All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 31 - Chapter 40

ปานวาดบอกกับตนเองว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า ‘การกินไอศกรีมไม่ใช่เรื่องราวดีๆ’ แล้วจะให้เธอรู้สึกดีได้อย่างไร? เมื่อต้องมานั่งคั่นอยู่ตรงกลางระหว่างสงครามเย็นที่ใช้ความเงียบชวนอึดอัดเป็นอาวุธทำลายล้าง! ปานวาดไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงได้ดูไม่ค่อยถูกกับผู้ชายอีกคนอย่างเห็นได้ชัด? ทั้งที่ทั้งสองคนก็ไม่รู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำเอาเป็นว่าตอนนี้เธอเริ่มแอบรู้สึกอิจฉาหลานสาวตัวน้อยที่นั่งเลือกเมนูไอศกรีมอย่างสบายอารมณ์อยู่บนตักของพี่ชายเธอโดยไม่รับรู้ถึงบรรยากาศชวนสยองขวัญ!“..ฉันชื่อปานวาด ส่วนนี่พี่ชายฉันชื่อสิงหาค่ะ” หลังจากพากันนั่งเงียบอยู่นานจนเธอรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ปานวาดจึงเลือกที่จะทำลายความเงียบด้วยการเปิดบทสนทนา“ผมชื่อภูผาเป็น ‘เพื่อนสนิท’ ของป่านครับ” น้ำเสียงเน้นย้ำบางประโยค คล้ายต้องการแสดงออกถึงความพิเศษของตนเองที่มีต่อหญิงสาวที่ถูกกล่าวถึง ทำให้ปานวาดบอกได้เลยว่า เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการเปิดบทสนทนามันจะดีกว่าการนั่งเงียบๆ จริงเหรอ!?“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเป็นพ่อของยัยหนู” ประโยคแนะนำตัวชวนเข้าใจผิด ทำให้ปานวาดรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ“เหรอครับ ผมไม่เคย

10 โมงเช้า… ปาหนันมองหน้าปัดดิจิทัลในรถยนต์ก่อนดับเครื่อง รู้สึกประหลาดใจที่ต้องมายืนอยู่หน้าบ้านหลังนี้อีกครั้ง ในครั้งแรกที่เธอมาส่งชายหนุ่มก็เป็นเพียงความรู้สึกอยากช่วยเหลือ และความรู้สึกของเธอยังคงว่างเปล่า เหมือนแก้วน้ำที่ยังไม่ได้บรรจุมวลสารใดๆ ลงไป? แต่ในวันนี้แก้วน้ำที่เรียกว่า ‘ความรู้สึก’ ใบเดิมกลับมีบางอย่างที่เพิ่มเติมเข้ามา แม้ว่าเธอจะไม่สามารถตอบได้ว่าความรู้สึกประหลาดที่ถูกเติมเข้ามาคืออะไรก็ตาม?ร่างบางระหงในชุดเสื้อสีขาวแขนตุ๊กตารับกับกระโปรงยีนสีเข้มพอดีเข่า ดวงหน้าหวานถูกแต่งแต้มเพียงบางเบาทำให้ใบหน้าที่แลดูเด็กอยู่แล้วเด็กลงไปกว่าเดิม ผมยาวสลวยสีช็อกโกแลตที่ถูกรวบทรงหางม้าเสมอๆ วันนี้กลับปล่อยลงมาตามธรรมชาติณเรศมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาประเมิน ชายหนุ่มพอจะเดาได้ว่าหญิงสาวคงจะเป็น ‘ปาหนัน’ ที่น้องชายของเขาเอ่ยถึง ในใจยังนึกเสียดายไม่น้อย...ที่เธอเป็นแม่ม่ายเรือพ่วงเพราะหากไม่เห็นหนูน้อยดาหลา เขาคงไม่เชื่อเป็นแน่ว่าผู้หญิงที่ก้าวพ้นประตูบ้านเข้ามาในขณะนี้จะมีลูกแล้ว?และการได้พบเธอทำให้เขาไม่แปลกใจเลย...ที่ทั้งกิตติภพและน้องชายของเขา สามารถมองข้ามความเป็นแม่ม่ายของผู

เมื่อมาถึงบ้านหลังนี้ในชั่วโมงที่แล้ว...แก้วน้ำที่เรียกว่าความรู้สึกมีมวลสารบางอย่างที่สามารถทำให้หัวใจของเธอเอนเอียงได้ แต่ ณ เวลานี้ มวลสารนั้นมันกำลังเพิ่มขึ้น! ซึ่งเธอรู้ดีว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ หัวใจของเธอจะต้องเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างไม่ต้องสงสัย“มีคนเคยบอกว่า ก่อนที่เราจะพูดอะไรออกไปเราเป็นนายของคำพูด แต่เมื่อพูดแล้ว คำพูดจะเป็นนายเรา”“ผมรู้”“ในบางครั้ง...คำพูดก็เหมือนคำสัญญา และเราก็ไม่ควรสัญญาถ้ารักษาเอาไว้ไม่ได้” น้ำเสียงที่ดูเศร้าหมองลงจนสัมผัสได้ ทำให้สิงหาต้องกระชับมือบางของคนตรงหน้า“ผมเคยบอกคุณแล้วใช่ไหม เวลาจะตอบคุณเอง...ถึงคำสัญญาของคนอย่างผม”ปาหนันมองลึกเข้าไปในดวงตาคมที่แสนจะมั่นคงคู่นั้นอีกครั้งอย่างค้นคว้าหาคำตอบ แววตาที่สะท้อนภาพของเธออยู่ในนั้น น่าแปลกที่หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่อีกครั้ง หากแต่ต่างออกไปจากทุกช่วงเวลาที่ผ่านมาเพราะหัวใจทั้งสองดวงเริ่มก่อพันธะสัญญา...สัญญาที่อาจจะผูกพันหัวใจของคนทั้งคู่ไปจนตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ มือหนาข้างหนึ่งที่ยังเกาะกุมมือบางไว้คล้ายต้องการถ่ายทอดความรู้สึกที่มีให้แก่กัน มืออีกข้างลูบพวงแ

“อย่าเอาฝันไปเทียบกับผู้หญิงชั้นต่ำพรรค์นั้นนะ! จะโง่ให้เขางอกก็ตามใจพี่ก็แล้วกัน” เธอบอกอย่างกราดเกรี้ยว ดวงตาหวานสวยวาววับไปด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างกระแทกกระทั้น เมื่ออยู่ลำพังกิตติภพต้องหลับตาลงเพื่อสงบสติอารมณ์ที่คุกรุ่น ตะกอนความทรงจำถูกกวนให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาจากผู้หญิงร้ายกาจคนนั้น ภาพจำมากมายผุดขึ้นมาเหมือนเครื่องเล่นเพลง แม้แผ่นเสียงที่เรียกว่า ‘ความทรงจำ’ ของเขามันจะถูกกรีดเป็นทางยาว...จนแผ่นเสียงนั้นตกลงไปในร่องเสียงท่วงทำนองเดิมซ้ำๆ ในทุกครั้งที่กดปุ่มเล่นเพลง ดวงตากลมใสคู่นั้นเคยเต็มไปด้วยความรัก แต่ในท้ายที่สุดก็กลายเป็นม่านน้ำตาทุกอย่างยังสะท้อนออกมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ เธอคนนั้นยังคงซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ...เพราะความมักง่ายกับความฉาบฉวยในสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนของเขาและเพียงฝัน ทำให้ผู้หญิงอีกคนที่เขารักปานดวงใจต้องเจ็บปวดกว่าเขาจะรู้ตัวว่าทุกอย่างเป็นเจตนาของเพียงฝัน มันก็สายไปเสียแล้ว...เธอและลูกจากไปอย่างไม่มีวันกลับ อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในวันนั้น มันเป็นผลพวงจากความมักง่ายของเขาเอง! ช่างเป็นบทลงโทษที่สาส

เสียงดนตรีเล่นเพลงในทำนองเบาสบายชวนให้รู้สึกเหมือนได้พักผ่อน ภาสกรอมยิ้มเมื่อเห็นภรรยาคนงามที่นั่งอยู่ข้างกายมองสำรวจบรรยากาศในร้านอาหารด้วยความชอบอกชอบใจ นึกไม่ถึงว่าผู้ชายเงียบๆ อย่างสิงหาจะสามารถเลือกร้านอาหารที่ชวนให้รู้สึกอบอุ่นได้ขนาดนี้? คู่สามีภรรยาที่เพื่อนๆ ขนานนามว่าหวานที่สุดแห่งปียังคงรักษาระดับความหวานได้อย่างดีไม่มีตก จนศิวัตที่เพิ่งมาถึงเอ่ยแซวไปหลายคำ ก่อนจะบ่นกระปอดกระแปดที่คนรักของตนติดเคสด่วนที่โรงพยาบาลไม่สามารถมาร่วมงานได้ดูเหมือนจะมีเพียงพายัพเท่านั้นที่นั่งทำหน้าปูเลี่ยนอยู่ข้างๆ คาดว่าคงเป็นเพราะความขี้อิจฉาตาร้อนตามประสาคนโสดโดยเฉพาะเมื่อต้องนั่งอยู่ในร้านอาหารสไตล์คนมีครอบครัว ที่แทบจะไม่มีกลิ่นอายของความเป็นอบายมุขในแบบที่เจ้าตัวชอบ จึงทำให้ดูขัดเคืองใจเป็นพิเศษ“เมื่อไรไอ้สิงห์จะมา กูเริ่มคันแล้วเนี่ย...อบอุ่นเกิ้น!” พายัพบ่นอย่างหงุดหงิด เมื่อยังไม่เห็นไอ้เพื่อนตัวดีที่เปลี่ยนร้านอาหารโผล่หัวมา“เดี๋ยวมันก็มา มึงนั่งเงียบๆ ไปเลยนะ เสียบรรยากาศหมด” ศิวัตเอ่ยกลั้วหัวเราะ“พี่วัตรงานที่ไร่เป็นไงบ้างค่ะ นิษาไม่ได้ไปตั้งหลายเดือน” มานิษาเอ่ยถาม เพราะหญิงสาวเ