Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

I didn't wait to see more. I didn't wait to see if Marcus would touch her again or if she would smile back. Sapat na ang narinig ko. Sapat na ang ‘acting’ na ginawa niya para tapusin ang lahat ng nararamdaman ko. I heard enough.Mabilis akong tumalikod, fiercely looking straight. Hindi alintana kung sugatan ang kamao ko, ni hindi ko maramdaman ang sakit. All I feel right now is being betrayed.Every step I take away from the pavilion feels like a hardening of my heart, which was intentionally crushed by the woman I trusted.Acting. It was all just a big show. All the care, all my love for her—it all just became a joke.Pero ang anak ko...Napahinto ako sandali at napahawak sa dibdib ko. Galit ako, oo. Gusto ko siyang saktan dahil sa panggagago niya sa akin, pero alam kong akin ang batang dinadala niya. I was her first. Walang ibang pwedeng maging ama ng batang iyan kundi ako. And as soon as she gave birth with my child, I’ll make her pay.As I entered the ballroom, I was met by bright

“How is she? My baby... is my baby okay?”The doctor took a deep breath and averted his gaze. In that moment, I feel like my whole world collapse. Wala pang salita, his silence alone crushed down my entire soul.“Mr. Figarlan, we did everything we could to stabilize Miss De Guzman,” panimula niya.“But the blunt force trauma to her abdomen was too severe. It caused a massive placental abruption. I’m sorry... we lost the baby.”We lost the baby.I felt like I was shot directly and fiercely to my cheast!Nangatog bigla ang tuhod ko. Napailing kasabay ng pagtawa ng mapakla.“What did you say?” mahina kong tanong.“I’m so sorry,” ulit nito at yumuko.Hindi ko napigilan ang saliri kong mapasuntok sa pader na sinandalan ko kanina, sobrang lakas na muling nagdugo ang sugat ko. I looked again at my hands.Dugo.Tuyo na ang dugo na galing sa kay Sylviea. Dugo ni Sylviea. Dugo ng anak ko. The one that freshly flowed down is my own.“Sir—” narinig kong sabi ni Spencer. “Shut up Spencer!” bulyaw k

“Our baby?” tumayo si Niro, dahan-dahan niyang itinulak si Veronica palayo para makalapit sa akin. Huminto siya ilang pulgada mula sa akin, ang boses niya ay parang galing sa hukay. “You lost the right to call that child ours the moment you handed my life to Marcus.”“My child is GONE,” malamig niyang saad. “I've already mourned. I've already buried the child I failed to protect from you.”Pakiramdam ko’y binuhusan ako ng malamig na tubig sa narinig ko. Alam kong malaki ang naging kasalanan ko pero hindi ko rin naman ginusto na mawala ang anak ko! Parang tinaga ang dibdib ko sa mga salitang binitawan niya.Ang tanga ko kasi. Bakit hindi ko naisip na gano’n ang gagawin ni Marcus, na hindi lang pera o yaman ang kukunin niya kundi pati buhay!Buhay ng anak ko!“N-Niro—” binalak ko muling magsalita pero mabilis ang mga naging hakbang ni Niro. Ilang pulgada ang lapit sa akin kay napa-atras ako sa malamig na pader.“Veronica, out!” mahinang usal nito pero ang mga mata ay nakapako sa akin.Ri

“You’ll pay, pagsisihan mong pumasok ka sa buhay ko, pagsisihan mong nabuntis ka at pagsisihan mong nawala siya diyan sa loob mo…”Parang sirang plaka. Paulit-ulit kong naririnig ang mga salitang binitawan ni Niro sa isip ko. Gano’n ba ako ka naging masama? Pakiramdam ko ay paulit ulit niya akong isinusumpa.Pakiramdam ko’y nawalan na ako ng dahilan pang magpatuloy. Wala na ang anak ko at ngayon ay halos isumpa ako ng lalaking mahal ko.Sobrang bigat. Sobrang sakit sa pakiramdam.“Miss Sylviea, andito na po tayo…” rinig kong saad ni Spencer. Tumigil na ito sa pagmamaneho ng sasakyan.Sandali kong inangat ang tingin ko, nasa mansion na nga kami. Ang tahanang naging kanlungan ko ng halos dalawang buwan. Saksi ng pagmamahal kong unti-unting nabuo para kay Niro.Pero ngayon? Wala na! It was all gone.Wala sa sarili kong binuksan ang pinto ng kotse at mabilis na bumaba, naroon na sa tapat ko ang dalawang tauhan ni Niro na nagbantay sa akin sa ospital. Nauna na yata ng mga ito sa mansion.Ti

Niro Figarlan’s Point Of ViewHalos kalahating oras na ang lumipas nang makaalis sina Sylviea at Spencer sa Figarlan Tower, pero hindi parin mawala sa isip ko ang kalagayan ni Sylviea kanina.She’s still wearing the hospital gown, dumudugo ang kamay niya and she is even barefoot.Hindi na ako dapat makaramdam ng awa pero hindi gano’n kadali tanggalin ang pagmamahal na nararamdaman ko sa kan’ya.Kumikirot ang dibdib ko dahil sa kalagayan niya kanina. But I have to keep in mind that she betrayed me. Nagawa niyang makipagsabwatan kay Marcus, na dahil nagpakampante ako at ni hindi man lang siya pinaghinalaan ay nakuha niya ng hindi ko namamalayan ang mga codes and access ko. At lalong lalo na dahil sa katutuhanan nawala sa sinapupunan niya ang anak ko.She stabbed me behind my back habang ako, walang ginawa kundi ipadama ang pagmamahal na pwede kong ipadama sa kan’ya.Pero ano ang naging kapalit. My company was in its critical state, my son was gone.Wala na ang anak na akala ko isang mala