All Chapters of ยันต์เก้าโลกา : รหัสกู้พิภพไซเบอร์: Chapter 81 - Chapter 89

ความมืดมิดของห้วงน้ำลึกถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสีฟ้าอมม่วงที่สาดส่องออกมาจาก "นิทรานคร" (The Sleeping City) มหานครใต้บาดาลที่ถูกครอบทับด้วยโดมกระจกพลังงานขนาดยักษ์ ทันทีที่ "เรือหลวงจ่าเงาะ" แล่นผ่านรอยแยกของโดมที่ก้องภพเปิดไว้จากโลกเสมือนจริง บานประตูพลังงานก็ค่อยๆ ปิดผนึกตามหลังพวกเขา ปล่อยให้เรือเหาะลำยักษ์ค่อยๆ ลดระดับลงสู่ใจกลางเมืองที่เงียบสงัดมันเป็นความเงียบที่น่าขนลุก... ไม่ใช่ความเงียบของเมืองร้างอย่างอยุธยา หรือความเงียบของเครื่องจักรอย่างโรงงานสหัสเดชะ แต่มันคือ "ความเงียบของคนเป็นที่เหมือนตาย"ตึกระฟ้าและสถาปัตยกรรมไทยประยุกต์ถูกสร้างขึ้นจากแก้วและโลหะสีขาว สะท้อนแสงไฟนีออนที่ส่องสว่างไปทั่วทุกถนนหนทาง แต่ไม่มีรถยนต์สักคันวิ่งอยู่บนถนน ไม่มีร้านค้าร้านไหนเปิดทำการ และไม่มีเสียงพูดคุยของมนุษย์เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกของห้องกัปตัน ก้องภพ ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความสยดสยองที่ผนังตึกระฟ้าทุกตึก... ไม่ได้เป็นหน้าต่างกระจกธรรมดา แต่มันเต็มไปด้วย "แคปซูลจำศีล" (Cryo-Sleep Pods) นับล้านๆ ตู้ ฝังตัวเรียงรายขึ้นไปจนสุดยอดตึก ภายในแคปซูลแต่ละใบมีร่างของมนุษย์ลอยคออยู่ในของเหลวสีฟ

มิติแห่งความมืดมิดใน "ห้วงอเวจีแห่งนิทรา" (The Tartarus Layer) สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหวระดับเก้า รอยปริแตกสีแดงฉานลุกลามไปทั่วพื้นผิวที่ไร้ขอบเขต เสียงคำรามของ ไมยราพ ในร่างอวตารจอมขมังเวทไซเบอร์ ดังกึกก้องจนมวลอากาศในโลกเสมือนจริงบิดเบี้ยว"ในโลกของข้า... ข้าคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์! พวกมนุษย์ที่ไร้ค่าอย่างพวกเจ้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้ามองข้า!"ไมยราพเงื้อ "กระบองเวทมนตร์" (Cyber-Mace) ขนาดยักษ์ที่ส่องแสงสีม่วงดำขึ้นเหนือหัว พลังงานดิจิทัลมหาศาลอัดแน่นอยู่ที่หัวกระบองจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดเล็ก ก่อนที่มันจะฟาดลงมาที่จุดที่ก้องภพและเมยยืนอยู่อย่างไร้ความปรานี!ก้องภพคว้าเอวหญิงสาวแล้วพุ่งตัวกระโดดหลบออกไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิวตูมมมมมมมม!กระบองยักษ์ฟาดกระทบพื้นมิติความฝันจนแตกกระจายเป็นหลุมลึก เศษซากข้อมูล (Corrupted Data) ปลิวว่อน แรงกระแทกส่งให้ก้องภพและเมยกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบก้องภพยันตัวลุกขึ้น เขายืนบังหน้าเมยไว้ สัญชาตญาณนักรบสั่งให้เขาต้องสู้ แม้จะอยู่ในโลกที่ศัตรูเป็นผู้คุมกฎ เขากัดฟันรวบรวมสมาธิ นึกถึงความแข็งแกร่งของผืนดินเพื่อเรียกใช้พลังของ "ยันต์พสุธาสถิต"

การเดินทางออกจาก "นิทรานคร" ใต้บาดาล เต็มไปด้วยความหวังและเสบียงที่อัดแน่นจนเต็มลำ "เรือหลวงจ่าเงาะ" (HTMS Ja-Ngob Mk.II) ศ.นที และชาวเมืองบาดาลได้ตอบแทนกลุ่มกุมภัณฑ์ด้วยการอัปเกรดระบบพยาบาลและเทคโนโลยีชีวภาพให้เรือเหาะลำนี้กลายเป็นฐานทัพเคลื่อนที่ขนาดย่อม เมย ได้รับห้องพยาบาลที่เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องมือผ่าตัดอัตโนมัติและเตียงสแกนร่างกายล้ำยุค ส่วน ไวท์ ก็ได้อะไหล่ใหม่มาอุดรอยรั่วและปรับจูนคอยล์ต้านแรงโน้มถ่วงให้เสถียรยิ่งขึ้นแต่ทว่า... เมื่อเรือเหาะขนาดยักษ์แล่นฝ่ากระแสน้ำ มุ่งหน้าลงสู่ทิศตะวันตก (บริเวณที่เคยเป็นเทือกเขาตะนาวศรีและกาญจนบุรี) ทิวทัศน์รอบกายก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงและน่าสะพรึงกลัวแม่น้ำที่เคยเชี่ยวกรากค่อยๆ เหือดแห้งลงจนกลายเป็นเพียงโคลนตม ก่อนจะแปรสภาพเป็นผืนดินแตกระแหง ระดับน้ำทะเลที่เคยท่วมสูงถูกแผ่นดินที่ยกตัวขึ้นจากรอยเลื่อนเปลือกโลกดันกลับไป สภาพแวดล้อมสีเขียวและผืนน้ำสีครามมลายหายไป สู่โลกที่ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานอุณหภูมิภายนอกพุ่งสูงทะลุ 50 องศาเซลเซียส ท้องฟ้าไม่มีเมฆแม้แต่ก้อนเดียว มีเพียงดวงอาทิตย์ที่แผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดท่ามกลางชั้นบรรยากาศที่บา

ความร้อนระอุภายใน "โอเอซิสใต้พิภพ" ไม่ได้มาจากแสงแดดของทะเลทรายเบื้องบน แต่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกสุดของถ้ำ สมิง เดินนำก้องภพและทีมกุมภัณฑ์ลัดเลาะผ่านกระโจมที่พักของชนเผ่า มุ่งหน้าไปยังลานกว้างด้านในสุด ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยกำแพงหินภูเขาไฟ"คริสตัลเรืองแสงที่พวกเจ้าเห็นบนเพดานถ้ำนั่น... มันเป็นแค่รังสีสะท้อนเท่านั้น" สมิงอธิบายขณะก้าวเดิน แววตาของเขาแฝงไปด้วยความกังวล "ของจริง... ถูกเก็บซ่อนไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด และอันตรายที่สุด"เมื่อพวกเขาเดินพ้นกำแพงหินเข้ามา อากาศรอบตัวก็บิดเบี้ยวด้วยความร้อนจัดราวกับยืนอยู่หน้าเตาหลอมเหล็ก เบื้องหน้าของพวกเขาคือบ่อลาวาขนาดย่อมที่กำลังเดือดปุดๆ และที่ใจกลางบ่อนั้น... มีสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์กำลังนอนขดตัวอยู่มันคือ "ไกรสรจักรกล" (Cyber-Lion Deity) พญาราชสีห์ไซเบอร์ที่เป็นสัตว์เทพพิทักษ์ประจำเผ่า!ลำตัวของมันใหญ่โตเทียบเท่ารถถัง หุ้มด้วยเกราะไคตินสีทองแดงที่สลักลวดลายไทยโบราณ แผงคอของมันไม่ใช่เส้นขน แต่เป็นเปลวพลาสม่าสีส้มแดงที่ลุกโชนตลอดเวลา ทว่าสภาพของมันในตอนนี้ดูไม่สู้ดีนัก ลำตัวของมันสั่นเทาอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทร

วูบบบบบบบบ! แคร่กๆๆ!เสียงเครื่องยนต์พลาสม่า V12 ของ "เรือหลวงจ่าเงาะ" (HTMS Ja-Ngob Mk.II) ครางกระหึ่มจนถึงขีดสุด โครงสร้างเกราะไคตินของเรือสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขณะที่มันพุ่งทะยานในแนวดิ่ง ไต่ระดับขึ้นไปตามปล่องอุโมงค์หินแคบๆ มุ่งหน้าสู่ผิวดินภายในเรือตอนนี้อัดแน่นไปด้วยชีวิต ทั้งกลุ่มกุมภัณฑ์ เหล่าคนเก็บขยะ ชนเผ่าผู้สยบสมิงนับร้อยชีวิต และบรรดาสัตว์สมิงไซเบอร์ ทั้งหมาป่า แมงป่องยักษ์ และแม้แต่ "ไกรสรจักรกล" ที่นอนหมอบอย่างสงบอยู่กลางดาดฟ้าเรือ กินพื้นที่ไปกว่าหนึ่งในสี่"น้ำหนักบรรทุกเกินพิกัดไปสามร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว!" ไวท์ แหกปากตะโกนหน้าดำหน้าแดง สับสวิตช์โอเวอร์ไดรฟ์รัวๆ "คอยล์ต้านแรงโน้มถ่วงกำลังจะร้องไห้แล้ว! ถ้าพ้นปากหลุมไปได้ เราต้องร่อนลงแตะพื้นทรายทันที บินสูงไม่ได้เด็ดขาด!""ทำตามที่นายถนัดเลยไวท์! แค่พาพวกเราออกไปให้พ้นหลุมนี้ก็พอ!" ก้องภพ ที่ยืนเกาะพนักเก้าอี้กัปตันตะโกนตอบตู้มมมมมม!เรือหลวงจ่าเงาะพุ่งพรวดทะลุรอยแยกแผ่นดินขึ้นมาสู่ผิวดินได้สำเร็จ! แสงแดดอันร้อนระอุและ "พายุฝุ่นจักรกล" (Nano-Scrap Storm) สีแดงฉานของทะเลทรายเหล็กกล้า พัดกระหน่ำเข้าใส่ตัวเรือทันทีไวท์ห