บททั้งหมดของ ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: บทที่ 71 - บทที่ 80

เสียงกระหึ่มของดนตรีเทคโนฯ จังหวะหนักหน่วงดังก้องกังวานไปทั่ว "สนามแข่งบางปะกงอินเตอร์เนชั่นแนล" (Bang Pakong International Circuit) ซึ่งในอดีตเคยเป็นนิคมอุตสาหกรรมขนาดมหึมา แต่บัดนี้ถูกดัดแปลงให้กลายเป็น "โคลอสเซียมแห่งความเร็ว" ที่ใหญ่ที่สุดในทิศตะวันออกอัฒจันทร์เหล็กสูงเสียดฟ้านับร้อยชั้นที่สร้างล้อมรอบสนามแข่ง เต็มไปด้วยผู้ชมกว่าแสนคน ทั้งมนุษย์ ไซบอร์ก และพวกกลายพันธุ์ ต่างส่งเสียงโห่ร้องตะโกนเชียร์อย่างบ้าคลั่ง แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องลงมาจากสปอตไลท์นับพันดวง เปลี่ยนค่ำคืนที่มืดมิดให้สว่างไสวราวกับกลางวันบนท้องฟ้าเหนือสนามแข่ง โดรนถ่ายทอดสดบินว่อนเหมือนฝูงแมลงวัน ฉายภาพโฮโลแกรมขนาดยักษ์ของนักแข่งแต่ละทีมขึ้นสู่ฟากฟ้า"และนี่คือ... ทีมผู้ท้าชิงหน้าใหม่จากแดนสนธยา!" เสียงโฆษกหุ่นยนต์สามหัวประกาศก้องผ่านลำโพงที่ดังกึกก้องจนพื้นสะเทือน "พวกเขามาร่วมงานด้วยพาหนะที่... เอ่อ... แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่ประวัติศาสตร์ Death Race เคยมีมา!"ประตูเหล็กขนาดยักษ์ที่ฝั่งทิศตะวันตกของสนามค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ควันไอน้ำพุ่งออกมาโขมงวูบบบบบบบบบบ!เสียงเครื่องยนต์พลาสม่า V12 ครางกระหึ่มต่ำๆ ผสานกับ

วูบบบบบบบบ!เรือหลวงจ่าเงาะพุ่งทะยานทะลุม่านควันดำออกจาก "เตาหลอมอเวจี" ราวกับอสูรกายที่เพิ่งหลุดพ้นจากนรก ลำตัวเรือที่หุ้มด้วยเกราะไคตินยังมีไอร้อนระอุและรอยไหม้เกรียมจากการเสียดสีกับกำแพงเหล็ก แต่เครื่องยนต์พลาสม่า V12 ยังคงครางกระหึ่มอย่างดุดัน ไร้ซึ่งทีท่าว่าจะยอมจำนนเมื่อพ้นจากโรงงานถลุงเหล็ก บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้วิ่งอยู่บนพื้นดินอีกต่อไป... แต่กำลังลอยอยู่เหนือ "นครสนิม" (Rust City) ในระดับความสูงกว่า 100 เมตร!แทร็กการแข่งขันใน "รอบที่ 2" (Lap 2) ถูกกำหนดด้วยลูกศรโฮโลแกรมสีเขียวนีออนขนาดยักษ์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ ชี้ทางให้ขบวนรถแข่งเดนตายต้องวิ่งกระโดดข้ามไปตาม "หลังคาของสลัมตู้คอนเทนเนอร์" ที่เรียงซ้อนกันนับหมื่นตู้ราวกับภูเขาขยะเหล็กที่ถูกจัดเรียงอย่างลวกๆ"ยินดีต้อนรับสู่ 'สกายสลัม' (Sky Slums)!" โซนิค ตะโกนฝ่าเสียงลมที่ตีหน้าจนผมสีชมพูของเธอปลิวไสว "ที่นี่ไม่มีถนน ไม่มีเลน! มีแต่หลังคาสังกะสี สะพานแขวนขาดๆ และเหวคอนกรีต! พลาดนิดเดียวคือดิ่งพสุธาลงไป""ขับไต่หลังคาเนี่ยนะ!?" ไวท์ เหงื่อแตกพลั่ก มือสั่นระริกขณะกำพวงมาลัยแน่น "นี่มันเรือหนักสามสิบ

เสียงโห่ร้องยินดีและเสียงพลุไฟเฉลิมฉลองจากภายนอกสนามแข่ง Death Race ค่อยๆ เบาลงและถูกตัดขาดไปอย่างสิ้นเชิง ทันทีที่บานประตูเหล็กกล้าขนาดยักษ์ของ "หอคอยเสียดฟ้า" (The Sky Spire) เลื่อนปิดลงสนิท"เรือหลวงจ่าเงาะ" จอดเทียบสนิทอยู่ที่ลานโหลดสินค้ากว้างขวางภายในชั้นล่างของหอคอย บรรยากาศภายในนี้ช่างแตกต่างจากนครสนิมอันวุ่นวายภายนอกราวกับอยู่คนละโลก มันเยือกเย็น เงียบสงัด และสะอาดสะอ้านจนผิดหูผิดตา ผนังทุกด้านบุด้วยแผงวงจรสีขาวและกระจกนิรภัย แสงไฟนีออนสีฟ้าอ่อนส่องสว่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีฝุ่น ไม่มีคราบน้ำมัน มีเพียงกลิ่นของโอโซนและน้ำยาฆ่าเชื้อที่ลอยแตะจมูก"เงียบจังวะ..." ไวท์ กระซิบพลางลูบแขนตัวเองด้วยความขนลุก "เงียบจนได้ยินเสียงไฟช็อตในหูตัวเองเลย"ก้องภพ เดินลงมาจากสะพานเดินเรือพร้อมกับ กุญแจทองคำดิจิทัล ที่ส่องแสงริบหรี่อยู่ในมือ เขาหันไปหาเหล่าลูกเรือที่เหลือ"พี่จ๊อด..." ก้องภพเรียกรองหัวหน้าคนเก็บขยะ จ๊อด พร้อมด้วย เข้ม และ แดง รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมวันทยหัตถ์แบบทหาร (ที่ดูเก้ๆ กังๆ แต่จริงใจ)"ครับผมลูกพี่ก้อง! สั่งมาเลยครับ!" จ๊อดรับคำแข็งขัน"ข้างบนนี้มันแคบและเป็นพื้นที่ปิด

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องกระทบเกราะไคตินของ "เรือหลวงจ่าเงาะ" (HTMS Ja-Ngob Mk.II) ที่กำลังลอยตัวอยู่เหนือผิวน้ำด้วยระบบต้านแรงโน้มถ่วง ทิ้ง "นครสนิม" และซากหอคอยเสียดฟ้าแห่งทิศตะวันออกให้กลายเป็นเพียงเงาดำทะมึนอยู่เบื้องหลังบนดาดฟ้าเรือ บรรยากาศเต็มไปด้วยความโล่งใจและรอยยิ้ม โซนิค กำลังง่วนอยู่กับการขนสัมภาระและอะไหล่โฮเวอร์บอร์ดของเธอขึ้นมาเก็บไว้ใต้ท้องเรือ เธอตัดสินใจทิ้งฐานะเจ้าถิ่นแห่งทิศตะวันออก เพื่อร่วมหัวจมท้ายกับก้องภพนี้อย่างเป็นทางการ"ยินดีต้อนรับนะแม่สาวผมชมพู" วิน เดินเข้ามาตบไหล่โซนิคเบาๆ "เตียงนอนอาจจะแข็งไปหน่อย แต่รับรองว่ากับข้าวฝีมือเมยอร่อยกว่าอาหารสังเคราะห์ที่เธอเคยกินแน่นอน" โซนิคยิ้มรับขณะที่ลูกเรือคนอื่นๆ กำลังพักผ่อนและจัดการหน้าที่ของตัวเอง ก้องภพ ได้เรียกสมาชิกแกนนำทั้งหมดมารวมตัวกันที่ "ห้องประชุมชั่วคราว" ภายในห้องกัปตัน เพื่อประเมินสถานการณ์และวางแผนการเดินทางต่อไปบนโต๊ะเหล็กกลางห้อง นารา เปิดการทำงานของเครื่องฉายโฮโลแกรมสามมิติ ปรากฏเป็นภาพจำลองร่างกายท่อนบนของก้องภพ ซึ่งแสดงให้เห็นถึง "อักขระยันต์ไซเบอร์" ทั้ง 7 ตำแหน่งที่สลักฝังลึกอยู่ในชั้นผิวหนัง

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุม "เรือหลวงจ่าเงาะ" อย่างสมบูรณ์แบบ เสียงเครื่องยนต์พลาสม่าที่เคยครางกระหึ่ม บัดนี้เหลือเพียงเสียงเดินเบาๆ ขณะที่เรือเหาะขนาดยักษ์ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้จุดหมายอยู่เหนือผืนน้ำที่มืดมิด ท่ามกลาง "หมอกนิทรา" (The Lullaby Mist) สีฟ้าเรืองแสงที่หนาทึบขึ้นเรื่อยๆบนดาดฟ้าเรือ ร่างของนักรบกุมภัณฑ์และเหล่าคนเก็บขยะนอนระเนระนาดราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้นหิน วิน นอนขดตัวน้ำตาไหลริน เคน นอนนิ่งมือยังกำดาบเลเซอร์แน่น จ๊อด เข้ม และ แดง นอนกรนเสียงดังแต่นัยน์ตาเบิกโพลงสะท้อนความตื่นตระหนก แม้แต่ มโนราห์ และ โซนิค หญิงแกร่งทั้งสองก็ยังพ่ายแพ้ต่อมนต์สะกด นอนฟุบหมดสติอยู่ข้างระเบียงเรือ ส่วน เมย นอนหลับตาพริ้ม หายใจแผ่วเบาอยู่ข้างๆ ก้องภพมีเพียงมนุษย์สองและไซบอร์กหนึ่ง เท่านั้นที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้"โดมกระจกนั่น..." ก้องภพ ยืนเกาะขอบหน้าต่างห้องกัปตัน ทอดสายตาฝ่าดงหมอกลงไปเบื้องล่าง ลึกลงไปใต้ผิวน้ำ มีแสงสว่างริบหรี่แผ่ออกมาจาก "โดมกระจกขนาดยักษ์" ที่ครอบคลุมมหานครใต้บาดาลเอาไว้ ตรงกลางโดมมีโครงสร้างรูป "ดอกบัวยักษ์" ที่กำลังเบ่งบานและพ่นละอองหมอกสีฟ้าขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างต่อเนื