All Chapters of The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Chapter 81 - Chapter 90

No matter how much pinilit ni Zhong Lao noon, kung ako na si Samantha Reyes, pareho lang ang ending—hindi rin ako papayag.Hindi ko sila pinatuloy.“Pasensya na, may work pa ako,” sabi ko, kahit malinaw na excuse lang iyon para paalisin sila—si Althea at si Madam Sylvia. Ang sarap pakinggan ng katahimikan pagkatapos nilang umalis, kahit panandalian lang.Ang ironic. Dalawang tao na ayokong makita—dumating pa nang sabay.Parang universe na mismo ang nang-aasar.Pero wala akong oras mag-dwell doon. May mas importante akong iniisip.Busy ang buong umaga ko sa clinic. Kahit anong pilit kong mag-focus sa mga pasyente, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang homeroom teacher ko.Siya ang isa sa iilang taong nagpakita sa akin kung ano ang tunay na malasakit.Lunch break, agad akong tumawag.“Hello? Ma’am?” nanginginig ang boses ko.Pero hindi siya ang sumagot.“Hello, social worker po ito,” sagot ng babae sa kabilang linya. “Katatapos lang pong uminom ng gamot ni Ma’am, nakatulog na siya.”Para

Hindi ko na namalayan kung kailan nag-iba ang lahat.Isang segundo, nakatayo lang ako sa gitna ng sala—naguguluhan, nag-iisip kung paano kakausapin si Wang Liang.Sa susunod na segundo—Sumiklab ang gulo.“Hindi niyo naiintindihan!” sigaw ni Wang Liang, nanginginig ang boses pero may kakaibang galit sa mga mata niya. “Ako ang nag-alaga sa kanya! Ako ang nandito araw-araw!”Napaatras ako ng kaunti.May mali.May sobrang mali.At bago pa ako makapag-react—Bigla siyang sumugod.“Samantha!”Narinig ko ang sigaw ni Terrance—At kasunod nun—Isang mabilis na galaw.Parang blur.Parang hindi ko na-proseso.Tumalon si Terrance—at sa isang iglap, isang malakas na flying kick ang tumama kay Wang Liang.“Ugh!”Bumagsak siya paatras—diretso sa sofa.Tumama ang ulo niya.At—Tahimik.Hindi na siya gumalaw.Napahawak ako sa dibdib ko.Hindi ako makahinga.“...Terrance?”Lumapit siya agad sa akin.“Are you okay?” halos pabulong pero halatang nag-aalala.Hinawakan niya ang balikat ko, iniikot ako pa

Nang araw na iyon, dumaan si Lu Yangchuan sa isang shortcut pauwi pagkatapos ng klase at nagkataong nakita niya ang isang batang babae na binu-bully ng katabing paaralan, na pinagtatawanan dahil sa kanyang hindi usong damit.Agad na gustong tumulong ni Lu Yangchuan.Gayunpaman, hindi matakaw ang batang babae. Sinamantala ang sandaling hindi nakikinig ang mga lalaki, pinatumba niya ang halos isang dosenang kawayan sa malapit at ginamit ang pagkakataong iyon para makatakas.Gustong habulin ng mga taong iyon, kaya humakbang si Lu Yangchuan at pinigilan sila, una ay naging magalang at pagkatapos ay gumamit ng puwersa.Dahil masyadong malakas ang ingay, pinigilan siya ng isang dumaang guro. Nakilala niya si Lu Yangchuan bilang isang nangungunang estudyante na may mayaman at makapangyarihang pamilya, kaya dinala niya muna ang nasugatang estudyante sa ospital.Sa huli, gumastos ang pamilyang Lu para pigilan ang bagay na ito.Ngunit ang mga gurong nakakaalam ng katotohanan ay tiyak na hindi ma

Hindi ako umalis sa harap ng emergency room buong gabi.Kasama ko si Terrance, hindi ko na nga alam kung dapat ko pa ba siyang tawagingTahimik lang siya sa tabi ko, paminsan-minsan titingin sa akin, pero hindi nagsasalita. Ako? Wala na akong lakas magsalita. Pakiramdam ko, kapag nagbukas ako ng bibig, tuluyan na akong madudurog.“Sam, kain ka muna,” mahina niyang sabi habang inaabot ang kape at sandwich na binili niya.Hindi ako tumanggi, kailangan ko ‘yon. Kailangan kong magising, kailangan kong maging matatag.Tahimik akong kumagat, pero parang walang lasa ang lahat. Parang wala na akong maramdaman kundi takot.Yung ilaw sa ibabaw ng emergency room, yung pulang ilaw, parang sumisimbolo sa buhay ng taong nasa loob, at ayokong mamatay ‘yon.Hindi siya pwedeng mawala! Hindi ngayon, hindi kailanman.Napansin ni Terrance na halos hindi ko na iniinom yung kape ko, kaya inabot niya yung kanya. “Uminom ka pa. Kailangan mo ng energy.”Hindi ko na siya pinagtalunan, tinanggap ko.Kahit sa lo

Hindi naman ako bulag.Kitang-kita ko kung paano nagpalitan ng tingin si Terrance at ang sarili kong kapatid na si Althea. Isang mabilis na sulyap, pero sapat na iyon para magliyab ang dugo ko. Parang may sumabog sa dibdib ko, isang halo ng galit, sakit, at matagal nang pinipigil na sama ng loob.Hindi na ako nag-isip pa. Tumalikod ako at diretsong lumabas ng private room.Ang kapal ng mukha niya.Paano niya nagawang makipag-flirt sa kapatid ko at sa harap ko pa mismo?At mas nakakabaliw pa hanggang ngayon, hindi pa rin siya pumipirma sa divorce papers.Ano ba ‘to? May sakit ba siya sa utak? O sadyang mahilig lang siyang magpahirap ng buhay ko?“Samantha—”Hindi pa ako nakakalayo nang maramdaman ko ang presensya niya sa likod ko. Ilang hakbang lang, naabutan na agad niya ako. Siyempre, mahaba ang mga paa niya, sanay na sanay manghabol.“Okay ka na ba? Wala ka nang sipon?” tanong niya, parang walang nangyari. “Dahan-dahan ka sa paglalakad.”Napahinto ako. Lumingon. At tinitigan siya nan