All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 41 - Chapter 50

หนึ่งเดือนต่อมา ณ จวนจ้าว จ้าวตงเสวียนที่กำลังซ้อมดาบอยู่ในลานฝึก จำต้องหยุดลงเมื่อมีร่างงามของหญิงสาวผู้หนึ่ง ก้าวเข้ามา โดยในมือของนางมีตะกร้าใส่อาหารมาด้วย ความคุ้นเคยที่เขาคุ้นชิน ทำให้เขาไม่ต้องคาดเดา ว่านางตั้งใจนำสิ่งใดมาให้แก่เขา “เที่ยงแล้วนะเจ้าคะ ท่านพี่ตงเสวียนพักกินข้าวก่อนนะเจ้าคะ” อวิ๋นอิง เอ่ยกับชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงสดใส รอยยิ้มของนางทำให้ทั้งลานฝึกสดใส จนเรียกว่ามันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเลยก็ว่าได้ แม่ทัพหนุ่มยื่นส่งดาบฝนมือให้แก่คนสนิท เพื่อนำไปวางยังชั้นอาวุธ ก่อนที่เขาจะเดินไปยังโต๊ะหินที่อยู่อีกด้านของลานฝึก ซึ่งเวลานี้ผู้มาเยือน กำลังยกอาหารออกมาวางไว้รอท่าเขาแล้ว หญิงสาวช้อนสายตามองแม่ทัพหนุ่ม เมือ่เขาเดินมาหยุดอยู่ไม่ห่าง ก่อนจะหันไปรับผ้าไหมผืนเล็ก ที่ชุบน้ำแล้วยื่นส่งให้แก่เขา “ขอบใจเจ้ามาก” แม่ทัพหนุ่มรับผ้ามาจากหญิงสาว ก่อนจะใช้มันเช็ดไปตามลำคอ มิได้เช็ดใบหน้าอย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวอยากที่จะทักท้วงนัก แต่เมือ่เขาไม่ทำนางก็ไม่คิดที่จะบีบบังคับ นี่คืออีกเสน่ห์ที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ แค่นางไม่ก้าวก่ายเขาจนเก

“เราควรที่จะรอดูไปก่อน เรื่องสามีภรรยา เรายุ่งมากไป จะไม่เป็นการดี” ท่านราชครู ยังคงทัดทานความคิดของภรรยาอยู่ดังเดิม เขามีหรือจะไม่เข้าใจความรู้สึกนึกคิดของนาง แต่เขาก็ยังอยากที่จะให้โอกาสบุตรชาย ได้รู้คิดด้วยตนเองสักหน่อย การที่ยอมให้สตรีอื่นมาเยือนถึงจวนในเกือบทุกวัน ย่อมเป็นเรื่องที่ไม่สมควรยิ่งนัก อีกทั้งความสัมพันธ์ในอดีตของบุตรชายและคุณหนูอวิ๋น มันลึกซึ้งจนคนทั้งเมืองหลวงเอาไปเล่าลืออยู่นานหลายปี การที่หญิงสาวมาหาชายหนุ่มถึงบ้าน ด้วยไมตรีจิตที่ชัดเจนเช่นนี้ มีหรือจะไม่เป็นที่จับตามองของผู้คน สตรีซึ่งไร้ที่พึ่ง การทำเช่นนี้มันก็สื่อชัดเจน ว่านางต้องการสิ่งใด และเขาที่เป็นบิดาก้ยังอยากที่จะได้เห็น การตัดสินใจของบุตรชาย ว่ามันจะเด็ดเมื่อใด แต่ถ้าเขาเห็นแล้วว่าบุตรชายยังไม่อาจตัดสินใจ ที่จะเลือกได้ด้วยตนเอง เมื่อนั้นเขาที่เป็นพ่อ ก็จะไม่รั้งรอให้ทุกอย่างสายจนเกินไป เช่นที่ภรรยากำลังหวาดกลัวอยู่ในตอนนี้ “ข้ามิได้ใจเย็นเช่นท่านพี่นี่เจ้าคะ” จ้าวฮูหยินแสดงอาการฮึดฮัด เมื่อสามีรั้วร่างนางเข้าไปกอด ใครมันจะไปอดทนได้เก่งเช่นสะใภ้รักของนางเล่า ที่เห็นหญิ

“หึ ๆ อย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน คุณหนูถาน” จ้างชางชุน หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะย้ำเตือนให้หญิงสาวอย่าได้โว้ยวายในภายหลัง หากหมากกระดานนี้นางแพ้ราบคาบ เขาที่เก่งกาจในด้านนี้ ถือเป็นเรื่องง่ายดาย ที่จะเอาชนะคนเยี่ยงนาง “ข้าฝีมืออาจไม่ดีเท่านัก แต่ข้าก็พร้อมที่จะสู้เพื่อปกป้องตนเองเช่นกัน คุณชายจ้างเริ่มก่อนได้เลย” ถานไห่ชินผายมือให้อีกฝ่ายอย่างใจปล้ำ เพราะไม่ว่านางหรืออีกฝ่ายเริ่มก่อน ผลแพ้ชนะก็วัดกันในตอนท้ายอยู่ดี ไม่เรียกว่าได้เปรียบหรือเสียเปรียบสำหรับนาง “ได้! ข้าจะทำให้เจ้าดูเป็นบุญตา ว่าผู้มากสามารถอย่างแท้จริงเป็นเช่นไร” ชายหนุ่มหยิบหมากแรกวางลงในกระดาน ใบหน้าของเขายังคงกระหยิ่มอย่างผู้เหนือกว่า ถานไห่ชินหยิบหมากวางลงบ้าง ทุกอย่างในช่วงเริ่ม คล้ายว่าชายหนุ่มจะเป็นผู้ทำคะแนนนำอยู่ หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นกลัวแม้แต่น้อย เพราะนางเห็นแล้วว่าชายผู้ชาญฉลาด กำลังเปิดช่องให้นางกำชัยโดยไม่รู้ตัว ลูกค้าที่ตอนนี้มีทั้งเก่าและใหม่ ต่างลุ้นไปกับหมากกระดานนี้ยิ่งนัก บุรุษหลายคนคาดหวังใหญ่หญิงสาวแพ้ เพื่อจะได้ยลร่างกายของภรรยาเอก

แม่ทัพหนุ่มรับรู้ได้ถึงสายตา ที่จับจ้องมายังเขา ชายหนุ่มตวัดสายตาเงยหน้าขึ้นมองบนชั้นสอง ก่อนจะประสานสายตากับพี่ภรรยา มุมปากของพี่น้องสกุลถานยกยิ้มขึ้น อย่างมีความนัยแฝง นั่นทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบเบนสายตามองไปที่ภรรยา มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าพี่น้องสกุลถาน ต้องการให้เขาหย่าขาดจากภรรยา เพื่อพานางกลับไปอยู่สกุลถาน “ไม่รักนาง ไยยังไม่ปล่อยนางไปเล่าขอรับ” เจียงสืออันเอ่ยถามออกไปตรง ๆ เขาเห็นทุกอย่าง มีหรือจะไม่รู้ว่าญาติผู้พี่ ไม่ลงรอยกับพี่ชายของถานไห่ชิน “เรื่องของข้า จำเป็นต้องแจกแจงให้คนนอกรู้ด้วยหรือ” แม่ทัพหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา สายตาของเขาไม่ได้ละไปจากภรรยา เพราะหมากบนกระดาน กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว เขาอยากที่จะเข้าไปช่วยเหลือนางเหลือเกิน ด้วยนางเหมือนจะพ่ายให้กับการแข่งขันแล้ว “ไม่จริง!” ทว่าเพียงหมากตัวสุดท้าย ที่ถานไห่ชินวาง และกวาดหมากที่เหลือของจ้างชางชุน จนหมดกระดาน ทำให้ชายหนุ่มถึงกับตะโกนลั่น อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ร่างสูงที่เคยทะนง ลุกขึ้นยืนตัวสั่นเทาด้วยความขลาดกลัว เขาแพ้! นั่นมิเท่ากับเขา ต้องคลานลอดใต้หว่างขาสตรี

“คุณชายสี่มาเมืองหลวง ข้ามิรู้เลย หาไม่แล้วข้าต้องไปคารวะถึงจวนขอรับ” จ้างซือเถาตอบกลับอย่างนอบน้อม เยี่ยงผู้น้อยเคารพผู้ใหญ่ หากนับอายุแล้ว เขาห่างจากอีกฝ่ายเพียงแค่ขวบปี แต่ถ้าเรื่องความสามารถและประสบการณ์ในการค้า เขานับเป็นผู้น้อยอย่างแท้จริง “ข้ามาเยี่ยมน้องห้า และจัดการธุระบางอย่าง จึงพักอยู่ที่จวนจ้าวในช่วงหลายวันมานี้” ถานหลี่เช่อ หันไปหาพี่ชาย ก่อนที่สองพี่น้องจะพากันก้าวตรงไปที่บันได เพื่อลงไปพูดคุยกับสหาย ที่มิได้พบกันนาน สกุลถานมักจะช่วยเหลือเจือจุนการค้าของสหายเสมอ แต่สกุลจ้างไม่คิดเลือกจ้างซือเถาในการสืบทอด พวกเขาเลยไม่เคยยื่นมือช่วยสกุลจ้าง แต่ผลักดันให้จ้างซือเถา แยะตัวมาทำการค้าบางอย่างอยู่ลับ ๆ เพื่อเป็นฐานกำลังให้แก่น้องสาวในภายหน้า “คุณชายสาม คุณชายสี่สบายดีนะขอรับ” เมื่อสองพี่น้องสกุลถาน เดินมาหยุดอยู่ต่อหน้า จ้างซือเถาได้เอ่ยถามทั้งคู่ ด้วยท่าทางที่สุภาพอ่อนน้อม ต่อให้เป็นสิ่งที่เกิดจากใจ หรือการเสแสร้ง นี่คือหลักของผู้ที่ทำการค้า แต่จ้างชางชุน หาได้มีกิริยาเยี่ยงนี้ไม่ เหอะ! นายท่านจ้างหลงเมียน้อย ทอดทิ้งภรรยาหลวงและบุ