Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

การประชุมเพื่อแลกเปลี่ยนเงื่อนไขต่างๆ ระหว่างทางธนาคารและสำนักงานกฎหมายเป็นไปได้อย่างราบรื่น แม้ปาหนันจะไม่มีความรู้ด้านกฎหมายที่เชี่ยวชาญมากเช่นบุพการีผู้เป็นประธานบริหารรุ่นก่อน แต่ด้วยงานด้านบริหารที่ช่วยบิดาบุญธรรมอยู่หลายปีทำให้เธอสามารถต่อรองเงื่อนไขต่างๆ ได้อย่างดี“คุณป่าน!?” เสียงหวานใสร้องทักคนที่กำลังจะเดินผ่านไปด้วยความตื่นเต้น“คุณมานิษา” ปาหนันยิ้มกว้างเมื่อเห็นต้นเสียงที่เอ่ยทัก“เรียก ‘นิษา’ ดีกว่าค่ะ” ปาหนันพยักหน้าแทนคำตอบ “คุณป่านมาหาพี่สิงห์เหรอคะ” เธอถามเสียงใส“ป่านมาประชุมค่ะ คุณสิงห์ทำงานที่นี่เหรอคะ”“ใช่ค่ะ...พี่กรก็ทำงานที่นี่เหมือนกัน ว่าแต่ตอนนี้คุณป่านยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามอย่างลังเล เมื่อเห็นสมุดโน้ตเล่มบางในมือของปาหนัน“ไม่แล้วค่ะ วันนี้ไม่มีนัดที่ไหน” เธอตอบก่อนจะชะงักเหมือนนึกบางอย่างได้“มีอีกทีก็หลังห้าโมงค่ะ” เธอว่ายิ้มๆ ดวงตาหวานส่องประกายจนมานิษาต้องยิ้มตาม แม้ไม่ได้เอ่ยถามออกมาก็พอจะรู้ได้ว่าหญิงสาวมีนัดกับใคร...ซึ่งก็คงไม่พ้นเพื่อนสนิทของสามีเธอ ที่พักหลังเห็นภาสกรบ่นแล้วบ่นอีกว่าสิงหาชอบหายไปจากห้องทำงานตั้งแต

ห้องกว้างที่เคยมีเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าของห้องและบุตรสาวดูเงียบเหงาไปถนัดตาเมื่อปาหนันเอ่ยปากขอร้องให้ดารินทร์พาบุตรสาวของเธอไปนอนค้างที่บ้านของเพื่อนสนิทอย่างการัณย์ เพราะไม่ต้องการให้ลูกน้อยและเพื่อนรักต้องมารับรู้ถึงอารมณ์ที่ไม่คงที่ของเธอ และดูเหมือนคนถูกร้องขอจะเข้าใจ ดารินทร์พาเด็กหญิงดาหลาไปค้างบ้านของการัณย์ที่อยู่ชานเมืองโดยไม่เอ่ยถามแม้สักคำ ปาหนันรู้สึกอยากอยู่เงียบๆ เพียงลำพังสักพัก เธอต้องการเวลาเพื่อใช้ไต่ตรองเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาอย่างเป็นกลางที่สุดเท่าที่หัวใจและสมองของเธอจะให้ได้ หญิงสาวออกมานั่งรับลมอยู่ที่ระเบียงตั้งแต่ช่วงเย็น มองดูพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า และนำพาห้วงเวลาแห่งสนธยาที่เต็มไปด้วยความเงียบเหงาเข้ามาเยี่ยมเยือน ความคิดมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในสมองของเธอ มันเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ระบบประมวลผลล่มสลาย ทำให้ไม่สามารถใช้ความคิดที่เป็นเหตุเป็นผลได้เช่นที่ผ่านมา..“ทำไมถึงมานั่งตรงนี้ล่ะ กลางคืนอากาศมันหนาวนะ” เสียงทุ้มที่ยังคงฉายแววอ่อนโยนเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับผ้าคลุมไหล่ผืนบางที่ถูกวางลงบนไหล่มนอย่างนุ่มนวล ราวกับมันจะช่วยป้องกันความหนา

เสียงกริ่งหน้าประตูห้องทำให้คนที่กำลังทำอาหารเช้าต้องวางมือจากงานตรงหน้าเพื่อเดินไปเปิดประตูให้ผู้มาเยือน ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกร่างสูงของสิงหาก็ต้องชะงัก ไม่ใช่เพราะรหัสประตูห้องถูกเปลี่ยนจนเขาต้องยืนกดกริ่งอยู่หน้าประตู หรือเพราะรู้สึกคุ้นหน้าของผู้หญิงแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า? แต่เป็นเพราะคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาเฝ้าคิดถึงและควานหาเหตุผลถึงความเปลี่ยนไปของเธอจากสมองของเขาทั้งคืนจนนอนไม่หลับ“คุณคงจะเป็น...คุณสิงหา? ” ดารินทร์เอ่ยทัก เพราะเพื่อนรักของเธอบอกไว้ว่าอาจจะมีคนมาหา แถมยังกำชับห้ามไม่ให้เธอบอกอะไรแก่คนตรงหน้าอีกด้วย“ครับ ผมมาหาป่าน” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ“เข้ามาก่อนสิค่ะ” ถอยหลังหลบให้แขกผู้มาเยือนเข้ามาในห้องตามมารยาท ในตอนแรกเธอไม่ได้คิดจะอนุญาตให้เขาเข้ามาในห้อง แต่เมื่อสบกับดวงตาคมฉายแววเศร้าที่ปกปิดไว้ไม่มิดทำให้อดสงสารไม่ได้“ป่านล่ะครับ” ประโยคแรกหลังจากที่กวาดสายตาไปรอบๆ แล้วไม่พบเจ้าของห้อง คนที่เขาตั้งใจมาหา“ไม่อยู่ค่ะ ไปต่างจังหวัด” ดารินทร์ตอบตามความจริง“จังหวัดไหนครับ”“ขอโทษนะคะ ฉันรับปากเพื่อนไปแล้วว่าจะไม่บอกใคร” เธอบอกตามจริง แม้จะสงสารคนตรงหน้าไม่น้อ

1 สัปดาห์ต่อมา ใบหน้าคมคายที่เคยสะอาดเกลี้ยงเกลาอยู่ตลอดเวลากลับเริ่มมีหนวดเคราปกคลุมให้เห็น แต่สิ่งนั้นไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาของเจ้าตัวลงได้แม้แต่น้อยสิงหานั่งมองรถยนต์มากมายที่เคลื่อนตัวผ่านไปมาบริเวณลานจอดรถด้วยความขุ่นมัว เวลากว่าสัปดาห์ที่ปาหนันไม่ยอมพบหน้า มันทำให้ผู้ชายที่เคยมั่นใจว่าตัวเองใจเย็นเสมอ และสามารถอดทนได้กับทุกสิ่งทุกอย่าง...เริ่มรู้สึกว่าตนเองคิดผิด? ความเหินห่างและเส้นบางๆ ที่ถูกลากมากางกั้นระหว่างเขาและเธอ รวมไปถึงความสามารถพิเศษในการหลบหน้าเขา ทุกสิ่งอย่างปาหนันล้วนทำมันได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติและความสามารถพิเศษแบบนั้น มันทำให้สิงหารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นบ้า!ความคิดมากมายที่กำลังตีกันอยู่ในหัวถูกละทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เมื่อเห็นรถยนต์สีขาวไข่มุกยี่ห้อดังขับมาจอดยังที่จอดประจำ ร่างบางระหงในชุดสูทกึ่งแฟชั่นสีน้ำตาลอมแดงก้าวลงมาจากรถอย่างมั่นคง ใบหน้าหวานสวยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเพียงบางเบาในแบบที่เจ้าตัวชอบ กลับช่วยส่งเสริมให้ใบหน้าหวานงามล้ำเช่นทุกครั้งที่ได้พบกัน สิ่งที่ต่างออกไปจากทุกทีคงเป็น...ความรู้สึกคิดถึงความคิดถึงที่ทับถม

2 สัปดาห์ต่อมา หญิงสาวขมวดคิ้วสวยได้รูปด้วยความหนักใจแกมหงุดหงิด ปาหนันต้องเจอกับเรื่องที่ทำให้รู้สึกเช่นนี้ในตอนเย็นของทุกวัน นั่นคือสิงหาที่มักจะคอยมารอรับเด็กหญิงดาหลาก่อนเสมอ! และนั่นทำให้เธอไม่สามารถขับไล่เขาไปได้ง่ายๆ ต่อหน้าบุตรสาว ซึ่งดูเหมือนชายหนุ่มเองก็รู้เรื่องนั้นดีทีเดียว เพราะเขายังคงทำเหมือนคำพูดของเธอไม่มีผลใดๆ ต่อเขาทั้งสิ้น “คุณว่างมากเหรอคะ ถึงได้ทำแบบนี้อยู่ได้ทุกวัน!” ปาหนันถามอย่างหมดความอดทน“ก็ว่างอยู่ ผมมีเวลาว่างสำหรับคุณกับลูกเสมอนะ” คนถูกถามตอบลอยหน้าลอยตา แถมยังอุ้มร่างกลมป้อมไว้แนบอกไม่ยอมปล่อย“แต่ฉันกับลูกไม่ได้ว่างมากเหมือนคุณหรอกนะ” เธอบอก พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองคนตรงหน้า เพราะหัวใจเธอมักจะทรยศอยู่บ่อยครั้งในยามที่ได้เห็นรอยยิ้มชวนหลอมละลายของสิงหา“แต่น้องดาว่างนะคะ”เด็กหญิงดาหลาตอบเสียงใส มือเล็กป้อมยังคงกอดชายหนุ่มตรงหน้าไว้แน่น ในความรู้สึกของคนเป็นแม่ บุตรสาวตัวน้อยดูไม่ต่างจากลูกลิงตัวเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนหลังพ่อลิงตัวโตที่นิสัยเกเร“ดาหลาค่ะ วันนี้เรามีธุระไม่ใช่เหรอลูก” ปาหนันเอ็ดบุตรสาว“ธุระอะไรเหรอลูก?” คนเป็นพ่อเอ่ยถามบุตรส