All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 181 - Chapter 190

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานด้วยท่าทีเฉื่อยชาในทันทีที่มาถึงห้องทำงาน ก่อนจะคลี่ยิ้มที่ดูแห้งแล้งเต็มทีให้เลขาคนสนิทที่ถือถาดขนมและกาแฟเดินตามเข้ามา กาแฟกลิ่นหอมกรุ่นกับขนมไข่ที่มีรูปร่างเหมือนเปลือกหอยแลดูน่าอร่อย ช่วยทำให้ความอยากอาหารของปาหนันเพิ่มขึ้นเล็กน้อย“วันนี้ก็ไม่ได้กินข้าวเช้ามาเหมือนเคยใช่ไหมคะ รองท้องสักหน่อยก็น่าจะดีนะคะ” รติมาบอกอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเลื่อนถาดขนมไปใกล้เจ้านายสาวอีกเล็กน้อย“ก็ดีเหมือนกัน แต่ขนมไข่ดูน่ากินมากเลย...รติไปซื้อมาจากไหนเหรอ? ไม่เห็นรู้ว่าแถวนี้มีขาย” ปาหนันตั้งข้อสังเกต ก่อนจะหยิบขนมชิ้นโตขึ้นมาชิม “รสชาติไม่ค่อยเหมือนขนมไข่เลยนะ อย่างกับพวกเบเกอรี”ตั้งข้อสังเกตแล้วกินต่ออีกสองสามคำก็หมดชิ้น ท่าทีเหมือนจะเจริญอาหารขึ้นมากของปาหนันทำให้เลขาคนสนิทยิ้มพอใจ ก่อนจะคะยั้นคะยอให้กินต่ออีกหลายคำ“กินๆ ไปก็อร่อยดีนะ งั้นพี่ฝากรติช่วยซื้อให้พี่อีกสักชุดนะ...ดาหลาน่าจะชอบ” คนที่กินขนมหมดไปหลายชิ้นแล้วเริ่มจิบกาแฟบอก“มีขนมเหลืออยู่อีกสองกล่องค่ะ เดี๋ยวรติจัดใส่ถุงไว้ให้นะคะ”รติมาว่ายิ้มๆ ก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารให้เจ้านาย แล้วอธิบายเพิ่มเติม “วันนี้ตอนเ

สมัยที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ยังสร้างไม่เสร็จ เธอมักจะเดินผ่านฟุตพาทด้านหน้าห้างที่ถูกล้อมรั้วด้วยสังกะสีเป็นทางยาวจนเกือบสุดปากซอยอีกด้านอยู่บ่อยครั้ง ด้วยเพราะก่อนหน้านี้สำนักงานกฎหมายของบิดาของปาหนันตั้งอยู่ถัดจากที่นี่ไปอีกไม่กี่ซอยเท่านั้น และหญิงสาวก็เกลียดรถติดเป็นที่สุด จึงมักจะเดินเล่นไปเรื่อยจนกว่าจะถึงสถานีรถไฟฟ้าเพื่อเป็นการออกกำลังกายและผ่อนคลายความเครียดจากการทำงานอยู่เป็นประจำ ไม่นึกเลยว่าผ่านมาแค่ไม่กี่ปี ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปขนาดนี้? ปาหนันคลี่ยิ้มเมื่อนึกถึงรั้วสังกะสีความสูงท่วมหัวแถมยังต่อกันยาวไปจนสุดทาง ร่างบางเดินเลียบทางเดินที่มีพุ่มไม้ประดับเตี้ยๆ ถูกปลูกไว้เป็นแนวยาวตลอดทางเพื่อกั้นเขตระหว่างบริเวณลานหน้าห้างและขอบฟุตพาท...เดินต่อไปอีกหน่อยค่อยเห็นว่าพื้นที่ด้านในเป็นลานกว้างรูปวงกลม ตรงกลางมีน้ำพุขนาดใหญ่ตั้งอยู่ รอบๆ เป็นสถาปัตยกรรมทรงโค้งที่รองรับลานน้ำพุได้อย่างพอเหมาะ แถมยังสามารถใช้เป็นที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจสำหรับผู้คนที่มาเยี่ยมเยือนได้อีกด้วย “แถวนี้เงียบมากเหมือนกันนะเนี่ย” ปาหนันที่หยุดยืนมองน้ำพุขนาดใหญ่อยู่ห่างๆ

“ก็ผมอยากเซอร์ไพรส์ป่านนี่น่า” เขาอธิบายอย่างแง่งอน“หายไปเฉยๆ ไม่บอกสักคำแบบนี้...ถ้าป่านใจร้ายสักหน่อยละก็!”มือบางที่สอดประสานเข้ากับมือหนาอย่างนุ่มนวลเลือกแกว่งไปมาคล้ายหลอกล้อ“คุณสิงห์อาจจะเซอร์ไพรส์กว่าก็ได้นะคะ”“ไม่มีทางหรอก ก็ป่านรักผมจะตายไป”สิงหาบอกลอยหน้าลอยตา ก่อนจะดึงมือบางที่สอดประสานกับมือหนาของตัวเองขึ้นมาจุมพิตหนักๆ ที่หลังมือนิ่ม“หรือคุณจะเถียง?”“หลงตัวเองจริงๆ” ปาหนันบ่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะวางช่อกุหลาบที่ถือไว้ลงบนโต๊ะไม้ในศาลาแล้วใช้มือข้างที่ว่างบีบแก้มสากเบาๆ อย่างนึกมันเขี้ยว “ถ้ารู้ว่ารักก็ทำตัวให้มันน่ารักกว่านี้หน่อยสิค่ะ ทำตัวแบบนี้สักวันจะไม่รักให้ดู!”“ดีใจจัง” สิงหาฉีกยิ้มจนตาหยี ก่อนจะจุมพิตฝ่ามือบางของคนที่ถือวิสาสะหยิกแก้มตัวเองทั้งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน “รู้ไหม ว่าผมน้อยใจมากเลยนะ...เพราะป่านไม่เคยบอกรักผมเลยสักครั้ง”“ฮืม? จริงเหรอคะ”“น่าน้อยใจนะ คุณว่าไหม?”“ก็...นิดนึง” ปาหนันว่ายิ้มๆ พอลองมองย้อนกลับไปค่อยสังเกตว่าเธอไม่เคยบอกรักคนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมาเลยสักครั้ง “ต่อไปนี้จะพูดบ่อยๆ ดีไหมคะ...ว่าป่านรักคุณ”“...”“รักคุณ รักคุณ...รักคุณคนเดีย

จังหวัดเชียงใหม่ อากาศยามเช้าของเมืองเหนือทำให้หญิงสาวที่เพิ่งมาถึงยิ้มสดใส ต่างจากคนข้างกายที่ใบหน้าบูดบึ้งราวกับโกรธใครมาร่วมร้อยปี วันนี้เป็นเช้าวันแรกหลังจากพิธีแต่งงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยที่เพิ่งผ่านพ้นไป ด้วยเพราะหน้าที่การงานของคนทั้งคู่ ทำให้ในช่วงเตรียมงานแต่งตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาวุ่นวายจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ยุ่งจนหัวหมุน’ เมื่อรวมกับพิธีการต่างๆ ที่แสนยาวนานตั้งแต่เช้าจรดเย็น พอเข้าห้องหอคนทั้งคู่ก็แทบจะสลบในทันที ซ้ำยังต้องตื่นมาขึ้นเครื่องตั้งแต่เช้ามืดตามตารางที่วางไว้แต่แรก ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนเจ้าบ่าวหมาดๆ ยังนึกขอบคุณกิตติภพและดารินทร์ที่รับคำขอร้องในการฝากเลี้ยงเด็กหญิงดาหลาร่วมสองสัปดาห์ของการมาฮันนีมูนครั้งนี้ แต่จริงๆ ต้องบอกว่ากิตติภพยินดีเสียยิ่งกว่ายินดีเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องมากมายจนได้รับรู้ว่าหนูน้อยเป็นบุตรสาวของตนเอง เขาก็แทบจะมาเฝ้าแม่หนูน้อยเช้าเย็นจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว พอเอ่ยปากฝากหนูน้อยไว้ คนรับฝากก็ยิ้มกว้างราวกับเด็กที่ได้ของขวัญชิ้นใหญ่ที่รอคอยมานานอย่างไรอย่างนั้น “คุณสิงห์ทำไมทำหน้าอ

ใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตากำลังเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมาย หญิงสาวอยู่ในชุดคลุมท้องที่ดูจะใหญ่เกินขนาดตัวของหล่อนไปหลายไซซ์ทีเดียว ร่างบางนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบแทนที่จะเป็นโซฟากว้างหนานุ่มข้างกาย มือซีดขาวราวไร้สีเลือดยังคงลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาเหมือนที่ทำมาตลอดหลายสัปดาห์ สักพักน้ำตาเม็ดกลมก็เริ่มร่วงเผาะจากดวงตาคู่งามที่เคยเปี่ยมสุขอีกระลอกลูกไม่อยู่กับเธอแล้ว..แค่ลูกคนเดียวก็ดูแลไม่ได้ เธอเป็นแม่แบบไหนกัน?คำถามซ้ำๆ ดังก้องในความคิดและบาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ทำให้หญิงสาวที่เพิ่ง ‘แท้ง’ ลูกไปรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังจะแตกสลาย น้ำตายังคงอาบแก้มนวลไร้สีเลือดจนเปียกปอน‘แอ๊ดดดด...’เสียงประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง แต่เพราะมันเป็นไม้สักทั้งบานทำให้น้ำหนักของมันมีมากจนทำให้เกิดเสียงทุกครั้งที่มีคนใช้งานปราลีผินหน้ามองดูผู้มาเยือนเพียงเล็กน้อย ก่อนดวงตาอับแสงจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวและชิงชัง มือบางคว้ากล่องไม้ที่ใช้บรรจุกระดาษทิชชูขว้างใส่ผู้มาเยือนในทันที จนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’ ก่อนจะตามด้วยข้าวของมากมายที่เรียกได้ว่าเป็น ‘อะไรก็ได้’ ที่เ