Semua Bab The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Bab 71 - Bab 80

Huminga ako nang malalim habang naglalakad ako pabalik sa ward, pero hindi pa rin kumakalma yung bigat sa dibdib ko.Everything was spiraling.From the issue with Terrance… sa nangyari sa amin… hanggang sa pamilya ko lalo na kay Althea tapos ngayon, pati sa hospital, may ganito pa.“Doc Samantha!”Napalingon ako agad nang marinig ko yung boses ni Nurse Liza, halos hingal habang papalapit.“Na-check na po yung CCTV sa hallway… pero—”“Pero wala si Sevi?” agad kong tanong, kahit alam kong hindi si Sevi ang nawawala—ibang bata—pero parang automatic na nagshift yung utak ko sa anak ko.Hindi ko mapigilan.Every time may batang nasasaktan, nawawala, or may sakit—automatic, si Sevi yung naiisip ko.“Wala pa rin po si Dongdong,” sagot niya, medyo alanganin.Mariin kong pinikit ang mata ko sandali.Keep it together, Samantha.Doctor ka.Hindi ka pwedeng magpanic.Pero sa totoo lang… gusto ko nang sumigaw.Kanina lang, okay pa lahat.After ng dalawang araw na pahinga ko—na halos hindi rin pahi

Huminga ako nang malalim pero parang hindi sapat para pakalmahin ang kumakabog kong dibdib.Pakiramdam ko, konti na lang—sasabog na ulo ko.Kung hindi ko kilala si Nurse Terrance bilang mabait at maalaga sa mga pasyente, baka napag-isip-isip ko na sinasadya niya akong ilaglag.Dahil sa sinabi niya, lalo lang lumakas ang loob nina Lola Fang at ng anak niyang si Miguel.Kanina, hospital ang sinisisi nila.Ngayon? Ako na mismo.“Anak ko… apo ko…” biglang humagulgol si Lola Fang, parang artista sa teleserye. “Napakasama mo! Sisirain kita! Wala kang mararating!”Napapikit ako sandali.Calm down, Samantha. Hindi ka pwedeng magpadala sa emosyon.Instinctively, napalingon ako sa likod ko—hinahanap ko si Terrance.Pero…Wala siya.Nawala siya.Napakagat ako sa labi ko. So ako lang pala talaga.Fine.Kaya ko ‘to.“Magkano ulit ang gusto niyong bayad?” tanong ko, malamig ang boses habang ipinasok ko ang kamay ko sa bulsa ng coat ko.Nagkatinginan ang mag-ina, parang hindi inaasahan ang tanong ko

Hindi ko talaga maintindihan.Bakit ganun si Terrance kay Althea?Minsan napapaisip ako—ano ba ang nagawa ng kapatid ko sa kanya? Niligtas ba niya ang buhay nito sa past life? Kasi kung oo, parang kulang pa nga ang kabayaran sa sobrang pagprotekta niya rito ngayon.Humiga ako sa kama pero hindi ako dalawin ng antok.Sa tabi ko, mahimbing ang tulog ni Sevi.Hinaplos ko ang buhok niya.“My baby…” bulong ko.Apat na taong gulang pa lang siya. Five na siya in two months.Pero parang ang dami na niyang nararanasan na hindi dapat.At kasalanan naming matatanda.Napabuntong-hininga ako at dahan-dahang bumangon.Hindi ko kayang matulog.Lumabas ako ng kwarto at dumiretso sa study.Tahimik ang buong bahay. Naririnig ko lang ang mahina na paghilik ni Kuya Bert sa staff quarters at ang kaluskos ni Manang Cecil sa kusina—siguro nagtitimpla ng tsaa.Pagpasok ko sa study, agad kong kinuha ang lumang medical records ng lolo ko.Ito na lang ang tanging bagay na nakakapagpakalma sa akin—trabaho.Binuk

Ayoko talagang sumama.Sa totoo lang—ayoko sa mga ganitong team-building.Lalo na kung ako pa ang dahilan kung bakit ginagawa.“Welcome party for Dr. Samantha Reyes!”Napailing ako habang nakahiga pa sa kama.“Too much…” bulong ko.Kakapag-resolve ko lang ng ilang complicated cases sa hospital, bigla na lang may ganitong paandar.Hindi naman ako artista.Hindi ko kailangan ng spotlight.Mas gusto ko pa nga ang tahimik.Pero dahil sa head nurse at sa director, natuloy pa rin.Weekend pa.Perfect sana—makakapagpahinga ako kasama si Sevi.Pero hindi.Dahil maaga pa lang, kinuha na siya ng mga tauhan ni Madam Sylvia.“Mam, kukunin na po si Sevi,” sabi ni Manang Cecil kanina.Hindi ako pumayag agad.Pero si Sevi mismo ang nagsabi.“Mama, I’ll visit great grandma. I’ll be back.”Ngumiti pa siya.Wala akong nagawa.Ngayon tuloy, mas lalo akong walang gana.Biglang tumunog ang phone ko.Napairap ako bago sagutin.“Hello?”“Dr. Samantha! Kailangan niyo talagang pumunta!” halos sigaw ni Nurse L

Nagising ako sa lamig ng aircon.Mabigat ang ulo ko.Parang may humahampas sa sentido ko kada segundo.Dahan-dahan akong napamulat.White ceiling.Soft sheets.At isang malawak na hotel room.Napabalikwas ako ng upo.“Shit—”Mabilis kong hinawakan ang sarili ko—damit, katawan, lahat.Buo.Walang gusot.Walang mali.Doon lang ako nakahinga nang maluwag.“Okay.” Pinikit ko sandali ang mata ko, pilit inaalala ang nangyari kagabi. Beer. Sigaw.Si Xai at si Terrance.Biglang bumukas ang mata ko.“Si Terrance…”Siya ang huling naaalala ko.Siya ang sumundo sa akin.So ibig sabihin, siya ang nagdala sa akin dito.Napakunot ang noo ko.Asan siya?Mabilis akong bumaba sa kama at dumiretso sa banyo.Nag-ayos.Nag-toothbrush.Nag-hilamos.Sinuklay ang buhok ko.Kahit paano, gusto kong maging presentable bago ko siya makita.Paglabas ko doon ko siya nakita.Nakahiga sa sofa.Mahaba ang katawan, pero halatang hindi kasya.Nakatupi ang paa niya, awkward ang posisyon.Naka-kunot ang noo.Parang hind