The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

Sobrang higpit ng hawak ko sa maliit na kamay ni Sevi habang hinahabol ko siya palabas ng viewing deck. Halos madulas ako sa pagmamadali, hindi dahil madilim, kundi dahil ang bilis niyang tumakbo, parang may sariling mission.“Sevi! Stop! Baby, delikado diyan!”halos pasigaw kong sambit sakanya, pilit na hindi lumakas ang boses ko.Pero mas mabilis siya kaysa sa inaasahan ko. Kumapit siya sa railing, sumabit pa talaga, parang maliit na unggoy. Napapikit ako sa inis at kaba.“Sevi Reyes!” mahigpit kong sabi, this time mas controlled pero ramdam ang warning.Lumingon siya sa akin, seryoso ang mukha kahit halatang bata pa.“Mommy, pag hindi mo ako pinakawalan, sisigaw ako.”Napakurap ako. “Ha?”“Sigaw ako. Loud,” dagdag pa niya, parang threat na kayang-kaya niyang gawin.Napalingon ako agad sa paligid. Hindi kalayuan, nandun si Terrance at si Althea.Of course.Kumirot ang dibdib ko kahit sanay na dapat ako. Nakikita ko kung paano nakahilig si Althea sa kanya, parang siya ang asawa. Paran

Late na kami nakatulog kagabi, actually, halos madaling-araw na, kaya hindi ko namalayan na lampas 8 AM na pala nang magising ako. Ang gumising sa’min ay yung ingay ng mga tao sa paligid na nag-iimpake na ng gamit, naghahanda nang bumaba ng bundok.Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko.Unang bumungad sa’kin si Sevi na mahimbing pa rin ang tulog, nakayakap sa maliit niyang stuffed toy, nakausli ang isang paa sa kumot.Napangiti ako.Sa kabilang side… wala na si Terrance.Napakunot ang noo ko.Saan na naman siya nagpunta?Hindi ko pa tuluyang natatanggal ang antok ko nang marinig ko ang mahinang kaluskos sa labas ng tent parang may nagluluto.Lumabas ako, at doon ko siya nakita.Si Terrance, naka-casual lang, nakatayo sa harap ng portable stove, busy sa pagluluto. Katabi niya yung mini fridge na dinala niya kagabi, punong-puno pa ng fresh ingredients.Hindi lang siya.Nandun din yung lalaki sa kabilang tent, nakilala ko kagabi, si Nathan, tumutulong mag-prepare ng pagkain.Napataas

Paglabas ko ng hospital, pakiramdam ko parang hindi na ako si Dr. Samantha Reyes parang isa na lang akong target na hinahabol ng lahat.Wala na akong choice kundi umalis.Punong-puno ng reporters ang main entrance, kaya napilitan akong sumakay sa kotse ng isa sa mga kasamahan ko. Kung nagkataon, siguradong haharangin nila ako at pipilitin akong magsalita kahit wala pa akong malinaw na sagot sa nangyayari.“Doc Sam,” sabi ng kasama kong doktor habang nagmamaneho, “parang sunod-sunod yung malas mo. Two months ka pa lang ulit dito sa hospital, ang dami nang issue.”Ngumiti ako ng pilit, pero sa loob-loob ko, hindi na ‘to simpleng malas.May mali.May nagplano nito.Bigla kong naalala yung babaeng dinala sa ER—yung biglang nag-foam sa bibig. Hindi ko makalimutan kung paano niya chineck yung oras bago niya ininom yung gamot.Parang may instruction.Parang may nag-utos.Agad kong sinabi ‘yon sa pulis.Pero imbes na gumaan ang pakiramdam ko, lalo lang bumigat.“Dr. Reyes,” sabi nila, “hindi

Humigpit ang hawak ni Terrance sa’kin habang hindi pa rin niya ako binibitawan matapos ang halik na iyon.Hindi lang basta halik.Mahaba. Mainit. Nakakawala ng ulirat.Pakiramdam ko, parang nawalan ako ng lakas parang natunaw ako sa mga braso niya. Pero kahit ganun, may linya pa rin ako na hindi ko kayang lampasan at alam kong nalagpasan na namin ‘yon.“Let go…” mahina kong sabi, hinihingal pa.Hindi agad siya gumalaw.Sa halip, mas lalo niya akong hinapit, isiniksik ang mukha niya sa buhok ko, parang sinisinghot ang amoy ko parang ayaw pa niyang matapos ang sandaling iyon.Nararamdaman ko ang paghinga niya sa leeg ko.Mainit.Delikado.Unti-unti niya rin akong binitawan, pero bago pa ako tuluyang makaalis, hinawakan niya ang bewang ko para hindi ako matumba.Napaungol ako ng mahina sa biglang dampi ng kamay niya, nagtagpo ulit ang mga mata namin at doon ako natalo.Hindi sa kanya, kundi sa sarili ko.Kinuha ko agad ang laptop ko at halos tumakbo papunta sa kwarto.“Shit…” bulong ko h

Namula agad ang mukha ko sa nangyari.Parang biglang bumalik lahat ng dugo sa ulo ko lalo na nang maalala ko kung paano niya ako tinitigan kanina. Yung tingin ni Terrance, parang may halong pang-aasar at kumpiyansa.Nakakainis! Argh! Nahihiya ako pero mas nangingibabaw sakin yung inis ko kasi hindi ko siya magawang iwasan!“Ay—may kailangan pala akong gawin,” mabilis kong sabi, sabay tayo at kinuha ang laptop ko. “Kayo na bahala diyan.”Hindi ko na hinintay ang reaksyon nila ni Sevi.Diretso akong pumasok sa study room.Pagkaupo ko sa malaking swivel chair, napahinga ako nang malalim.“Anong ginagawa mo, Samantha…” bulong ko sa sarili ko.Hinawakan ko ang noo ko.Paulit-ulit sa utak ko yung eksena kanina, mula sa halik, kung pano siya lumapit.At higit sa lahat yung tingin niya pagkatapos.“Despicable talaga,” iritado kong sabi. “Aliw na aliw siyang inaasar ako.”Napakagat ako sa labi ko.Next time?Hindi na ako papayag sa mga ganyang laro.Hindi na.Palagi na lang siyang nakakalusot.