All Chapters of บุพเพสนธยา: Chapter 61 - Chapter 70

ปาหนันมองดูตัวเองในกระจกอย่างนึกประหลาดใจ ต้องยอมรับว่าความสามารถของพนักงานคนเมื่อครู่นั้นยอดเยี่ยมจริงๆ ที่สามารถเลือกสรรชุดที่เหมาะกับเธอได้ลงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ?สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆเงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นหญิงสาวในชุดแต่งงานสีขาวสะอาดตาเข้ารูป ช่วงบนเป็นเกาะอกที่เปิดเผยให้เห็นเนินอกพอประมาณราวกับคนออกแบบต้องการจะส่งเสริมให้เจ้าสาวดูมีเสน่ห์เย้ายวน จากเอวคอดไล่ลงไปเป็นกระโปรงยาวฟูฟ่องที่ถูกประดับด้วยลูกไม้สีขาวเล็กๆ ทุกสิ่งทุกอย่างได้หลอมรวมกันอย่างลงตัวพอดิบพอดี และสิ่งเหล่านั้นช่วยผลักดันให้ปาหนันดูเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเจ้าชายที่เธอตกหลุมรัก“..สวยมากเลยนะคะ” ปาหนันบอกเสียงเบากับพนักงานที่ยืนปลื้มอกปลื้มใจอยู่ข้างกาย“ใช่ค่ะ สวยเหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายเลยค่ะ...ดิฉันอยากจะขอถ่ายรูปเก็บไว้สักหน่อยนะคะ เดี๋ยวขอตัวไปหยิบกล้องสักครู่ค่ะ” พนักงานบอกในสิ่งที่คิด และขอตัวออกไปหยิบของเพื่อปล่อยให้ว่าที่เจ้าสาวได้มีเวลาเป็นส่วนตัวสักครู่“..ไม่เหมือนหรอก ไม่มีทางเหมือนเลย” ว่าที่เจ้าสาวบอกเสียงเศร้ากับตัวเองเบาๆ มือบางแตะลงบนกระจกเงาตรงหน้าด้วยความรู้สึก

กล่องเครื่องประดับกำมะหยี่สีน้ำเงินถูกหยิบออกมามองอีกครั้ง สร้อยคอเส้นยาวสีทองพร้อมจี้ดอกเดซี่ขนาดเล็ก หากพลิกกลับอีกด้านจะพบว่าตรงกลางระหว่างกลีบดอกมีอัญมณีเม็ดเล็กมีแดงเลือดนกประดับอยู่ สร้อยสวยงามแลดูบอบบางยี่ห้อ ‘AURÉLIE BIDERMANN’ แบรนด์ดังของฝรั่งเศส ถูกหยิบออกมาจากกล่องอย่างทะนุถนอม สิงหาลูบสร้อยเส้นบางอย่างเบามือ ได้แต่เสียดายที่มันคงไม่มีโอกาสได้ถูกส่งให้คนที่เขาตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก...เพราะหลังจากวันนี้ เขาและเธอจะกลายเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันเวียนมาบรรจบกันได้อีกตลอดชีวิต รูปวาดในกรอบไม้แสนสวยยังคงตั้งอยู่ที่เดิมเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจให้รู้ ว่าหัวใจของเขาอยู่ที่ใคร เมื่อคิดย้อนกลับไปสิงหาก็เหมือนจะเข้าใจหัวใจของตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมเรื่องการหลอกใช้ปาหนันเพื่อขัดขวางโครงการของกิตติภพมันก็เป็นแค่ข้ออ้าง...ข้ออ้างที่เขาใช้หลอกตัวเอง หลอกว่ายังไม่ได้ยกหัวใจให้เธอไปแล้วตั้งแต่แรกเห็น ถ้าหากจะพูดให้ถูกคือเขายกหัวใจให้เธอนานแล้ว ตั้งแต่ที่ได้พบกันเมื่อหลายปีก่อน ทุกอย่างและทุกการกระทำที่เกิดเขาเพียงแต่ต้องการใช้มันเป็นข้ออ้างที่จะปฏิเสธหัวใจตัวเองเท่านั้นแล

ในช่วงเช้าเป็นพิธีการหมั้นหมายตามแบบประเพณีไทย และในช่วงบ่ายจะเป็นพิธีแต่งงาน งานถูกจัดขึ้นที่โรงแรมระดับห้าดาวเพราะมีแขกสำคัญจำนวนมากที่ให้เกียรติมาร่วมแสดงความยินดี เช้านี้จึงมีเฉพาะญาติผู้ใหญ่และบรรดาเพื่อนสนิทของว่าที่บ่าวสาวเท่านั้น ห้องรับแขกขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ของกิตติภพได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นพื้นที่จัดงานที่เต็มไปด้วยดอกไม้สดนานาพันธุ์ ที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนไปทั่วงานกิตติภพมองว่าที่คู่หมั้นที่กำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวของเขาในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าด้วยความพอใจ ปาหนันสวยกว่าครั้งไหน ๆ ที่เขาเคยเจอ เธอคือผู้หญิงที่มีทั้งความสวย ความเฉลียวฉลาด สง่างาม และรู้จักวางตัว เพียบพร้อมเหมาะสมกับการเป็นนายหญิงของการรวมสองตระกูลเข้าด้วยกัน...เพราะทั้งเธอและเขาต่างเป็นทายาทเพียงคนเดียว อีกไม่นานธุรกิจทั้งหมดก็จะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นชอบ และแม้เธอกับเขาจะไม่ได้รักกัน และหัวใจของเขาเองก็ถูกปิดตายไปพร้อมกับความรักในอดีตไปแล้วก็ตาม แต่เขาก็ยังเชื่อว่าความปรารถนาดีต่อกันอย่างกัลยาณมิตร จะสามารถสร้างขึ้นได้จากความเข้าใจและความใกล้ชิด อีกไม่นานเธอและเขาก็จะสามารถเป็นคู่ชีวิตใ

“..ครับ” กิตติภพจำต้องเดินตามหญิงสาวไป แม้หัวใจของเขาจะหนักอึ้งเพียงใดก็ตามหลังแน่ใจว่าคนทั้งคู่เดินเข้าไปหาญาติผู้ใหญ่แล้ว เพียงฝันก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ทั้งที่สายตายังคงจับจ้องร่างเล็กบางที่อุ้มบุตรสาวของปาหนันไว้แนบอกด้วยสายตาชิงชัง“...ทำไมแกไม่ตายไปให้พ้นๆ นะ แต่แบบนี้ก็ดี! ดูเขามีความสุขอยู่กับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควร” เสียงหวานบอกอย่างอาฆาตมาดร้ายความทรงจำในอดีตย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึงเหมือนตะกอนที่ฟุ้งกระจายขึ้นมาเมื่อถูกกระทบ..เพียงฝัน โรจนาวิมลสาร หญิงสาวผู้เพรียบพร้อมไปทุกด้าน แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเธอเป็นเพียงบุตรสาวบุญธรรมที่พ่อแม่ของกิตติภพรับมาอุปการะจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในจังหวัดนครราชสีมาการรับเลี้ยงเธอก็แค่เพื่อต้องการแก้เคล็ดที่ว่า หากครอบครัวใดในตระกูลมีบุตรเพียงคนเดียวทายาทคนๆ นั้นจะอายุสั้น เธอเติบโตมาในครอบครัวที่เพียบพร้อมแต่กลับปราศจากความรักและการเอาใจใส่ คนๆ เดียวที่ให้ความสำคัญต่อเธอภายในบ้านหลังนั้นคือ...กิตติภพ เขาคอยเอาใจใส่ดูแลให้ความรักความอบอุ่นแก่เธอตั้งแต่เล็กจนโต จากความรักและเทิดทูนในวัยเด็กค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความความรักอย่างที่ผู

“คุณไม่ต้องห่วงหรอก...เรื่องที่ดินผืนนั้น ฉันรับปากไปแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าจะจัดการเอง!” “หนูฝันจะทำได้เหรอ ให้ผมส่งคนมาจัดการน่าจะง่ายกว่า”“ไม่ต้องยุ่ง ถ้าได้ที่ดินนั่นไปเมื่อไรก็อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้ด้วยก็แล้วกัน...อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ”“...” ปาหนันที่กำลังจะเดินออกจากห้องเพื่อไปตามหาเด็กหญิงดาหลาชะงัก รู้สึกเหมือนตัวเองได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรจะรับรู้ หญิงสาวมองผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านจากบานหน้าต่างที่ถูกเปิดไว้เพื่อรับลม เธอเห็นเพียงฝันน้องสาวของกิตติภพกำลังสนทนาอยู่กับใครอีกคนด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก เพียงเสี้ยวหน้าด้านหนึ่งที่หันกลับมา เธอก็รู้ได้ทันทีว่าคู่สนทนาของหญิงสาวคือเอกภพ?เพราะเคยเจอเขาหลายครั้งนับตั้งแต่งานเปิดตัวคอนโดมิเนียมของกิตติภพเมื่อหลายเดือนก่อน คิ้วสวยได้รูปขมวดเข้ามากัน เพราะสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่ดูคลุมเคลือของคนทั้งคู่“ไม่ต้องห่วงหรอก ว่าฉันจะทำไม่สำเร็จ” เธอบอกอย่างเหยียดๆ“..ผมก็แค่เป็นห่วง” ผู้อาวุโสบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่ได้ถือโทษกับกิริยาที่อีกฝ่ายแสดงออก“เฮอะ! ไปห่วงพี่ณเรศเถอะ...ฉันรังเกียจความหวังดีจอมปลอมแบบนี้ที่สุด” เพีย