Semua Bab The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Bab 111 - Bab 120

Pero may narealize akong bigla, sa tuwing malapit ako sa clue sa nakaraan ko, bakit lagi nalang nandoon si Terrance? “Terrance, wag mo akong subukan. Kung ginagamit mo yan para bantayan ako—tatanggalin ko ‘yan ngayon din.”Kalma lang siya.Nakakainis.“Hindi ako sumunod sa’yo. May kausap lang ako dito.”Saktong lumabas si Pastor Mike.“President Terrance!”Biglang tumahimik ako.So hindi siya nagsisinungaling, napahiya ako… konti.Lumapit ako sa kanya.“Sorry…” bulong ko.Pero may idea agad ako.Lumapit pa ako ng konti, halos dikit na kami, para makita ni Pastor Mike. Para maintindihan niya na hindi ako basta-basta na may backing ako at gumana. Napansin ko yung mga sulyap niya sa akin.Habang nag-uusap sila tungkol sa donation, napatingin ako sa paligid.Hanggang sa nakita ko yung malaking group photo. Lumapit ako kay Terrance, pabulong.“Pwede mo bang itanong kung pwedeng makita?”Tumango siya, at maya-maya hawak ko na.Isa-isang sinuri ko.Paulit-ulit.Pero wala.Wala yung babaeng

Weekend ulit, pero iba ang pakiramdam ko ngayon.Hindi sa old house ginanap ang family banquet ayaw kasi ni Madam Sylvia ng masyadong maraming tao doon. Puno kasi ng antiques, paintings, at kung anu-ano pang mamahaling bagay ang buong mansion. Isang maling galaw lang, milyon ang kapalit. Kaya ang venue ngayon? Isang seven-star hotel sobrang engrande, sobrang elegante, at honestly sobrang hindi ko mundo.Kahit ilang beses ko nang sabihin sa sarili ko na kaya kong makisabay sa mundo ni Terrance, may mga pagkakataon pa rin na parang hindi ako kabilang.“Ma’am Samantha, ready na po yung sasakyan,” sabi ni Kuya Bert habang binubuksan ang pinto.Ngumiti ako ng bahagya. “Salamat, Kuya Bert.”Sa loob, si Sevi nakaupo na sa car seat niya, naka-formal suit na maliit, parang mini version ng… ama niya.“Mama! Look! Pogiiii ba ako?” sigaw niya, tila mga bituin pa ang kanyang mga mata na kumikislap habang sinasabi ang bagay na ito.Napangiti ako. “Oo naman. Ikaw na pinaka pogi sa buong hotel mamaya

Pagkasara ng pinto ng private lounge, sabay kaming napahinga ni Terrance.Tahimik ang paligid malayo sa ingay ng banquet hall pero ramdam ko pa rin ang tensyon na parang kumakapit sa balat ko.Nakahiga si Althea sa couch, walang malay. Gusot ang buhok, maputla ang mukha, at kahit ako hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib ko habang tinitingnan siya.Kapatid ko siya, pero siya rin ang babaeng sumira sa buhay ko. Lumapit ako at dahan-dahang chineck ang pulso niya.“Stable na siya,” bulong ko, sabay kuha ng acupuncture kit ko.Tahimik lang si Terrance sa likod ko, pero ramdam ko ang tingin niya. Hindi ako lumingon, hindi ngayon, hindi habang ganito ako kahina.Habang isa-isang pumapasok ang mga karayom sa mga tamang pressure points, nagsalita ako.“Impulsive siya. Hindi nag-iisip bago kumilos,” sabi ko, kalmado pero malamig. “Pero hindi siya aabot sa ganito kung walang nagtutulak sa kanya.”“Meaning?” tanong ni Terrance.Huminga ako ng malalim.“Someone’s using her.”

Hindi ako nandito para makipag-ayos. Nandito ako para malaman ang totoo at kung kailangan para maningil. Tahimik ang buong dining hall ng bahay ng mga Reyes. Malaki, elegante, punong-puno ng mamahaling gamit pero walang warmth. Walang pakiramdam ng tahanan.Sa harap ko, nakaupo si Mama. Sa kanan niya, si Althea.Ang kapatid kong hindi lang basta nagtaksil sa’kin kundi sumira sa buong buhay ko.“Samantha,” mahinahong bungad ni Mama, parang walang nangyari sa nakaraan. “Kumain ka muna.”Tinulak niya ang isang plato papunta sa’kin.Hindi ko ginalaw.Hindi ako nag-aksaya ng oras.“Diretso na tayo,” sabi ko, malamig. “Anong kailangan niyo sa’kin?”Nagpalitan sila ng tingin ni Althea.Then ngumiti si Mama yung ngiti na alam kong hindi totoo.“Simple lang naman,” sabi niya. “Tulungan mo si Althea.”Napatingin ako kay Althea.Nakatango siya, pero kita ko yung pilit na yabang sa postura niya.“Teach me acupuncture,” diretso niyang sabi.Napatawa ako.Hindi yung simpleng tawa.Yung tawang may h

Weekend morning, and for the first time in days, I woke up without an alarm.8:17 AM.Late na, considering I usually wake up before sunrise doctor habits don’t disappear easily. Pero siguro pagod lang talaga ako, not just physically, but mentally. After everything that happened sa family banquet, parang hindi pa rin ako fully nakakarecover.I stretched a little, then walked toward the window.And there they were.Sa garden, naglalaro si Sevi suot niya yung maliit niyang dinosaur shirt na favorite niya habang hinahabol niya ang isang maliit na bola. Tawa siya nang tawa, halos madapa na.Sa gilid, nakaupo si Madam Sylvia, elegant pa rin kahit naka-relaxed lang, habang may hawak na tsaa. Katabi niya si Althea.Yes. Althea. Even from a distance, ramdam ko yung pilit niyang sweetness. Nakangiti siya, tumatawa pa minsan, kunwari close na close kay Lola.The scene looked… peaceful.Pero alam ko, hindi totoo.“Ang galing mo talagang magpanggap,” bulong ko sa sarili ko.Napatingin si Sevi sa t