All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 11 - Chapter 20

ยามสาย ณ ห้องโถงใหญ่ เรือนหลัก ท่านราชครูจ้าวกับจ้าวฮูหยิน ต่างพากันนั่งรอการมาของลูกสะใภ้ ทั้งคู่ชะเง้อคอจนยืดยาว ด้วยข่าวที่ได้รับรู้ ว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา บุตรชายได้ร่วมห้องกับลุกสะใภ้ นับเป็นข่าวดีอะไรเยี่ยงนี้ พวกเขามีแววจะได้เป็นปู่ย่า เพราะเท่าที่รู้มาอีก คือบุตรชายไม่มีการส่งยาห้ามตั้งครรภ์ให้สะใภ้รัก นั่นหมายความว่ามีสิทธิ์ที่ถานไห่ชินจะตั้งครรภ์ “มาแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินน้อยกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่แล้วเข้าค่ะ” แม่นมชรารีบวิ่งกุลีกุจอเข้ามารายงาน ถึงการมาของลูกสะใภ้ แน่นอนว่าข่าวเรื่องเมื่อคืน ของท่านแม่ทัพกับฮูหยินน้อย ถูกพูดถึงกันอย่างครึกโครม ก็ใครจะไม่พูดเล่า เพราะตั้งแต่ฮูหยินน้อยแต่งเข้าจวนมา ท่านแม่ทัพนอกจะไม่เหลียวแล ยังเมินเฉยต่อทุกความลำบากของนาง ถึงขนาดเคยปล่อยให้ฮูหยินน้อย เดินกลับจากงานเลี้ยงกับสาวใช้เพียงลำพังสองคน หรือจะอีกหลายเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทัพ กระทำต่อฮูหยินน้อย โดยมีต้นเหตุมาจากพระชายาลู่ สตรีที่ท่านแม่ทัพปักใจรัก ทว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ท่านแม่ทัพกลัยบเลือกที่จะร่วมหอกับฮูหยินน้อย โดยไม่สนใจสายตาของผู้ใด หรือใครจะได้ยินเสี

ม่สามีกับลูกสะใภ้ ได้ทำการเลือกดูผ้าไหมชั้นดี ซึ่งไม่เคยมีใครในเมืองหลวงรู้เลยว่านี่คือกิจการของนางเอง มันคือสิ่งที่นางได้รับเป็นของขวัญแต่งงาน จากพี่ชายคนที่สี่ ซึ่งเขาไม่เคยที่จะออกมาสู่โลกภายนอกเท่าใดนัก หากอยากพบคุณชายสี่สกุลถาน ต้องได้รับเชื้อเชิญเท่านั้น จึงจะเข้าไปในเขตเรือนที่ตั้งอยู่บนเขาสูง แต่กระนั้นเพราะรักในครอบครัวชาติที่แล้ว พี่สี่ของนางมุ่งลงจากเขามา พบกับจุดจบของชีวิตพร้อมกับทุกคนในครอบครัว ชาตินี้นางจะไม่มีวันให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีก “ท่านป้า” จ้าวฮูหยิน ยิ้มค้างไปในทันที ก่อนจะแสดงสายตาเอือมระอาออกมา หากนางมิใช่องค์หญิงใหญ่ นางก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าจะมีสตรีบ้านใด ใส่ใจในตัวบุตรชายนางหรือไม่ นี่ขนาดแต่งงานออกหน้าอย่างยิ่งใหญ่ ยังมีคนอยากแต่งเข้ามาเป็นอนุอีกหรือ บ้านจะสงบก็คือมีเพียงหญิงเดียวในบ้าน ถ้ามีสองสามี่ขึ้นมาเมื่อใด ก็ยากจะอยู่ได้อย่างสงบ แต่คนที่เรียกนางอยู่ในตอนนี้ มีสามีแล้วแท้ ๆ ยังคิดจะสอดแทรกทำให้ครอบครัวผู้อื่นร้าวฉาน ไร้การอบรมเสียจริง “พระชายาลู่ มีสิ่งใดกับข้าหรือ” จ้าวฮูหยิน หันกลับไปเอ่ยกับผู้ที่เรียกขาน ส่วนถ

“จ้าวตงเสวียน!” ทว่าเบื้องหลังของชายหนุ่ม กลับมีเสียงแหลมแผดก้องอย่างคนที่กำลังมีโทสะ ซึ่งยากจะระงับให้สงบลงได้ จ้าวฮูหยิน ชี้นิ้วสั่นระริกไปที่บุตรชาย ซึ่งตอนนี้ได้คลายอ้อมแจนออกจากพระชายาในลู่อ๋องแล้ว นางไม่อยากจะเชื่อว่าบุตรชาย จะห่วงสตรีอื่น ที่มิใช่ภรรยา ต่อให้เมื่อครู่เขาจะมาช่วยสะใภ้รักของนางไม่ทัน แค่เขาตั้งใจจะมามันย่อมดีมากแล้ว การให้อภัยย่อมเป็นสิ่งที่เขาจะได้รับ แต่ดูสิ่งที่เขาทำในตอนนี้ มันมิต่างอันใดกับตบใบหน้าคนทั้งสกุลถาน รวมถึงนางที่เป็นมารดาอีกด้วย “ท่านแม่ปลอดภัยดีนะเจ้าคะ” เมื่อได้ยินเสียงแผดก้องของแม่สามี หญิงสาวจึงขยับออกจากอ้อมแขนของพี่ชาย ซึ่งถานเค่อหลางไม่เต็มใจเท่าใดนัก ที่จะปล่อยน้องสาวออกห่างจากตัวเอง เพราะคนที่กำลังสั่นกลัวมันคือตัวเขา หากช้าเพียงนิดเดียว น้องสาวของเขาจะไม่ได้อยู่สภาพครบทุกส่วนเช่นนี้ “ไห่ชิน! ไยเจ้าโง่เยี่ยงนี้ แม่แก่แล้ว...มิได้กลัวต่อความตายหรือพิกลพิการ แต่เจ้า...เจ้ายังเด็กอยู่มาก แม่...” จ้าวฮูหยินรวบร่างลูกสะใภ้เข้ามากอด พรางลูบแผ่นหลังบางของถานไห่ชินอย่างอ่อนโยน ทุกคำที่เอ่ยออกมา มันจุกไป

“ส่วนเจ้า! ตงเสวียน ควรรู้ว่าต้องทำสิ่งใด คงไม่ต้องให้ข้าต้องบอกกระมัง” ท่านราชครูเอ่ยกับบุตรชาย ซึ่งน้ำเสียงนี้ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้ได้ทันที ว่าบิดามิได้คิดที่จะรอมชอมกับเรื่องที่เกิดขึ้น “ขอรับท่านพ่อ” แม่ทัพหนุ่มดึงมือตนเองกลับไปไพล่หลัง ก่อนจะก้าวตามครอบครัวกลับจวน ต่อให้เขาจะมีตำแหน่งการงานที่สูงเพียงใด ก็ยังตำกว่าอำนาจของบิดามารดา หากเขายังดึงดันที่จะไม่โอนอ่อน คนที่เดือดร้อน คงหนีไม่พ้นพระชายาลู่ “ท่านพี่ตงเสวียน ข้า...” แม่ทัพหนุ่มชะงักเท้าเล็กน้อย แต่มิดั้นกลับไปมองคนด้านหลัง ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าต่อ โดยไม่ได้เอ่สิ่งใดกับนางแม้แต่ครึ่งคำ “ท่านแม่ทัพ” “ไปสืบเรื่องม้าตัวนั้นมา” แม่ทัพหนุ่มสั่งการกับคนสนิทเสียงเย็น สนามฝึกม้าอยู่ไกลจากที่นี่นัก แต่ม้าศึกตัวนี้กลับวิ่งคลุ้มคลั่งมาจนถึงที่นี่ ย่อมต้องมีเบื้องหลังอย่างแน่นอน “ข้าน้อยจะรีบจัดการขอรับ” สื่อเจ่ารีบเร้นกายหายไปในฝูงชน เพื่อสืบเรื่องที่เกิดขึ้น มันกะทันหันจนตัวเขาเอง ก็ตั้งรับกับเรื่องนี้ไม่ทันเช่นกัน ยิ่งเกี่ยวพันถึงชีวิตของฮูหยินน้อ

“ขอรับ ท่านน้า” ชายหนุ่มรับคำ แม้ว่าใจของเขานั้น ยังอยากที่จะสับน้องเขยยัดไหเสีย แต่เพราะพ่อแม่สามีของน้องสาว มีความเที่ยงธรรม เขาไหนเลยจะมิรู้แยกแยะ ถึงจะแต่งงานอย่างไร้รัก ก็มิควรทำร้ายหรือเมยเฉยในความปลอดภัยเช่นนี้ ชายหนุ่มได้แต่ตำหนิจ้าวตงเสวียนอยู่ภายในใจ “พี่สามมาเมืองหลวง ด้วยเรื่องสำคัญใดหรือไม่เจ้าคะ” หลังจากเติมเชื้อไฟให้โทษของสามี ไม่ได้รับการอภัยจากพ่อแม่สามีแล้ว หยิงสาวจึงได้หันไปเอ่ยถามพี่ชาย ถึงสาเหตุการเดินทางเข้าเมืองหลวงในครั้งนี้ เพราะหากว่าเกี่ยวกับกิจการในเมืองหลวง ย่อมมีนางกับท่านลุงที่คอยดูแลอยู่แล้ว “พี่มาเยี่ยมเจ้าคือเรื่องสำคัญแรก อีกเรื่องคือต้องเข้าวังหลวง เพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เกี่ยวกับการค้าสำคัญระหว่างแคว้น” ถานเค่อหลางวางมือหนาบนศีรษะน้องสาว ก่อนจะค่อย ๆ ลูบเส้นผมนุ่มสลวยของนางอย่างเอ็นดู ก่อนจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ทว่ารอยยิ้มของเขายังคงมีประดับใบหน้า ผมน้องสาวของเขามีความไม่ลื่นเท่าเช่นในอดีต จ้าวตงเสวียน ช่างกล้าทำให้ความงามของน้องข้าด่างพร้อย แค้นนี้ข้าจะชำระให้นางอย่างสาสม “ไยครานี้เป็นพี่สามเล่าเจ้าคะ