอบครัวเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ไว้แน่นมารดาของเขาจากโลกนี้ไปแล้วจากไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสนอ่อนโยนทั้งที่ดวงตาของท่านเศร้าหมองจนสัมผัสได้ น่าแปลกที่เด็กชายกลับรู้สึกโล่งใจเมื่อมารดาตายจากไป อาจเพราะการสูญเสียท่านไปตลอดกาลมันดีสำหรับตัวเขาและน้องสาวมากกว่าการต้องมองดูท่านทำงานหนักอยู่ตลอดเวลา และเห็นท่านแอบร้องไห้ทุกครั้งเมื่ออยู่ลำพังก็เป็นได้“แม่ไปไหน?” เด็กหญิงถาม เมื่อถูกพี่ชายจับจูงผ่านประตูบานกว้างที่เรียกว่า ‘สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า’“แม่ไม่อยู่แล้ว แม่ไปสวรรค์” ณเรศตอบเสียงเรียบ เพราะนับตั้งแต่มารดาจากไปเมื่อเดือนก่อน เขาก็ต้องคอยตอบคำถามของน้องสาวที่เหลียวซ้ายแลขวาหามารดาผู้ตายจากอยู่เป็นประจำ เมื่อหนูน้อยหาไม่พบเธอก็มักจะหันมาถามเขาเช่นนี้เสมอ“เมื่อไรแม่จะกลับมา?” หนูน้อยพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนเอ่ย

“ฉันจะเอาเรื่องมัน! แค่เด็กคนเดียวยังดูแลไม่ได้!” ดารินทร์ตวาดอย่างกราดเกรี้ยว แต่ก่อนที่จะถึงตัวของเป้าหมาย แรงดึงจากปาหนันก็รั้งไว้พร้อมๆ กับฝ่ามือบางของคนที่เหนี่ยวรั้งที่ฟาดลงบนซีกหน้าหวานของคนที่กำลังขาดสติทันที ‘เพียะ!’“หยุดบ้าได้แล้ว!” ปาหนันตวาดกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะปาดน้ำตาที่ไหลออกมาของตัวเองอย่างลวกๆ แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่แกจะหาว่าใครผิด สิ่งที่เราต้องทำคือตามหายัยหนูให้เจอ! แต่ถ้าแกยังไม่มีสติอยู่แบบนี้ก็ออกไป! แล้วถ้าสงบสติอารมณ์ได้เมื่อไรค่อยกลับมาช่วยกันตามหายัยหนู”“...”ดารินทร์กุมซีกหน้าหวานของตัวเองเบาๆ เมื่อเริ่มรับรู้ได้ถึงความเจ็บทางกายที่ช่วยเรียกสติให้กลับมา น้ำตาก็ร่วงรินอาบดวงตาคู่โศก“ฉันรู้ว่าแกเจ็บเพราะฉันก็เจ็บไม่น้อยกว่าแก...แต่การที่แกไปทุบตีครู ก็ไม่ได้ช่วยให้ได้ยัยหนูคืนมาหรอกนะ” ปาหนันเอ่ยเตือนสติเพื่อนอีกครั้ง ทั้งที่ตัวเองก็รู้สึกเจ็บปวดและหวาดกลัวไม่ต่างกัน“ลูกฉันหายไปทั้งคนนะ แกจะให้ฉันทำยังไง?” ดารินทร์บอกเสียงเครือ ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ร่างบอบบางของคนที่ยืนหยัดอยู่จนถึงเ

“เพียงฝัน?” สิงหาถามคล้ายจะสับสน เพราะผู้ป่วยภายใต้เครื่องมือการแพทย์ที่นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยคือน้องสาวเพียงคนเดียวของกิตติภพ “...นี่มันเรื่องอะไรกัน?”“ยัยหนูกินยานอนหลับเกินขนาด” ผู้อาวุโสเอ่ยเสียงเศร้า ก่อนจะลูบกระหม่อมบางของคนป่วยอย่างอ่อนโยนระคนตัดพ้อ“..เด็กหนอเด็ก”“คุณบอกว่ารู้ว่าลูกของฉันอยู่ที่ไหน?” เป็นปาหนันที่เอ่ยถามขึ้นมา หลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง“ลูกสาวของเธอ? เป็นคนดีจริงๆ นะ” เอกภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทั้งที่สายตายังคงจับจ้องคนเจ็บที่หลับสนิทอยู่บนเตียง “ไม่แปลกใจเลยที่คนอย่างสิงหาเลือกเธอ”“คุณเอกภพ เราไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น...ตอนนี้ดาหลาอยู่ที่ไหนครับ?” สิงหาเอ่ยเสียงเรียบ ขณะกระชับมือบางของคนข้างกายคล้ายต้องการปลอบประโลมให้เธอคลายใจลง“เมื่อยี่สิบห้าปีก่อนผมเคยมีครอบครัวเล็กๆ ที่น่ารักและอบอุ่นบนที่ดินแปลงใหญ่ที่ตกทอดมาจากปู่ย่าตายาย แต่เพราะความยากจน ผมกับภรรยาก็เลยเอาที่ดินผืนใหญ่ไปจำนองเพื่อทำทุน...แต่ผลของมันออกมาไม่ดีนัก สุดท้ายก็ตัดสินใจออกมาเสี่ยงโชคในเมืองใหญ่เพื่อหาหนทางทำกิน...แต่ชีวิตก็ไม่ง่ายเลยนะ เพราะสุดท้า

ปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา เด็กหญิงดาหลากะพริบตาปริบ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนฟูกเก่าๆ ที่ตนเองนอนอยู่แล้วปีนลงจากเตียงนอนอย่างทุลักทุเล หนูน้อยเดินสำรวจสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสา ก่อนจะหยุดลงตรงห้องโถงกว้างที่มีใครบางคนนั่งอยู่“คุณลุงขา” หนูน้อยเรียกเสียงใส ปีนป่ายขึ้นไปนั่งบนตักพร้อมส่งรอยยิ้มน่ารักแสนใสซื่อให้ณเรศ“น้องดาตื่นแล้วเหรอลูก หิวไหมครับ?” ณเรศคลี่ยิ้มอ่อนโยนให้แก่หนูน้อย ก่อนจะช้อนอุ้มร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน แล้วเดินไปยังพื้นที่โล่งด้านหลังบ้านที่จอดรถไว้“หิวค่ะ! เมื่อไรคุณพ่อกับคุณแม่จะมาคะ น้องดาคิดถึงคุณแม่” หนูน้อยร้องถาม พลางทำปากยื่นเล็กน้อยคล้ายต้องการแสดงให้เห็นว่าตนเองกำลังคิดเช่นนั้นจริงๆ“เดี๋ยวก็มาแล้วแล้วครับ” ณเรศบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะยื่นช็อกโกแลตแท่งที่แกะเปลือกออกให้หนูน้อยทันที พลางลูบกระหม่อมเล็กอย่างอ่อนโยน “น้องดาน่ารักขนาดนี้...คุณพ่อคุณแม่ไม่กล้าทิ้งไว้นานหรอก เชื่อลุงสิ” “ค่ะ!” ไม่นานเด็กหญิงดาหลาก็ผล็อยหลับไปอีกครั้งเพราะยานอนหลับอ่อนๆ ที่ถูกผสมในขนมและน้ำดื่ม ณเรศมองร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขน