All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 21 - Chapter 30

“แต่คุณคิด!” เธอว่า ความรู้สึกผิดหวังปะทุขึ้นมาเสียเฉยๆ เมื่อสิงหาเองก็ไม่ต่างจากผู้คนมากมายที่เธอเคยพบเจอ พวกคนที่พร้อมจะพิพากษาผู้อื่นอย่างง่ายๆ ด้วยคำพูดร้ายกาจและจากไปอย่างไร้ความรับผิดชอบ“ผมก็แค่..” คำแก้ตัวที่ติดอยู่ในปากเงียบหายไปทันที เมื่อเห็นดวงตาหวานใสที่กำลังวาวโรจน์ขึ้นมา“แค่คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจแตกที่มีลูกกับผู้ชาย ที่ผู้ชายจะมาหานานๆ ครั้งเพราะความรับผิดชอบ...เหมือนพวกเมียเก็บ!” น้ำเสียงตัดพ้อที่ปล่อยให้อารมณ์นำพา เพราะอดนึกถึงอดีตไม่ได้ คำปรามาสมากมายที่มักจะได้ยินได้ฟังทั้งต่อหน้าและลับหลังจากคนในสังคม เพียงเพราะลูกของเธอไม่มีพ่อ!“อย่าพูดแบบนั้น” สิงหาปรามเสียงเข้ม รู้สึกหงุดหงิดใจกับคำตำหนิตัวเองของเธอ“ทำไม! รับไม่ได้ที่ฉันรู้ทันคุณหรือไงคะ?” เธอถามเสียงเยาะ“เปล่า ผมรับไม่ได้ที่คุณดูถูกตัวเอง…ผมไม่ชอบ” เมื่อเห็นปาหนันเธออารมณ์ร้อน สิงหาก็เลือกที่จะบอกกับเธออย่างใจเย็นที่สุด“ฉันต้องแคร์เหรอคะ ว่าคุณจะชอบหรือไม่ชอบ” เธอถามเสียงกระด้าง“ป่านไม่จำเป็นต้องแคร์ผม แต่ผมอยากให้ป่านแคร์ความรู้สึกตัวเอง” การแทนชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน กับคำอธิบายเรียบ ๆ ทำให้คนที่ก

มื้อเช้าเสร็จสิ้นในเวลาไม่นานพร้อมทั้งร่างสูงของ ‘คุณพ่อ’ ที่รับหน้าที่เป็นสารถีให้กับคุณแม่คนงามและลูกสาวที่แสนน่ารัก โรงเรียนอยู่ไม่ห่างจากคอนโดของปาหนันมากนัก ทำให้การเดินทางใช้เวลาน้อยกว่าที่คาดไว้มาก...สิงหาวางร่างเล็กลงหน้าประตูโรงเรียนโดยมีปาหนันยืนอยู่เคียงข้าง เด็กน้อยกอดคุณพ่อไว้แน่นไม่ยอมปล่อยพร้อมให้เหตุผลว่า ‘เดี๋ยวนางฟ้าช็อกโกแลตจะเอาคุณพ่อคืน’ และไม่ว่าจะทำอย่างไร เด็กหญิงดาหลาก็ไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยคุณพ่อโดยง่าย ซ้ำยังเริ่มแผดเสียงร้องไห้จนดังลั่น พาให้เด็กคนอื่นๆ เริ่มร้องไห้ตามกันเป็นทอดๆ ทำเอาโกลาหลไปหมด ร้อนถึงบรรดาครูพี่เลี้ยงเด็กทั้งหลายตลอดจนถึงครูชั้นประถมต้องมาช่วยกันปลอบเด็กๆ อยู่เกือบครึ่งชั่วโมง สถานการณ์จึงค่อยสงบลงได้บ้างปาหนันเองก็จนใจจะหาทางแก้ปัญหา เพราะบุตรสาวตัวน้อยออกอาการหัวขบถอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนได้คำสัญญาจากคุณพ่อสุดหล่อว่าจะมารับตอนเย็นหากไม่ติดงานใดๆ เพียงเท่านั้นร่างเล็กปุ๊กลุกก็กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างชอบอกชอบใจ ก่อนจะวิ่งเข้าโรงเรียนไปหาเพื่อนๆ อย่างว่าง่ายเมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจ“คุณไม่น่าไปสัญญาแบบนั้นนะ” ปาหนันเอ่ยขึ้นหลังจากที่ออ

หลังปาหนันกลับไปสิงหาก็ถูกมารดาซักฟอกทันที แถมพ่วงมาด้วยปานวาดน้องสาวคนเล็กที่ท่าทางจะพุ่งออกจากออฟฟิศทันทีที่มารดาโทรไปแจ้งข่าว...ว่าเขาพาผู้หญิงเข้าบ้าน!“ว่ายังไงพ่อลูกชายตัวดี ไปแอบคบกันตั้งแต่เมื่อไร ทำไมพึ่งพามาหาแม่” มารดาเอ่ยถามอย่างจริงจังโดยมีน้องสาวคนสวยคอยสนับสนุน“ก็นานแล้วนะครับ” สิงหาบอกพลางจิบกาแฟอย่างอารมณ์ดี“นาน!? น้องไม่เคยเห็นพี่สิงห์สนใจอะไรนอกจากงาน” ปานวาดร้องบอกอย่างไม่เชื่อคนตรงหน้านัก“นั่นสิ แม่ก็คิดเหมือนวาด”“แม่จำไม่ได้จริงๆ เหรอครับ ผมเคยพูดถึงเธอให้แม่ฟังนะ” ชายหนุ่มบอกมารดาและน้องสาวด้วยท่าทีเรียบเรื่อย“แม่ไม่เคยเห็นเราพูดถึงผู้หญิงที่ไหน นอกจาก...” ความคิดของมารดาสะดุดลง เมื่อนึกถึงผู้หญิงเพียงคนเดียวที่บุตรชายเคยพูดถึง“รูปวาดใบนั้น!” เป็นปานวาดที่อุทานขึ้นมาอย่างนึกขึ้นได้“ผมรู้จักเธอมา 5 ปีแล้วครับแม่ เพียงแต่ไม่เคยมีโอกาสพาเธอมาหาแม่” สิงหาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ขี้โม้ พี่สิงห์กล้าใช้คำว่ารู้จักกันเนอะ ตัวเองหาเขาไม่เจอต่างหาก” น้องสาวค่อนขอด รู้สึกหมั่นไส้พี่ชายสุดหล่อขึ้นมาชอบกล“ยุ่งนะไอ้แสบ” มือหนาผลักกระหม่อมบางของน้องสาวเบาๆ

สิงหาเฝ้าถามตัวเองอยู่เสมอในตลอดช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ว่าตัวเขาต้องการอะไรและเพราะเหตุใดจึงทำเช่นนี้? เธอและลูกสำคัญอย่างไร? แต่ก็ยังคงไร้คำตอบ…สิ่งเดียวที่รู้คือ เขาอยากเห็นเธอมีรอยยิ้มและมีความสุข ‘RRRRRRRRRR’เสียงเครื่องมือสื่อสาร ทำให้คนที่กำลังคิดหาคำตอบให้ตัวเองหยุดความคิดเพียงเท่านั้น“กว่าจะรับสายได้นะมึง!” เสียงภาสกรที่ดูไม่สบอารมณ์เท่าที่ควร เอ่ยขึ้นทันทีที่รู้ว่าคู่สนทนารับสายแล้ว“ว่า?”“กล้าถามนะ มึงเทงานมาที่กูกับไอ้พีแล้วหายเงียบ” ภาสกรสบถใส่เพื่อนอย่างเคืองๆ เพราะสิงหาคือตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถทิ้งงานในมือ เพื่อกลับไปหาภรรยาคนงามได้อย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก ก็มันเล่นชิ่งออกไปก่อนเขาตั้งแต่ยังไม่สี่โมงเย็น! ทำให้คนที่รู้ตัวช้ากว่าจะต้องตรวจเอกสารทั้งหมดแทนโดยไม่สามารถร้องอุทธรณ์ใดๆ ได้ และที่น่าโมโหกว่าคือในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมาสิงหาทำแบบนี้แทบทุกวัน!“แล้วไง” ปลายสายบอกอย่างไม่สะทกสะท้านกับคำสบถที่ได้ยิน“ไม่มีสำนึกสักนิด”“ก่อนหน้านี้กูก็ทำงานแทนมึง ตอนนี้ถึงเวลาของมึง มึงก็ทำไปสิ” สิงหาบอกราบเรียบ แต่อีกฝ่ายก็รับรู้ได้ว่าคนพูดจะทำเช่นนั้นจริงๆ“ไอ้จอมอา

“คุณปาหนัน วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะ” การัณย์เอ่ยกึ่งล้อเลียนเพื่อนสนิท“เหรอ?” แม้เจ้าตัวจะถามกลับด้วยน้ำเสียงคล้ายไม่อยากจะเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย แต่รอยยิ้มที่ประดับดวงหน้าหวานกลับบอกอะไรได้มากมายจนคนตั้งข้อสงสัยนึกขัน“แล้วนี่ไอ้ธียังไม่มาอีกเหรอ” เสียงใสของดารินทร์เอ่ยถามขึ้นทันทีที่มาถึง“สายแล้วยังกล้าถามอีกนะ”การัณย์หันไปให้ความสนใจแก่ผู้มาใหม่ แทนคนที่เอาแต่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พลางเขี่ยก้อนเค้กตรงหน้าไปมาแก้เก้อ“ก็ไม่ได้สายที่สุดปะ” ดารินทร์ตอบกลับกวนๆ“ที่สุดเว้ย เพราะฉันไปสั่งเค้กเพิ่ม” ชลธีที่เพิ่งเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ ผลักกระหม่อมเล็กของเพื่อนสนิทแทนคำทักทาย คนถูกผลักหัวเราะร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน “คิดถึงอะ ไม่เจอกันตั้งนาน” ดารินทร์บอกกลั้วหัวเราะ ทั้งที่มือทั้งสองข้างกำลังสางผมให้กลับทรงเดิม“ขนลุก” ชลธีบอกก่อนจะลูบแขนป้อยๆ เพราะถูกดารินทร์ฟาดท่อนแขนเป็นรางวัลของการพูดขัดเพื่อน“แต่เข้าใจได้นะ เพราะฉันออกจะหล่อขนาดนี้ เธอจะคิดถึงก็ไม่แปลก” การัณย์บอก“เธอไม่หล่อ!” สองสาวประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ต้องนัดหมาย เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในโต๊ะได้เป็นอย่างดี