All Chapters of ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Chapter 61 - Chapter 70

กลิ่นอายของฝนและความชื้นลอยอบอวลไปทั่ว "ตลาดน้ำอโยธยา-ไซเบอร์" ขณะที่ กลุ่มกุมภัณฑ์ เร่งรีบใช้เงินรางวัล 50,000 เครดิต เพื่อฟื้นฟูสภาพของ "เรือหลวงจ่าเงาะ" ให้กลับมาสมบูรณ์อีกครั้งเสียงเครื่องเจียระไนเหล็กและเสียงเชื่อมโลหะดังระงมไปทั่วท่าเรือ ไวท์ กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อได้เปลี่ยนหัวเทียนพลาสม่าชุดใหม่ที่แรงกว่าเดิม ส่วน นารา ง่วนอยู่กับการติดตั้งระบบ "กันซึม" (Waterproofing) ให้กับชุดเกราะและอาวุธของทุกคน โดยใช้น้ำยายางพาราผสมนาโนคาร์บอนที่ซื้อมาจากพ่อค้าเถื่อน"นี่คือชุดดำน้ำรุ่น 'Deep-Scrap Mark I'" นาราชูชุดดำน้ำที่ดูเทอะทะเหมือนชุดนักบินอวกาศโบราณ ทำจากยางรถสิบล้อและกระจกกันกระสุน "มันอาจจะหนักหน่อยนะ แต่รับรองว่าทนแรงดันน้ำลึก 50 เมตรได้สบายๆ"ก้องภพ รับหมวกกันน็อกดำน้ำมาสวมทดลอง เขารู้สึกถึงน้ำหนักที่กดทับบ่า แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกปลอดภัย "ขอบใจมากนารา... แล้วเรื่องแผนที่ล่ะ?"มโนราห์ กางแผนที่หนังเก่าที่ได้จากชายชรา ขุนแผน ลงบนโต๊ะ "พิกัดระบุชัดเจน... วัดพนัญเชิงวรวิหาร มันจมอยู่ตรงจุดที่แม่น้ำป่าสักไหลมาบรรจบกับแม่น้ำเจ้าพระยาพอดี ตรงนั้นกระแสน้ำเชี่ยวและลึกที่สุด...

ความเงียบสงัดใต้วัดพนัญเชิงชวนให้รู้สึกวังเวงยิ่งกว่าเดิม หลังจากที่แสงสว่างจากการตกผลึกจางหายไป ก้องภพ นั่งคุกเข่าอยู่หน้าก้อนผลึกแก้วสีเหลืองอำพันขนาดมหึมา ภายในนั้นร่างโคลนของ "แม่" นอนหลับใหลอยู่อย่างสงบ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มจางๆ ราวกับกำลังฝันดี แสงสีทองจาก ศิลาอาถรรพ์ (ธาตุดิน) ที่ผสานอยู่ในผลึกส่องประกายระยิบระยับ ตัดกับความมืดมิดของห้องกระจกที่แตกร้าว"แม่ครับ..." ก้องภพวางมือลงบนผิวสัมผัสที่เย็นเฉียบของผลึกแก้ว "รอผมอยู่ที่นี่ก่อนนะ... ผมสัญญาว่าจะกลับมารับแม่ เมื่อท้องฟ้าของที่นี่สดใสอีกครั้ง"วิน และ เคน เดินเข้ามาวางมือบนไหล่ก้องภพ เพื่อให้กำลังใจโดยไร้คำพูด"เราต้องไปแล้วก้อง..." พี่วินเตือนสติ "ระดับออกซิเจนสำรองเหลือไม่ถึง 15% และโครงสร้างวิหารเริ่มไม่มั่นคง"ก้องภพพยักหน้าช้าๆ เขาเก็บ "หลอดแก้วบรรจุน้ำตามัจจุราช" (Tear of Death) ที่สกัดได้จากสารเคมีในห้องทดลองใส่กระเป๋ากันน้ำอย่างระมัดระวัง นี่คือกุญแจดอกที่สองของวัตถุเบญจภาคี... แต่มันยังไม่ใช่ชัยชนะ"ไปกันเถอะ"ทั้งสามคนว่ายน้ำออกจากฐานทัพลับ ผ่านองค์หลวงพ่อโตไซเบอร์ที่บัดนี้นั่งสงบนิ่งไร้สัญญาณชีพ (เนื่องจากแกนพลังง

ความมืดมิดใต้ท้องน้ำของแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ได้เงียบสงบอย่างที่คิด ภายในอุโมงค์คอนกรีตเก่าคร่ำครึที่ทอดตัวยาวลงสู่คลังแสงลับของกองพันทหารราบที่ 11 อากาศเหม็นอับและชื้นแฉะจนหายใจแทบไม่ออก ตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำเกาะหนาเตอะตามผนัง หยดน้ำจากเพดานหยดลงมากระทบพื้นดังก้องกังวาน ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะก้องภพ ไต่บันไดลงมาเป็นคนแรก รองเท้าคอมแบทของเขาแตะพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้นอย่างแผ่วเบา ตามมาด้วย วิน, เคน, และ ไวท์ ที่แบกเป้สัมภาระว่างเปล่าสำหรับใส่ "ของสำคัญ" ลงมาด้วย ส่วน นารา, มโนราห์ และ เมย คอยเฝ้าระวังอยู่ที่ปากทางเข้าด้านบน"มืดชะมัด..." ไวท์กระซิบเสียงเบาหวิว มือคลำหาปุ่มเปิดไฟฉายที่หมวก"อย่าเพิ่งเปิดไฟ!" ก้องภพคว้าข้อมือไวท์ไว้ทันควัน "หลวงตาเตือนแล้ว... แสงไฟอาจไปกระตุ้นเซนเซอร์ความร้อนของมัน""แล้วจะมองเห็นทางได้ไงลูกพี่?" ไวท์ถามกลับเสียงสั่น"ใช้ Night Vision โหมด Passive..." ก้องภพสั่งการพลางปรับโหมดหน้ากากของตัวเอง ภาพตรงหน้าเปลี่ยนจากความมืดมิดเป็นสีเขียวมรกตที่มี Noise ซ่าๆ รบกวนเล็กน้อยภาพที่ปรากฏผ่านกล้องมองกลางคืนทำให้ทุกคนต้องกลั้นหายใจ...โถงทางเดินเบื้องหน้ากว้างใหญ่ไพ

ตูม!ร่างของ ก้องภพ พุ่งหลาวลงสู่ผิวน้ำเย็นเฉียบของแม่น้ำเจ้าพระยา แรงกระแทกทำให้แผลที่ไหล่ขวาเจ็บปวดจนแทบหมดสติ แต่เขากัดฟันตะเกียกตะกายว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ เมื่อโผล่หัวขึ้นมา สิ่งแรกที่เขาเห็นไม่ใช่แพที่กำลังถูกโจมตี... แต่เป็นเส้นแสงสีขาวอมฟ้าที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า"บั้งไฟพญานาค-ไซเบอร์" (Naga-X Rocket) ผลงานเลือดตาแทบกระเด็นของกลุ่มกุมภัณฑ์ กำลังแหวกม่านหมอกพิษสีม่วงขึ้นไปด้วยความเร็ว เสียงเครื่องยนต์พลาสม่า V12 คำรามกึกก้องยิ่งกว่าสัตว์ร้ายตัวใดในอยุธยาบนแพลูกบวบ วิน กราดยิงปืนกลขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่งเพื่อคุ้มกันวิถีจรวด เคน ใช้ดาบเลเซอร์ปัดป้องฝูงโดรนแมลงปอที่พยายามบินไล่ตาม นารา จ้องหน้าจอแท็บเล็ตที่ร้าวละเอียด นิ้วรัวคีย์บอร์ดเพื่อล็อกเป้าหมายในวินาทีสุดท้าย"ไปเลย! ไปให้ถึง!" นาราตะโกนลั่นที่ระดับความสูง 300 เมตร เหนือยอด "หอคอยชีวภาพ" (The Bio-Spire) ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเกาะเมืองอยุธยา ส่วนยอดที่เป็นเหมือนดอกไม้เนื้อเยื่อขนาดยักษ์กำลังเบ่งบาน ปล่อยสปอร์พิษระลอกใหญ่ออกมาจรวดพุ่งเข้าสู่ใจกลางเกสรตัวผู้นั้นอย่างแม่นยำราวจับวาง!ฉึก!หัวรบเจาะทะลุเกราะไคตินหนาเตอะเข้าไ

เสียงเครื่องยนต์เจ็ตของฝูงมอเตอร์ไซค์เหาะ (Hoverbikes) นับสิบคันดังกระหึ่มกึกก้องจนแสบแก้วหู ราวกับฝูงแตนยักษ์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว พวกมันบินวนเวียนอยู่เหนือ "เรือหลวงจ่าเงาะ" ที่กำลังแล่นฝ่ากระแสน้ำเชี่ยวของแม่น้ำบางปะกง ทำให้ผิวน้ำแตกกระจายเป็นฟองคลื่นจากแรงลมของเครื่องยนต์ต้านแรงโน้มถ่วง"ส่งของมีค่ามา! หรือจะให้พวกกูจมเรือ!"เสียงตะโกนผ่านลำโพงของหัวหน้าแก๊งซิ่ง "กลุ่มควันดำ" (Black Smoke Gang) ดังลงมา มันขี่มอเตอร์ไซค์เหาะรุ่นดัดแปลงที่ติดใบเลื่อยยนต์ไว้รอบคัน สวมหน้ากากกันแก๊สพิษที่มีไฟนีออนรูปปากฉีกยิ้มก้องภพ ยืนปักหลักอยู่ที่กลางดาดฟ้าเรือ มือข้างหนึ่งกุมด้ามปืนพกเลเซอร์ "พวกนี้มันไม่คิดจะเจรจาตั้งแต่แรกแล้ว... ทุกคน! เตรียมรับมือ!"ทันใดนั้น มอเตอร์ไซค์เหาะ 3 คันก็ดิ่งพสุธาลงมาโฉบที่ท้ายเรือ โซ่เหล็กติดตะขอถูกเหวี่ยงลงมาเกี่ยวราวกั้นเรือเสียงดัง เคร้ง! พวกมันพยายามจะลากเรือให้เสียหลัก"มโนราห์! น่านฟ้าเป็นของเธอ!" ก้องภพตะโกนสั่งมโนราห์ ที่ซุ่มรอจังหวะอยู่หลังปล่องควันเรือ ไม่รอช้า เธอกางปีกเหล็ก "Scrap-Punk" ที่ได้รับการขัดเกลาและติดตั้งบูสเตอร์ใหม่จากฝีมือนาราจนเงาวับมโนรา