All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 21 - Chapter 30

ภายในลานจัดเลี้ยง ที่เต็มไปด้วยเหล่าขุนนาง และเชื้อพระวงศ์ ซึ่งต่างพากันมาร่วมอวยพร พระนางฉีกุ้ยเฟยผู้เป็นพระมารดา ได้นั่งเป็นประธานในงาน ด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม หากจะว่าตำแหน่งรัชทายาทจะเป็นของผู้ใด โอรสของนางย่อมมีโอกาสมากกว่าองค์ชายใหญ่อยู่แล้ว แม้ว่าองค์ชายใหญ่จะเป็นโอรสที่เกิดจากอดีตฮองเฮา แต่ฐานะอำนาจยังด้อยกว่าสกุลฉีของนางหลายเท่านัก“ท่านพี่ตงเสวียน พี่สะใภ้ มาแล้วหรือขอรับ” คำพูดขององค์ชายรอง ทำให้ทุกสายตามองไปยังคู่หนุ่มสาว ที่ก้าวเข้ามาใหม่ ความโดดเด่นของทั้งคู่ ทำให้หลายคนถึงกับนิ่งอึ้ง อาภรณ์สีเข้มที่ลวดลายไม่เหมือนกัน แต่กลับคู่ประสานกันอย่างลงตัว นับว่าผู้เลือกผ้าสำหรับตัดนั้น มากด้วยฝีมืออย่างแท้จริง ฮูหยินน้อยจ้าวที่ใคร ๆ มักกล่าวขวัญว่านางนั้น เป็นเพียงบุตรสาวพ่อค้า จึงขี้อายไม่กล้าสู้หน้าผู้คน แต่จากที่เห็นในตอนนี้ นางโดดเด่นงดงาม สูงสง่าอย่างที่บุตรสาวพ่อค้าทั่ว ๆ ไปจะเทียบได้เลย “ถวายพระพรองค์ชายรองพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” เมื่ออยู่ต่อหน้าธารกำนัล แม่ทัพหนุ่มก็ต้องให้เกียรติเจ้าของงาน ตามฐานะอันแท้จริง มิใช่เพียงคำว่าญาติ และจะทำอย่างไรต่อหน้าผู้อื่นไ

หนึ่งชั่วยามต่อมาการดื่มกินเป็นไปอย่างรื่นเริง ทว่าสำหรับถานไห่ชินแล้ว นางรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่ไม่น้อย กับการกินดื่มอย่างสิ้นเปลือง ด้วยชาติกำเนิดจากสกุลพ่อค้า ที่รู้คุณค่าของเงิน"ท่านแม่ ช้าออกไปสูดอากาศข้างนอกสักครู่ได้ไหมเจ้าคะ"หญิงสาวหันไปเอ่ยกับแม่สามี โดยไม่ได้คิดสนใจว่าจ้าวตงเสวียนจะอนุญาตหรือไม่"ได้สิ ให้ตงเสวียนพาไปดีหรือไม่""ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ามีลั่วอิงไปด้วยเจ้าค่ะ"หญิงสาวปฏิเสธในทันที หากสามีไปด้วย การสูดอากาศของนาง คงกลายเป็นสงครามแทนอย่างแน่นอน"ตามใจเจ้า"จ้าวฮูหยินตอบรับอย่างเข้าใจ ก่อนจะตบเบา ๆ บนหลังมือลูกสะใภ้ นางที่เกิดกับสังคมเช่นนี้ ยังรู้สึกเบื่อหน่าย สะใภ้ของนางก็ต้องรู้สึกไม่ต่างกันเท่าใดนัก"ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านแม่"หญิงสาวลุกขึ้น ย่อกายให้แก่แม่สามี ก่อนจะเดินออกไปยังทิศทางสวนด้านนอก "ทำไมเจ้าไม่ห่วงนางบ้าง"จ้าวฮูหยินเอ่ยถามบุตรชาย แต่คงมีเพียงความนิ่งเงียบ คือสิ่งที่ได้ตอบรับมาจากคนเป็นลูก คงมีเพียงสองพี่น้องสกุลถาน ที่มองออกว่าน้องเขยของพวกเขากำลังเกิดปัญหา"ท่านน้าไม่ต้องห่วงไปขอรับ คนของข้าติดต

มือหยาบช้อนท้ายทอยภรรยาเอาไว้ เพื่อให้รับจูบเขาได้อย่างเต็มที่ ถานไห่ชินขย้ำสาบเสื้อสามีเอาไว้แน่น ที่นี่มันกลางสวน เป็นทางเดินที่ใคร ๆ ก็สามารถเดินผ่านได้ มันไม่รโหฐานเกินไปหรืออย่างไร แต่นางรู้ดีว่าเมื่อใดที่ยาออกฤทธิ์ ยากนักที่จะหักห้ามใจได้ แต่ยานั้นมาจากสิ่งใด สามีของนางดื่มเพียงสุราเท่านั้น หรือว่า... เมื่อคิดได้ว่าสุรากาสุดท้ายที่เขาดื่ม มันเป็นของนาง ขนกายพลันลุกพรึ่บขึ้นตลอดร่างเลยทีเดียว “อื้อ...ท่านแม่ทัพ ที่นี่ไม่เหมาะกระมังเจ้าคะ” หญิงสาวเบนหน้าหนี พร้อมกับบอกถึงสถานที่ ซึ่งเขาและนางยืนจูบกันอยู่ในตอนนี้ แม่ทัพหนุ่มที่หายใจหอบแรงราวม้าศึก ไม่เอ่ยสิ่งใด เขาย่อกายลงช้อนอุ้มร่างภรรยาขึ้น เพื่อไปยังสถานที่ลับตากว่านี้อีกสักหน่อย ต่อให้ชิงชังนางแค่ไหน แต่เรื่องเช่นนี้คงมีเพียงนางเท่านั้น ที่จะช่วยให้เขารอดพ้นไปได้ แม่ทัพหนุ่มเบนหน้าจากทิศทางไปหน้าจวน กลับเดินตรงไปยังส่วนของเรือนรับรอง ซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดในตอนนี้ ต่อให้นางไม่ใช่ภรรยารัก แต่การที่เขาจะให้ใครมาเห็นเรือนร่างนาง ก็มิใช่สิ่งที่เขาปรารถนา ปัง! เพียงชั่วพริบตา ประตูห้องรับรอ

ณ ลานจัดเลี้ยง “ท่านน้า ข้าขอตัวสักครู่นะขอรับ” ถานหลี่เช่อ เอ่ยกับสองสามีภรรยาสกุลจ้าว “ได้สิ! ” ท่านราชครูเอ่ยตอบรับ โดยไม่ซักถามว่าเขาจะไปทำสิ่งใด เพราะถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว ชายหนุ่มลุกขึ้น ก่อนจะค้อมหัวให้แก่ผู้อาวุโสกว่า แล้วจึงหมุนกายเดินไปยังทิศทางที่น้องสาว และน้องเขยก้าวจากไป เมื่อครู่ใหญ่ที่ผ่านมา “คุณชาย คุณหนุกับท่านแม่ทัพจ้าว อยู่ที่เรือนรับรองขอรับ” เพียงก้าวพ้นงานเลี้ยง คนสนิทก็รีบเข้ามารายงาน ถึงสิ่งที่เขาเฝ้าจับตาดูอยู่ให้แก่ผู้เป็นนายได้รับรู้ “ใครคิดลงมือกับน้องสาวข้า” ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบ “เป็นลู่จิ้งอ๋องขอรับ” “ทำให้เขาสมหวัง” “ขอรับ” เอ่ยจบร่างสูงก็ก้าวหายไปในความมืด มุ่งสู่สระน้ำร้อนของจวนองค์ชายรอง ก่อนที่เขาจะไปที่ใด ย่อมต้องศึกษามาเป็นอย่างดี ในเมื่อคนชั้นสูงพวกนี้ อยากที่จะทำให้สกุลพ่อค้าเป็นตัวตลก เช่นนั้นเขาจะทำให้คนเหล่านี้ได้รู้ ว่าการเป็นตัวตลกอย่างแท้จริงเป็นเยี่ยงไร ทางด้านลู่จิ้งอ๋องที่ยืนอยู่ในศาลาชมจันทร์ กำลังเฝ้ารอการมาของผ

“ฮึก ๆ ท่านพี่ตงเสวียน เป็นข้าที่ทำให้ท่านเดือดร้อน” อวิ๋นอิง พูดอยู่กับอกของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะยกยิ้มอย่างผู้มีชัยไปที่ถานไห่ชิน ไม่ว่าการเริงสวาทจะเร้าร้อนแค่ไหนในเรือนรับรอง แต่อย่างไรหัวใจทั้งดวงของจ้าวตงเสวียน ก็ยังคงเป็นนางอยู่ดังเดิม “พระชายาลู่มิต้องกังวล มันมิใช่สิ่งที่เจ้าต้องแบกรับ” แม่ทัพหนุ่มลูบแผ่นหลังสั่นสะท้านนั้น อย่างปลอบโยนให้นางคลายความโศกเศร้า สายตาเย็นเยียบมองไปที่ภรรยา ซึ่งเวลานี้เมินหน้าหันกายไปทางอื่นแล้ว คงมีเพียงไหลบางเท่านั้น ที่ขยับไหวให้ได้เห็น นางกำลังร้องไห้อย่างนั้นหรือ... “จ้าวตงเสวียน! เจ้ากบ้าแตะต้องชายาข้าเยี่ยงนั้นรึ!” คนที่เพิ่งตะกายขึ้นจากสระน้ำ และสวมเสื้อผ้าเพียงลวก ๆ ตะโกนมาด่าทอแม่ทัพหนุ่ม ที่อาจหายกอดภรรยาของเขาต่อหน้าผู้อื่น อย่างไม่คิดที่จะยำเกรงในอำนาจของเขาเลยสักนิด “ข้าโอบกอดพระชายาในฐานะพี่น้อง หาได้คิดสิ่งใดเกินเลย หรือทำสิ่งใดอย่างไร้เกียรติต่อนาง เช่นที่ท่านอ๋องกำลังทำอยู่แม้แต่น้อย” ทุกสายตาต่างหลุบลงต่ำ เมื่อได้ยินสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มเอ่ยออกมา มันคือการปกป้องคนในอ้อมแขน