บุพเพสนธยา의 모든 챕터: 챕터 171 - 챕터 180

หลังจากข้ามประตูรั้วไม้ที่สร้างไว้ป้องกันบุคคลภายนอก สิงหาก็มองเห็นบ้านไม้สีขาวจางที่อยู่ไกลลิบได้ในทันที แม้ท้องฟ้าจะปกคลุมไปด้วยความมืดดำ ยิ่งมีแสงเทียนสีส้มสว่างไสวจากบ้านหลังนั้นก็ให้ชายหนุ่มทั้งสองมั่นใจว่าตนเองมาไม่ผิดที่แน่นอน! ทั้งคู่จะตัดสินใจเดินฝ่าความมืดและพงหญ้ารกทึบจากการถูกปล่อยทิ้งร้างมาร่วมยี่สิบปีเข้าไป และต้องถือว่าโชคยังเข้าข้างไม่น้อยที่พบเส้นทางสำหรับรถวิ่ง คาดว่าณเรศคงนำรถเข้าไปในจุดที่มีหญ้าขึ้นไม่สูงมากนัก และมันช่วยให้มีทางเดินที่สามารถตามรอยรถเข้าไปได้ใช้เวลาไม่นานก็เข้ามาถึงบริเวณสวนรกร้างด้านหน้าบ้าน ก่อนจะต้องชะงักค้างเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง‘กริ๊ก...แกร๊ก!’ เสียงขึ้นลำกล้องของไกปืนทำให้ผู้มาเยือนอย่างไม่เป็นทางการนิ่งค้าง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงเมื่อครู่ในทันที“น่าประหลาดใจนะที่นายสองคนมาถึงที่นี่ได้เร็วขนาดนี้...ทั้งที่ไม่ได้เชิญแท้ๆ ” ณเรศบอกเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นตะหนกหรือแม้แต่ความประหลาดใจก็ยังไม่มีให้เห็น“พี่ณเรศ น้องดาอยู่ไหน?” สิงหาเอ่ยถามโดยไม่สนใจปลายกระบอกปืนสีดำขลับที่เล็งมายังตัวเองแม้แต่น้อย“หลับอยู่ ถ้าไม่อยากให้เด็กตกใ

ครอบครัวของเขาพรากเธอมาจากพี่ชายของเธอที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเดียวกัน ลากเอาเด็กหญิงวัยสี่ขวบเศษที่ยังไม่รู้ประสีประสามาเพียงเพราะความเชื่อไร้สาระ...เรื่องนั้นตัวเขาเองก็รู้แต่ไม่เคยพูดมันออกไป ทุกคนในครอบครัวรวมทั้งตัวเขาทำราวกับเพียงฝันเป็นแค่ตุ๊กตาสะเดาะเคราะห์ตัวหนึ่งที่ถูกนำมาไว้ในบ้านเพื่อปัดเป่าโชคร้าย แล้วสุดท้ายก็แค่โยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี..‘..อยากให้ฝันสัญญาอะไร?’‘อย่ากลับเข้ามาในชีวิตของพี่อีกเป็นครั้งที่สอง’กิตติภพจำได้ว่าเคยประณามบุพการีทั้งสองของตนอยู่ในใจหลายหน ในยามที่ทั้งสองทิ้งขว้างหรือเฆี่ยนตีเพียงฝัน แต่มาวันนี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเขาเอง ก็เลวร้ายไม่ต่างกันเลย!“ถ้ามันจะชดใช้ให้เด็กคนนั้นได้ ก็ฆ่าผมเถอะ” กิตติภพบอกเสียงเศร้า ก่อนจะโยนปืนอีกกระบอกที่ตัวเองเหน็บไว้ออกมากองตรงจุดเดียวกับปืนของสิงหา พร้อมทั้งคุกเข่าลงกับพื้นอย่างคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง“เงินทั้งหมดกับที่ดินผืนนี้ จะกลายเป็นของขวัญให้กับเด็กคนนั้นในตอนที่ฟื้นขึ้นมา...พร้อมกับตำแหน่งทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโรจนาวิมลสาร!”ณเรศบอกเสียงเหี้ยมเกรียม ก่อนจะลดปากกระบอกปืนลงจ่อหน้าผากของคนที่คุกเข่าอยู่

โรงพยาบาลปากช่อง หลังเรื่องร้ายที่ผ่านพ้นไป เพียงฝันและเด็กหญิงดาหลาก็ถูกนำส่งโรงพยาบาลทันทีเพื่อความสบายใจของทุกๆ ฝ่าย โดยเฉพาะกิตติภพที่เป็นกังวลกับการหลับไปนานเกินกว่าเหตุของลูกน้อย หลังจากเด็กถึงมือแพทย์ ณเรศก็ได้มีโอกาสกราบขอขมาปราลีที่ก่อเรื่องร้ายไว้มากมาย โดยที่ผู้สูงวัยก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองแต่อย่างใด ซ้ำยังขอให้บุตรชายพาเพียงฝันเข้ามาอยู่ด้วยกันที่บ้านในฐานะสมาชิกใหม่ของครอบครัว“ตำรวจมาขอพบครับเจ้านาย” วศินเอ่ยเสียงเบากับสิงหาที่นั่งปลอบปาหนันอยู่อีกมุมหนึ่ง บริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน“เดี๋ยวฉันออกไป” สิงหาบอกเสียงเครียด ก่อนจะหันมายิ้มอ่อนโยนให้คนที่นั่งอยู่ข้างกายคล้ายปลอบประโลมไม่ให้เธอเป็นกังวลต่อสิ่งที่อาจเกิดขึ้น แม้จะไม่มีใครได้รับอันตรายจากเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้ที่กระทำความผิดจะไม่ต้องรับโทษทัณฑ์ต่อสิ่งที่ทำลงไป“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง”เสียงทุ้มแสนเศร้าของผู้สูงวัยเอ่ยขึ้น ขณะที่สิงหาและปาหนันกำลังจะก้าวผ่านประตูบานใสที่กั้นระหว่างเขตห้องฉุกเฉินและส่วนโถงกลางของโรงพยาบาลที่เจ้าหน้าที่ตำรวจยืนรออยู่“คุณเอกภพ?”“เด็กสองคนนั้นควรจะได้

เด็กน้อยก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความลังเลไม่น้อย แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของปาหนันและสิงหา เด็กน้อยก็ก้าวเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มสดใส กิตติภพมองร่างเล็กป้อมที่ก้าวเดินเข้ามาหาด้วยหัวใจเต้นระรัว ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวที่ห่างออกไปช่างสำคัญและเต็มไปด้วยความรู้สึกสำหรับเขาอย่างแท้จริงแต่น่าแปลกที่ตัวเขาไม่อาจก้าวออกไปเพื่อรับร่างเล็กมาสู่อ้อมกอดได้อย่างใจคิด กลับทำได้เพียงย่อตัวลงในระดับสายตาของเด็กน้อย เพื่อรอคอยให้หนูน้อยเดินเข้ามาหาด้วยความสมัครใจของตัวเอง“พ่อรักหนูนะลูก” ทันทีที่รับร่างเล็กเข้ามาในอ้อมกอด กิตติภพก็สวมกอดเด็กหญิงตัวน้อยด้วยหัวใจเต็มตื้น ไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่คิดถึง ไม่มีเลยที่จะไม่จิตนาการว่าลูกน้อยจะน่ารักเพียงใดหากยังมีลมหายใจอยู่ หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาจากหางตาคู่คม “...รักและคิดถึงหนูที่สุด”“หนูก็รักคุณพ่อค่ะ รักแม่รินด้วย!” เด็กน้อยยิ้มทั้งใบหน้าและดวงตากลมใส พร้อมทั้งส่งยิ้มหวานประจบประแจงให้ดารินทร์ที่ทรุดตัวลงข้างๆ อย่างน่าเอ็นดู“แม่ขอโทษนะ...แม่ขอโทษ แม่รักหนูนะลูก” ดารินทร์ที่ย่อตัวอยู่ข้างๆ บอกเสียงเครือ ค่อยลูบแก้มใสของหนูน้อยด้วยความรักใคร่ ก่อนกิตติภพจะดึงร่างบาง

ใครบางคนเคยพูดไว้..ว่า ‘การรอคอย’ ทำให้เวลาเดินช้ากว่าความเป็นจริงเสมอ ร่างบางระหงในชุดสีขาวสะอาดตาก้าวเดินอย่างมั่นคงผ่านทางเชื่อมต่อระหว่างลานจอดรถกับตึกที่ทำงาน คงเพราะวันนี้รถติดกว่าทุกวันกว่าจะมาถึงที่จอดรถก็เหลือไม่มากแล้ว นึกเสียดายนิดหน่อยที่ไม่จ่ายเงินซื้อช่องจอดรถเป็นของตัวเองให้สิ้นเรื่องราว ปาหนันทอดมองบรรยากาศยามสายที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายด้วยหัวใจวางเปล่า สามเดือนหลังจากเกิดเหตุการณ์ในคืนนั้น..ทุกอย่างก็ค่อยๆ เริ่มคลี่คลายไปตามทิศทางที่มันควรจะเป็นดารินทร์ไม่ได้คืนดีกับกิตติภพอย่างที่หญิงสาวคาดไว้ แต่ท่าทีของเพื่อนรักที่อ่อนลงกว่าครึ่งทำให้ปาหนันเชื่อว่าอีกไม่นานคงได้รับฟังข่าวดีเกี่ยวกับครอบครัวเล็กๆ ที่หวนคืนกลับส่วนเด็กหญิงดาหลาก็ยังคงอยู่กับเธอเช่นเดิม หากแต่กิตติภพมักจะแวะเวียนมาหา เพื่อให้เด็กน้อยได้ทำความคุ้นเคยกับตนเองในฐานะบุพการีแท้ๆ โดยมีดารินทร์คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง จนบางทีก็อดสงสัยไม่ได้ตัวเองกำลังกลายเป็นส่วนเกินของครอบครัวเล็กๆ ที่กำลังก่อร่างสร้างขึ้นมาใหม่หรือเปล่า?ทางด้านเอกภพก็ถูกตัดสินจำคุกหนึ่งปีโดยไม่รอลงอาญาในข้อหาบุกรุกยามวิกาล กัก