Semua Bab The Billionaire's Sin: The Wife He Betrayed: Bab 61 - Bab 70

Napakurap ako.Parang may pumutok sa isip ko—biglang naputol yung alaala.Pagbalik ko sa realidad nagsisimula na pala ang race.“Go!”Sigawan. Palakpakan.At kami?Huli.“Sam,” mahina pero may pag-aalala na sabi ni Terrance, “what’s wrong? Nahihilo ka ba?”Napailing ako agad.“No—no. Let’s go.”Huminga ako nang malalim, saka hinawakan ang kamay niya.Mahigpit.“Three… two… one!”Sabay kaming umabante.Sa una, sablay.Medyo magulo.Pero dahil sa practice kanina kahit papaano, nagkakaintindihan.“One! Two! One!”Sabay ang hakbang.Unti-unti, humahabol.“Go, Mommy! Go, Daddy!” sigaw ni Sevi sa gilid, halos mamula na ang pisngi sa init ng araw.May hawak pa siyang maliit na flag, kinakaway nang todo.Napangiti ako kahit hinihingal na.Hindi ako pwedeng matalo.Hindi dahil gusto kong manalo kundi dahil ayokong madisappoint siya.Mas binilisan pa namin.Hanggang sa nakahabol.Hindi man una pero hindi na rin huli.Pagdating sa finish line, sabay kaming napahinto.Hinihingal.Pagod.Pero naka

Parang may sumipol sa tenga ko, at doon naputol ang alaala ko.Pagmulat ko ng mata, nagsimula na pala ang three-legged race.“Shit—!” napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Terrance habang napansin kong nahuhuli na kami.“Sam, okay ka lang?” tanong niya, may halong concern sa boses.Napakurap ako. “No—no, let’s go. Bilisan natin.”Huminga ako nang malalim, saka hinila ang kamay niya. “Three, two, one!”Sabay kaming umapak.At sa pagkakataong ‘yon, kahit papaano… nag-sync kami.Hindi perpekto pero hindi na rin kagaya kanina na halos matumba ako sa bawat hakbang.“Go Mommy!! Go Daddy!!”Napalingon ako saglit kay Sevi, nakatayo siya sa gilid, hawak ang maliit na flag, pulang-pula ang pisngi sa init at sa sigaw.Napangiti ako.At doon ko naramdaman kahit paano na hindi ako pwedeng magkamali.Hindi para kay Terrance.Para kay Sevi.Natapos ang race.Third place.Hindi panalo—pero hindi rin talo.Huminga ako nang malalim habang pinupunasan ang pawis sa noo ko.“Sorry…” mahina kong sabi. “Kung

Huminga ako nang malalim habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin.Simple lang ang makeup ko—soft, natural, halos parang wala. Pero sapat na ‘yon para lalong lumabas ang features ko. Hindi ko kailangan mag-effort nang sobra para lang mapansin. Hindi na ako yung Samantha na desperate mapansin ng asawa niya.Hindi na ako yung babaeng naghihintay.“Ma’am Samantha…” mahina na tawag ni Manang Cecil mula sa pintuan. “Handa na po si Sir Terrance.”Napapikit ako saglit.Sir.Ganun na lang ba talaga? Ganun na kalayo?“Okay, Manang. Lalabas na ako.”Paglabas ko ng kwarto, andun na si Terrance—nakasandal sa dingding, naka-suit, parang sanay na sanay sa ganitong klase ng okasyon. Hindi nagbago. Ganun pa rin siya—polished, composed… at malamig.Pero nung tumingin siya sa’kin, may bahagyang pag-freeze.Halos hindi niya itinago.“Done?” tanong niya, parang wala lang.Tumango ako. “Oo. Tara na.”Saglit siyang natahimik bago siya tumuwid. “You look… fine.”Fine.Hindi “beautiful.” Hindi “stunnin

Hindi ko alam kung alin ang mas nakakainis—yung kabastusan ni Terrance… o yung katotohanang kahit anong pilit kong iwas, lagi pa rin siyang dumarating sa eksaktong sandaling kailangan ko siya.At ngayon, nasa braso niya ako.Literally.Mainit ang buong katawan ko. Parang may apoy na unti-unting kumakain sa loob ko, habang ang hininga ko nagiging mabigat at hindi kontrolado.“Sam…” mababa ang boses ni Terrance, may halong babala. “Stop.”Pero paano ako titigil kung parang nawawala na ako sa sarili ko?Hindi ko na halos maaninag ng maayos ang mukha niya. Pero alam ko siya ‘yon. Kahit anong mangyari, makikilala ko siya.“Ang ingay mo…” bulong ko, halos wala sa wisyo.At bago pa siya makapagsalita ulit, hinatak ko siya pababa at hinalikan.Sandaling nanigas siya.Isang segundo.Dalawa.Tapos biglang nagbago ang hangin.“Fine,” mahina niyang sabi, pero ramdam ko yung pagbabago sa tono niya—mas mabigat, mas delikado. “Ikaw ang nagsimula.”Hinigpitan niya ang hawak sa pulso ko, pinipigilan a

Huminga ako nang malalim habang nakaupo sa sofa ng condo ni Terrance.Tahimik. Masyadong tahimik.Hindi ko alam kung mas kinakabahan ako sa sasabihin ko… o sa sasabihin niya.Kanina ko pa siya hinihintay.Pinatulog niya muna si Sevi—ayon ang napagkasunduan namin. Ayokong mag-away kami habang gising ang anak namin. Kahit anong mangyari, ayokong marinig ni Sevi na nagtatalo kami. Ayokong maramdaman niya yung bigat na matagal ko nang dinadala mag-isa.Napatingin ako sa paligid.Ilang beses na rin akong nakapunta dito… pero bihira akong pumasok talaga sa loob.At ngayon, parang may ibang pakiramdam.Warm yung kulay ng bahay. Hindi tulad dati na puro malamig, minimalist, halos walang buhay. Ngayon… parang may tao nang nakatira. Parang may pamilya.Napahinto yung tingin ko sa may TV console.May mga picture frame.Dahan-dahan akong tumayo at lumapit.Si Sevi.Tumatawa. Nakahawak sa ice cream. May isang larawan pa na hawak siya ni Terrance—ngumingiti… genuine.Parang may kumurot sa dibdib