Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

“จะฝากยายหลานไว้กับแม่ก่อนไหม? พ่อเราเขาก็บ่นๆ ว่ายังไม่ทันหายคิดถึงหลานรักเลย” แม่บุญธรรมเอ่ยถาม พร้อมแจ้งความประสงค์ของสามีของเธอด้วย“ว่าจะพาไปด้วยค่ะ เพราะใกล้เปิดเทอมแล้ว” คนฟังพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านหลังงามที่อยู่ไม่ห่างจากชายหาดนัก“สาวๆ มาช้าจริงเชียว พ่อว่าจะให้คนไปตามอยู่พอดีเลย...ดูสิ หลานน้อยของตาหลับคอพับไปแล้ว” พิพัฒน์เอ่ยอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันไปจิ้มแก้มยุ้ยของหลานสาวตัวน้อยที่หลับคอพับคออ่อนไปแล้วอย่างเอื้อเอ็นดูมื้อเที่ยงเริ่มหลังจากนั้นไม่นาน การรับประทานอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตาของครอบครัวศิลาศิลศาสตร์เกิดไม่บ่อยนัก เพราะธุรกิจมากมายที่สร้างไว้เมื่อในอดีตกำลังเติบโตเจริญก้าวหน้า ทำให้ภาระหน้าที่การงานของทุกคนในครอบครัวก็มากตามไปด้วยโดยเฉพาะเมื่อปาหนันที่เข้ามาช่วยแบ่งเบาภาระ จำเป็นต้องปลีกเวลาไปรับผิดชอบสำนักงานกฎหมายของพ่อแท้ๆ ของเธอที่เพิ่งวางมือไปเมื่อครึ่งปีก่อน เวลาว่างที่มีร่วมกันก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด คุณพิพัฒน์และคุณฐิสาอายุย่างเข้าเลขห้าตอนปลายแล้ว แต่ผู้อาวุโสทั้งสองยังดูสง่างามสมกันราวกิ่งทองใบหยก ชีวิตของท่านทั้งสองสมบู

‘บางครั้ง...หัวใจคนเราก็ซับซ้อนเกินไป’ สิงหาบ่นพึมพำในใจ ขณะลุกออกจากร้านกาแฟกลิ่นหอมกรุ่น ทั้งที่คำขอบคุณก็ถูกส่งถึงผู้รับไปแล้วแต่ไม่รู้เพราะอะไร หัวใจของเขาจึงไม่มีท่าทีสงบลงแม้แต่น้อย? ดูเหมือนการได้พบเธออีกครั้งจะยังไม่ใช่คำตอบของคำถามที่ค้างคาใจ เพราะหากใช่ หัวใจของเขาคงไม่ว้าวุ่นและอึดอัดเหมือนในตอนนี้ ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา สิงหารู้สึกเหมือนสมองส่วนคิดวิเคราะห์อันเป็นเหตุเป็นผลของเขาหล่นหายไปเพราะเอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานใสของผู้มีพระคุณผู้ช่วยชีวิตไว้แทบจะตลอดเวลา “คุณแม่ ฮึก..ก..ฮือออ...คุณ.แม่..หายไปไหนคะ” สิงหาหยุดความคิดวุ่นวายที่ไร้ระบบในหัวทันที เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารของเด็กน้อยตรงหน้า ใบหน้าเล็กน่ารักแดงก่ำไปทั้งหน้า ดวงตากลมโตไร้เดียงสาเปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตา“เด็กหลง?” สิงหาบอกพลางถอนใจ ก่อนจะยืนมองหนูน้อยในชุดสีชมพูตั้งแต่หัวจรดเท้าที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อร่างเล็กจ้ำม่ำออกเดินไปข้างหน้าได้เพียงสามก้าวก็หยุดลงแล้วเหลียวซ้ายแลขวาอีกครั้งอย่างไร้มั่นใจ เพียงครู่เดียวก็ถอยหลังกลับมาที่จุดเริ่มต้น แล้วหนูน้อยสีชมพูก็เ

‘RRRRRRRRRRR’“กูอยู่กับเมีย!” ภาสกรกรอกเสียงใส่ปลายสายทันที เพราะคาดว่าคู่สนทนาจะโทรตามให้กลับไปทำงาน“กูรู้แล้ว” สิงหาบอกปัดคล้ายรำคาญ ก่อนพูดต่อ “แค่จะบอกว่า บ่ายนี้ประชุมแทนด้วยกูไม่ว่าง”“เชี่ย! เมื่อกี้ตอนออกมา...มึงยังว่างอยู่” ภาสกรร้องเสียงหลง เพราะหากสิงหาโดดประชุมจริงอย่างที่ปากว่า ตนเองก็ต้องทำงานเป็นสองเท่าในส่วนของเพื่อนสนิทด้วย“ก็ตอนนี้ไม่ว่างแล้ว”ต้นสายบอกอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก่อนพูดต่อ“แล้วอย่าลืมส่งสรุปเข้าทางเมลให้ด้วย ขอบใจ”พูดจบก็กดตัดสายทันที ถึงไม่ฟังต่อก็รู้ได้ว่าปลายสายคงสบถคำสรรเสริญที่ไม่ค่อยเป็นมงคลตามมาแน่นอน“คุณลุงชื่อสิงหาจริงๆ เหรอคะ” เด็กน้อยที่นั่งอยู่บนตักเงยหน้ามอง พลางเอ่ยถามเสียงตื่นเต้น“ใช่แล้ว...เพราะแม่ของหนูเรียกลุงแบบนั้นนี่นะ” สิงหาบอกอย่างอารมณ์ดีเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหลังจากได้พบ ‘แม่ของเด็ก’ เธอก็ชวนเขามากินไอศกรีมอีกรอบ เนื่องจากเด็กน้อยร้องไห้โยเยเพราะนึกขึ้นได้ว่าทำไอศกรีมช็อกโกแลตที่คุณลุงซื้อให้หล่นลงพื้น หญิงสาวจึงขันอาสาเลี้ยงไอศกรีมเป็นการตอบแทน ทำให้สิงหาที่ติดประชุมบ่าย...ตอบตกลงทันทีชายหนุ่มลอบถอนหายใจกับตัวเองอีกครั้ง หลังจา

เสียงเพลงท่วงทำนองสดใสร่าเริงสำหรับเด็กถูกเปิดขึ้นทันทีที่เครื่องยนต์สมรรถนะสูงถูกติดเครื่อง เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยในชุดสีชมพูร้องเพลงตามทำนองพร้อมกับทำท่าประกอบ และปาหนันคงจะรู้สึกดีกว่านี้มาก หากลูกสาวสุดที่รักนั่งอยู่บนตักของเธอไม่ใช่ใครอีกคน“คุณพ่อขา วันนี้คุณพ่อจะไปกินกับข้าวฝีมือคุณแม่ใช่ไหมคะ” เด็กหญิงถามเสียงใสอย่างคาดหวัง“คุณพ่อว่า ‘เรา’ น่าจะต้องขออนุญาตคุณแม่ก่อนนะลูก” คุณพ่อบอกลูกสาวช่างเจรจา ก่อนจะอุ้มร่างเล็กไปวางบนตักของคุณแม่ทันที เพื่อหลังจากที่เห็นมาปาหนันจัดพื้นที่สำหรับข้าวของที่ซื้อมาเรียบร้อยแล้ว และใช้เวลาต่อจากนั้นไม่นานเพื่อรอให้หญิงสาวจัดการจับหนูน้อยจอมซนนั่งลงบนคาร์ซีทให้เรียบร้อย เพราะหากขับรถออกไปโดยมีเด็กอยู่บนตักคงไม่วายโดนตำรวจจับตามกฎหมายจราจร“นะคะคุณแม่ นะคะ ให้คุณพ่อไปกินกับข้าวอร้อยอร่อยฝีมือคุณแม่กับเรานะคะ” เด็กน้อยออดอ้อนมารดาอย่างฉอเลาะน่าเอ็นดู“ดาหลา...คุณพ่อเขามีงานต้องทำนะคะ ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะลูก” ปาหนันเอ็ดเสียงเข้ม เมื่อเห็นแม่ตัวน้อยจอมยุ่งเริ่มร้องขออย่างเอาแต่ใจมากขึ้นทุกที“..น้องดาก็แค่อยากกินข้าวเย็นกับคุณพ่อ” เด็กน้อยบอก

ปาหนันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตื้นตัน ดีใจ ปลื้มใจ และรันทดใจในเวลาเดียวกัน เธอดีใจที่ลูกสาวตัวน้อยของเธอได้มีโอกาสรู้จักคำว่า ‘พ่อ’ แต่ในเวลาเดียวกันเธอกลับรู้สึกสะท้อนใจที่เด็กน้อยต้องรู้ว่า ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่พ่อของตน? เขาเป็นเพียงผู้ชายใจดีที่รับสมอ้างเพราะสงสารเด็กตาดำๆ และเห็นแก่บุญคุณที่เธอเคยทำไว้เท่านั้นเอง และแม้ชายหนุ่มจะไม่ได้เอ่ยออกมาแต่เธอก็พอเดาได้ ว่าเหตุใดชายหนุ่มจึงยอมรับเป็นพ่อของเด็กที่เพิ่งเจอกันสิงหาเพียงผ่านเข้ามาในช่วงเวลาที่ชีวิตของเธอเกิดจุดเปลี่ยน เธอจึงไม่ลังเลที่จะใช้ชื่อของเขาเพราะคิดว่าถึงอย่างไรก็คงไม่มีทางได้พบกันอีก…ผ่านวันและเวลาที่หมุนเวียนผันเปลี่ยนไปตามวัฏจักรของมัน จนเธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าครั้งหนึ่งเธอเคยช่วยชีวิตใครบางคนไว้? แต่แล้วผู้ชายคนนี้ก็ถูกโลกเหวี่ยงกลับเข้ามาอยู่ในโลกใบเดียวกันกับเธออีกครั้ง มันไม่น่าเป็นไปได้...แต่สุดท้ายเธอก็ได้พบกับเขาอีกและเมื่อเขาจากอีกครั้ง ไปตามที่มันควรจะเป็น เธอจะทำอย่างไรกับช่องว่างของความเป็นพ่อที่เธอไม่อาจจะเติมเต็มให้บุตรสาวได้เพียงลำพัง? เมื่อเคยได้ เคยมี ย่อมต้องรักและหว