Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

มื้ออาหารถูกเริ่มหลังจากนั้นไม่นาน ในตอนแรกปาหนันดูจะเกรงไม่น้อยที่ต้องร่วมโต๊ะกับเพื่อนๆ ของชายหนุ่ม แต่ด้วยความสดใสเป็นกันเองของมานิษาและความน่าเอ็นดูของเด็กหญิงดาหลาช่วยทำให้บรรยากาศค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ นอกจากนั้นสิ่งที่สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนคือ...หนูน้อยดาหลาดูจะชอบพายัพเป็นพิเศษ?ซึ่งทำให้ทุกคนในโต๊ะได้เรียนรู้เรื่องใหม่อีกเรื่อง นั่นก็คือเพลย์บอยหนุ่มตัวพ่อเป็นคนรักเด็ก?พายัพสามารถรับมือกับความซนของหนูน้อยในชุดสีชมพูได้อย่างดีเยี่ยม ต่างจากศิวัตและภาสกรที่ต้องยกธงขาวยอมแพ้ให้กับความซุกซนของแม่หนูน้อยดาหลาไปตามๆ กันปาหนันเองก็เริ่มปรับตัวเข้ากับเพื่อนของสิงหาได้อย่างดีโดยเฉพาะกับภรรยาของภาสกร หญิงสาวทั้งสองดูจะสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว โดยมีภาสกรและสิงหาที่นั่งอมยิ้มมองสองสาวอยู่ไม่ห่างและด้วยฝีมือของพี่เลี้ยงคนใหม่อย่างพายัพ ที่พาหนูน้อยดาหลาไปเล่นของเล่นในโซนเด็กที่ทางร้านจัดไว้จนหมดแรงหลับไป ทำให้มื้อค่ำจบเร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้ หลังจากออกจากร้านอาหารทั้งคู่ก็ตรงกลับที่พักทันที และเพราะเป็นช่วงกลางสัปดาห์ทำให้การจราจรไม่ติดขัดมากนัก เพียงชั่วโมงเศษทั้งคู่ก็กลับถึงคอนโดข

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านประตูกระจกบานยาวจรดพื้น ทำให้คนที่กำลังหลับสบายต้องลืมตาขึ้นในที่สุด ปาหนันกะพริบตาขึ้นลงหลายครั้งเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับแสงแดดที่เจิดจ้าในยามเช้า เพื่อขับไล่ความง่วงออกไป“ลืมปิดม่านเหรอเนี่ย” คนเพิ่งตื่นบ่นพึมพำ แต่ก็ยังไม่ลุกจากโซฟาตัวยาวที่กลายเป็นเตียงนอนชั่วคราวเมื่อคืน ใบหน้าหวานคลอเคลียกับหมอนใบโปรดของตัวเองเหมือนลูกแมวขี้เกียจที่เพิ่งตื่น“คุณไม่ได้ลืมหรอกครับ ผมเปิดเอง”เสียงทุ้มที่ติดจะรื่นรมย์กว่าปกติบอก“ฮืม?” คนที่กำลังคลอเคลียผ้าห่มชะงักค้าง ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากบทสนทนาเพียงลำพังของตัวเอง “...คุณสิงห์!”“อรุณสวัสดิ์ครับ” สิงหาบอกกลั้วหัวเราะกับสภาพของคนตรงหน้า ใบหน้าหวานใสที่ปราศจากเครื่องสำอางอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ผมยาวสลวยสีช็อกโกแลตที่ดูหนานุ่มน่าสัมผัสกลับพันกันยุ่งเหยิงจากการตื่นนอน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่ได้ลดความน่าสนใจของผู้หญิงตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย “คุณสิงห์ เข้ามาได้ยังไงคะ” คนที่ยังดูมึนงงร้องถามเมื่อตั้งสติได้“คุณเป็นคนให้รหัสเข้าบ้านกับผมเองนะ”คนถูกถามเตือนความจำ“แล้วคุณมาทำอะไรแต่

เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ เปิดดวงตากลมโตของคนที่เพิ่งพื้นจากห้วงนิทราอย่างยากลำบาก คงเพราะเจ้าของดวงตากลมโตคู่สวยผ่านการร้องไห้ที่หนักหน่วง ทำให้กระบอกตาคู่งามไม่สามารถลืมตาขึ้นมาได้อย่างใจคิด ดารินทร์เหม่อมองเพดานห้องนอนด้วยความว่างเปล่าเธอจะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเองต่อจากนี้?คำถามที่เฝ้าถามตัวเองมาหลายปีนับจากวันที่สูญเสียความรักอันแสนมีค่า...เท่าชีวิตของตนเองไป บางทีเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร? เหตุใดจึงไร้ค่าและไร้จุดหมายปลายทางเช่นนี้?“คุณแม่ขาาา มอร์นิงคิสค่ะ” เสียงเล็กๆ ดังอยู่ข้างหู ทำเอาคนที่จมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองชะงักค้าง แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดริมฝีปากเล็กชื้นก็หอมแก้มของเธอทันที“น้องดา!?” ดารินทร์บอกเสียงแผ่วแม่หนูน้อยที่ปีนป่ายขึ้นมาซุกใบหน้าเล็กๆ ลงบนหน้าอกของผู้ที่ตนเองคิดว่าเป็นแม่ขมวดคิ้ว“ไม่ใช่คุณแม่ แม่ของน้องดาไปไหน?” เด็กน้อยร้องถาม ก่อนจะถอยออกมานั่งลงข้างกายคนที่กำลังลุกขึ้นนั่ง“คุณแม่น่าจะอยู่ข้างนอก” ตอบคำถามแม่หนูน้อยในชุดนอนสีชมพูลายการ์ตูน เด็กหญิงดูไม่มีแววตระหนกแม้แต่น้อยที่ต้องอยู่กับคนแปลกหน้าเช่นเธอ“แล้วคุณน้าเป็นใครคะ”

“ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีเรื่องอะไรดีๆ เหรอครับ?”สิงหาในตำแหน่งคนขับเอ่ยถาม เมื่อเห็นคนที่ขอให้เขารออยู่ที่รถแทนที่จะอนุญาตให้ขึ้นไปบนห้องด้วยกันเมื่อเช้าเอ่ยถาม“ฉันดูดีใจขนาดนั้นเลย?” ถามทั้งที่ใบหน้าหวานยังประดับรอยยิ้ม“ก็...มากอยู่” สิงหาบอกเสียงอ่อนโยน ทั้งที่สายตาคมยังคงจับจ้องไปยังถนนหนทาง“คุณแม่ดีใจที่แม่รินจะย้ายมาอยู่กับเราค่ะคุณพ่อ” หนูน้อยร้องบอกจากเบาะหลัง“แม่ริน?” ชายหนุ่มทวนคำเป็นคำถาม“ดารินทร์เป็นเพื่อนสนิทฉันเองค่ะ เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ฉันเลยจะให้มาอยู่ด้วยกันระหว่างที่ยังหาที่พักไม่ได้” เธอแจกแจง“ที่คุณไปเจออาทิตย์ก่อนนะเหรอครับ” คนความจำดีเอ่ยถาม“ใช่ค่ะ คุณรู้ไหมว่าฉันดีมากเลยนะที่รินจะยอมมาอยู่ด้วย จะได้มีคนช่วยดูแลน้องดา” เธอว่า“ถ้าคุณจะดีใจขนาดนี้ ก็ให้ผมไปอยู่ด้วยคนสิ…เดี๋ยวผมช่วยเลี้ยงยัยหนูให้เอง” คนขับโพล่งออกมาหน้าตาเฉย ราวกับเปิดบทสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่สายตาคมที่ทอดมองมาในจังหวะที่รถหยุดเคลื่อนตัวเพราะการจราจรติดขัด ดูจะสื่อความหมายบางอย่างที่คนมองสามารถบอกได้ในทันที...ว่าเขาคงหมายความอย่างที่พูดจริงๆ“...”คนถูกขอไปอยู่ด้วยนิ่งสนิทเหมือนถูกน็อกก

“คุณป่านค่ะ คุณป่าน?” เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้คนเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง“รติ? ว่าไงนะพี่ไม่ทันฟัง” ปาหนันเอ่ยถามเลขาคนเก่งด้วยความไม่มั่นคงนัก พยายามทำให้จิตใจที่ปั่นป่วนจนวุ่นวายสงบลง“รติจะบอกว่าเดี๋ยวช่วงบ่ายต้องไปประชุมกับทางธนาคารนะคะ เรื่องรับคดีสินเชื่อ” รติมาตอบสิ่งที่ถามทันที“ขอบใจจ้ะ แล้วประชุมที่ตึกเดิมหรือเปล่า” เธอถาม“ไม่ค่ะ ทางธนาคารแจ้งมาว่าเป็นการประชุมใหญ่เลยจะจัดที่สำนักงานใหญ่เลย” เลขาสาวตอบ ขณะยื่นแผนที่ให้แก่เจ้านายสาว“งั้นเตรียมเอกสารที่ต้องใช้กับเงื่อนไขที่ยังตกลงกันไม่เรียบร้อยคราวก่อนให้ด้วยนะ พี่ขอเอกสารก่อน 11 โมงนะ อยากอ่านคร่าวๆ ก่อนไปประชุม”“รับทราบค่ะ”ปาหนันวางปากกาด้ามสวยที่เธอชอบใช้หมุนเล่นเวลาที่คิดอะไรไม่ออกลงบนโต๊ะ ดวงหน้าหวานซับสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ เมื่อนึกถึงรอยจุมพิตที่ยังติดตรึงในความทรงจำ...ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนละโมบโลภมาก เพราะเมื่อได้ลองลิ้มชิมรสความหวานที่แทรกเข้าไปถึงกลางใจ ก็รู้สึกอยากลิ้มลองอีกครั้งและอีกครั้ง..เริ่มเข้าใจว่า เหตุใดอีฟและอดัมจึงทำผิดกฎสวรรค์?สำหรับเธอแล้ว จุมพิตหวานล้ำของ