All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในงานเลี้ยง หลังจากทุกคน เดินตามฉีกุ้ยเฟยกลับเข้ามาภายในงานเลี้ยง พระชายาลู่ก็ยังคงเกาะติดแม่ทัพหนุ่มมิห่างไปไหน นั่นทำให้ถานไห่ชิน แสดงความเสียใจออกมาให้ทุกคนได้เห็น ความอ่อนละมุนที่ตอนนี้ ถูกความโศกเศร้าบดบังไปกว่าครึ่ง ทำให้องค์ชายรองใช้โอกาสนี้ เขามาชิดใกล้เพื่อปลอบโยน “พี่สะใภ้ ท่านพี่ตงเสวียน คงเพียงแค่ปลอบใจสหาย ท่านอย่าได้คิดมากเลยนะ” เจียงสืออัน ยื่นมือแตะที่ต้นแขนของหญิงสาวเบา ๆ เพื่อให้นางนั่งลงดื่มกินต่อ ก่อนจะสั่งให้นางกำนัลนำสุรากาใหม่มา “เพคะ” ถานไห่ชิน ยิ้มน้อย ๆ ทว่าสายตายังคงมีร่องรอยเศร้าเสียใจอยู่ให้เห็น แต่ในใจนั้นอยากจะตะโกนออกไปนัก ว่าข้ากริ่งเกรงในสุราของเจียงสืออันยิ่งนัก หญิงสาวแสร้งเหลือบมองสามี ที่นั่งปลอบโยนหญิงในดวงใจที่อยู่อีกโต๊ะ นั่นทำให้จ้าวฮูหยิน เตรียมที่จะพุ่งเข้าหาบุตรชาย “ท่านแม่” ถานไห่ชิน ยื่นมือไปคว้ามือแม้สามีเอาไว้ ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ มิให้แม่สามีทำอันใดสามี ด้วยในค่ำคืนนี้เป็นวันเกิดขององค์ชายรอง จะไม่พอใจเพียงใดก็ต้องนิ่งไว้ ให้ฮ่องเต้ค่อย ๆ จัดการเรื่องที่เกิดขึ้นไปทีละเรื

เส้นทางสู่สกุลจ้าว รถม้าที่วิ่งอยู่ความมืด ที่มีเพียงแสงจากตะเกียง ที่ห้อยอยู่สี่ด้านของรถม้าเท่านั้น ที่ให้ความสว่างเพียงรำไร อู่เจามองตรงไปเบื้องหน้า อย่างคนที่คุ้นเคยต่อความมืด ซึ่งมิใช่เพียงแค่เขาเท่านั้น แต่รวมไปถึงม้าที่ถุกฝึกมาเป็นอย่างดี ลั่วอิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เวลานี้ฟุบหลับไปแล้วด้วยความเหนื่อยอ่อน ส่วนชูเหมยนั้น นั่งอยู่ท้ายรถม้า หญิงสาวกอดอกหลับตานิ่ง เอนกายพิงตัวรถม้า ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ออกมา “มิรู้ที่ตาย” อู่เจาเอ่ยออกมาเบา ๆ ซึ่งนั่นมิได้ทำให้ลั่วอิงรู้สึกตัวอันใด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปที่ข้างลำคอของหญิงสาว เพื่อทำให้นางหลับลึกกว่าที่เป็นอยู่ ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองยังถนนอันมืดมิดเบื้องหน้า ความมืดสำหรับเขาหาใช่ปัญหาใด ๆ ไม่ เสียงนกกลางคืนร้องประสานเสียง ซึ่งมันหาใช่นกโดยธรรมชาติไม่ มันคือการส่งสัญญาณให้แก่กันในยามค่ำคืน ท่าทางคืนนี้จะมีเรื่องให้ต้องเสียเหงื่อแล้วกระมัง เป้าหมายคงไม่พ้นนายหญิงของเขา หรือต่อให้ไม่ใช่เขาก็ไม่อาจเพิกเฉยได้ อย่างไรเสียสกุลจ้าวก็คือครอบครัวของนายหญิง ฟิ้ว! ฉึก! เสียงลูกดอกแหวกอากาศพุ่งมาที่เขา อู่

ทางด้านแม่ทัพหนุ่ม เวลานี้เขากับบิดายืนหันหลังชนกัน ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคนร้าย ที่มีจำนวนที่มากกว่าหลายเท่านัก ทว่าสองพ่อลูกมีหรือจะแสดงความตื่นกลัว โดยเฉพาะท่านราชครู ที่คนภายนอกมักเห็นเขาเป็นเพียงบุรุษเคร่งตำรา ทว่าแท้จริงแล้วฝีมือในด้านการต่อสู้ของเขา มิได้เป็นรองผู้ใดเลย เพียงแค่คำร้องขอของบิดาผู้ล่วงลับ ต้องการให้เขายืนเคียงข้างฮ่องเต้ ในฐานะราชครู เขาจึงต้องวางดาบจับพู่กันแทน และสนับสนุนบุตรชายให้ก้าวสู่กองทัพ “ท่านพ่อ ระวังตัวด้วยขอรับ” แม่ทัพหนุ่มพูดกับบิดา ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม เขาไม่อาจที่จะบอกได้ ว่าครั้งนี้ตัวเขากับบิดา จะปลอดภัยกลับไปครบทุกส่วนหรือไม่ ด้วยจำนวนที่แตกต่างกันยิ่งนัก เพราะไม่คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ จึงมิได้นำทหารมาคุ้มกัน อีกทั้งเพื่อลดปัญหาเรื่องความเข้าใจผิด ที่อาจเกิดขึ้นได้ ด้วยงานเลี้ยงเป็นของราชวงศ์ชั้นสูง “เจ้าก็เช่นกัน ข้ายังอยากอุ้มหลานอยู่” แม้คำตอบจะดูติดตลกไปสักหน่อย ทว่าน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เขาเองก็อายุไม่น้อยแล้ว การจะรับมือกับคู่ต่อสู้จำนวนมาก ย่อมมิใช่เรื่องง่ายเลยสักน

วังหลวง ณ ตำหนักหลวง ภายในโถงกว้างอันโอ่อ่า ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งคุกเข่ารอการมาของโอรสสวรรค์ ซึ่งเวลานี้ดึกมากแล้ว แน่นอนว่าย่อมเป็นเวลาพักผ่อนของทุกคน ทว่าเมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับสตรีในวังหลัง ผู้ตัดสินย่อมเป็นชายผู้เป็นเจ้าของสตรีนับร้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามา พร้อมกับสตรีคู่บัลลังก์ ฮ่องเต้เหลือบมองสนมคนโปรด ที่ตอนนี้หมอบอยู่กับพื้น ด้วยอาการสั่นเทา เรื่องที่เกิดเขาได้รู้มาก่อนแล้วจากขันที ที่ไปรายงานให้เขาทราบเพื่อมาตัดสิน ลำบากไปถึงฮองเฮาที่กำลังหลับอยู่ ก็ต้องลุกขึ้นมาเพื่อจัดการเรื่องด่วนนี้ “ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ/เพคะ” ชายหญิงที่คุกเข่าอยู่ เอ่ยขึ้นพร้อกมัน แม้ว่าน้ำเสียงจะแตกต่างกันอย่างชัดเจน ลู่จิ้งอ๋อง ไม่แสดงท่าทีตื่นกลัวใด ๆ นั่นเพราะเขามีไทเฮาเป็นกำลังสำคัญ ต่างจากพระสนมหลัว ที่แทบจะสิ้นสวติเสียให้ได้ นางเพียงแค่ไปลงเล่นน้ำในสระ แต่ไม่คิดว่าจะมีบุรุษแปลกหน้าเข้ามาทำมิดีมิร้าย ใครบ้างไม่รู้ว่าที่แห่งนั้น ห้ามคนนอกเข้าไป แต่มิคิดว่าลู่จิ้งอ๋องจะไม่ใส่ใจ ต่อกฎนั้นของจวนองค์ชายรอง ลงไปกระทำเรื่องต่ำช้าต

“กระหม่อม!” เมื่อถูกด่าทออย่างไม่ไว้หน้า ลู่เจี้ยนถึงกับพูดไม่ออ เขาทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นป้า เพื่อขอความช่วยเหลือ “เสด็จแม่ โปรดทรงฟังลูกก่อน” ยังไม่ทันที่ไทเฮาจะได้เอ่ยสิ่งใด ก็ถูกดักคอเอาไว้เสียก่อน ทำให้พระนางผินหน้าไปทางอื่น ด้วยความไม่พอพระทัย ที่คำของพระนางไม่มีผลต่อพระโอรส ไหนจะมีเจ้าคนสกุลหลัวยืนอยู่ด้วย ความไม่พอใจยิ่งพุ่งขึ้นสูง “ลู่เจี้ยน เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งที่ทำลงไป มันมิต่างกับเจ้าเอาเท้าเหยียบหน้าเรา” คำพูดของฮ่องเต้ ทำให้ลู่เจี้ยนหมดความลำพองไปจนเกือบหมด ยิ่งเห็นแววตาเอาจริงของฮ่องเต้ ซึ่งมันไม่เคยมีมาก่อน ยิ่งทำให้เขาเริ่มรู้ตัวว่ากำลังจะเผชิญภัยใหญ่ หากยังดึงดันโยนทุกความผิดไปที่ผู้อื่น นี่เป็นเรื่องที่ไม่ลาดเลย หากจะแข็งข้ออย่างมิรู้เหนือใต้ “กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ แต่กระหม่อมไม่รู้ว่าในสระน้ำ คือพระสนมจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ” “แล้วเจ้าคิดว่าเป็นผู้ใดกัน” “เอ่อ...กระหม่อมเมามาย คิดว่าคนในสระน้ำ เป็นชายาของกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ” เป็นคำแก้ต่างที่ฟังไม่ขึ้นเลยจริง ๆ แต่จะให้เขาพูดออกมาได