Semua Bab บัญชารักสามีธงแดง: Bab 81 - Bab 90

“ในเมื่อเจ้าอยากที่จะรู้ ว่าปีศาจที่น่าเกรงขามเป็นเช่นไร ข้าจะสอนเจ้าเองสาวน้อย” หัวหน้ามือสังหาร กระชับดาบในมือ ก่อนจะแสยะยิ้มเหี้ยม บาดแผลแค่นี้สำหรับเขามันะรรมดายิ่งนัก ในเมื่อสาวงามผู้มีความเย็นชา อยากที่จะเห็นความโหดร้ายของโลกที่แท้จริง เขาก็จะให้นางได้เห็นมันเต็มสองตา “แต่ข้าจะให้เจ้าได้เห็นนรก” ชูเหมยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าหลายเท่านัก ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแสดงความเหี้ยมเกรียมมากแค่ไหน สำหรับนางแล้วมันก็แค่ท่าทางเท่านั้น หาได้น่าหวาดหวั่นอันใดเลย คนพวกนี้ยังไม่คิดลงมือจริง ๆ หรอก หาไม่แล้วคงไม่ทำเรื่องเยี่ยงคนขี้ขลาดเช่นนี้ “ปากดี!” สิ้นคำร่างสูงใหญ่ได้พุ่งตรงเข้าหาหญิงสาว ประหนึ่งพายุร้ายที่พร้อมกวาดทุกสิ่งที่ขวางหน้า ชูเหมยไม่ได้คิดที่จะหลบ หยิงสาวพุ่งออกจากรถม้า เข้าปะทะกับอีกฝ่าย ด้วยพลังที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน กึก! เท้าหนายันพื้นดินเอาไว้ เมื่อตัวเขาถูกซัดด้วยพลังที่เกินสตรีของหญิงสาว ขาที่มีลูกธนูฝังอยู่ ถึงกับสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด “ข้ามิชอบการหยั่งเชิง หากคิดจะลงมือก็ให้จบไปเสีย” เสียงราบเรียบที่ดังออกม

ทางด้านจุดพักของคุณหนุสกุลอวิ๋น รถม้าคันใหญ่ของอวิ๋นอิง จอดนิ่งอยู่ท่ามกลางกองไฟรายรอบ และมีผู้คุ้มกันอย่างแน่นหนา และคนด้านในได้หลับสนิทไปแล้วเช่นกัน คงมีเพียงรุ่ยผิงเท่านั้น ที่ยังเปิดประสาทสัมผัสทั้งหมด เพื่อรับรู้ถึงภัยอันตราย ก่อนที่จะมาถึงผู้เป็นนาย นางไม่อาจบอกได้ว่าจะมีใครคิดลงมือ ทำเรื่องสิ้นคิดแตะต้องนายของนางหรือไม่ แต่ที่นี่หาใช่เมืองหลวง ทุกอย่างเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ดูอย่างเมื่อเช้าที่โรงเตี๊ยม นางรู้ดีว่าเถ้าแก่และเสี่ยวเอ้อ ล้วนเป็นคนใหม่ทั้งหมด นั่นเท่ากับค่ำคืนนั้นมีเรื่องเกิดขึ้น จึงได้มีการเปลี่ยนแปลง แก๊ก! เสียงที่ห่างออกไปไม่มากนัก! ทำให้รุ่ยผิงตื่นตัวในทันที มิใช่เสียงของผู้คุ้มกัน หญิงสาวมองฝ่าความมืดไปยังผู้เป็นนาย ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หลังคอของผู้เป็นนาย นางไม่ต้องการให้คุณหนูตื่นมา เห็นอันใดทั้งนั้น “พวกเจ้ามาเยือนคณะเดินทางท่องเที่ยวเล็ก ๆ มีจุดประสงค์ใดกัน!” เมื่อเท้าเหยียบถึงพื้นดิน หญิงสาวก็เอ่ยถามออกไป ด้วยน้ำเสียงอันเย็นเยียบื ส่วนเหล่าผู้คุ้มกันต่างพากันยืนเงียบนิ่ง ไม่เอ่ยสิ่งใด ทว่าทุกคนต่างเตรียมพร้อม สำหรับการคุ

“พวกเจ้ามันสวะ!” ลู่เจี้ยน ตวาดกลับด้วยน้ำเสียงกร้าว เขาเริ่มรับรู้บางอย่างได้แล้ว มันมิใช่เขาที่กำลังเดินหมากเหนือกว่า แต่ดูเหมือนจะเป้นอีกฝ่ายที่ ตั้งใจรอเขาให้เดินมาติดกับด้วยตนเอง มันจะเป็นไปได้อย่างไร ทุกอย่างเสด็จป้าทรงวางแผนเอาไว้อย่างรัดกุม แล้วคนพวกนี้จะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาได้อย่างไรกัน “เจ้าทำข้าเสียเวลามามากแล้วลู่เจี้ยน” คำพูดของถานหลี่เช่อ ทำให้ทุกความสงสัยของลู่เจี้ยนกระจ่างชัดในทันที ไม่ใช่เขาที่เป็นฝ่ายจับตาดูผู้อื่น แต่เป็นตัวเขาที่ถูกเฝ้าดูทุกความเคลื่อนไหว เช่นนั้นเรื่องที่เขาพลาด ครั้งในงานเลี้ยงจวนองค์ชายรอง คนพวกนี้ย่อมมีส่วนรู้เห็น “เป็นเจ้าใช่ไหม! ที่ทำให้ข้าต้องมาอยู่ในสภาพนี้” “ใช่แล้วอย่างไร ไม่ใช่แล้วอย่างไร” ถานหลี่เช่อ ตอบด้วยน้ำเสียงไม่ยีหระ ก็ในเมื่อลู่เจี้ยนอยากที่จะคิดไม่ดีต่อน้องสาวของเขา มีความจำเป็นไหมที่เขาต้องปราณี ที่ยังไม่เอาถึงตายในครานั้น เพราะมีบางเรื่องต้องสืบหา เมื่อรู้แล้วอย่างนี้ เขาต้องมานั่งเสียเวลาไปอีกทำไมกัน “เจ้าเป็นใครกันแน่ถานหลี่เช่อ!” “เจ้าสำคัญพอ ที่ข้า

“อย่าได้เอาความสงสัยต่ำช้าของเจ้า มาคิดต่อข้า!” หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่ ลู่เจี้ยนจึงหาเสียงของตนเองเจอ มันจะแปลกตรงไหน ในเมื่อเขาคือหลานชายที่หลงเหลืออยู่ของนาง นางเลี้ยงเขามาจนเติบใหญ่ การซึมซับตัวตนของนางมาบ้าง มันจะแปลกตรงไหนกัน “หึ ๆ ไยเจ้าไม่คิดบ้างเล่า ว่าเหตุผลใดกัน ที่เสด็จย่าของข้า ต้องเลือกที่จะกำจัดโอรสของตนเอง แล้วพยายามผลักดันเจ้าให้มาแทนที่เสด็จพ่อของข้า เป็นเพียงบุตรชายของน้องสาว แต่กลับถนอมราวบุตรในอุทร ต่อให้ข้าเกิดช้ากว่า ก็ยังมองเรื่องนี้อย่างคลางแคลงใจ แล้วผู้อื่นเล่า...จะไม่มีเลยหรือที่คิดในทิศทางเดียวกับข้า” เจียงหยวนหลี่ เอ่ยกับคนที่ถูกจับมัดให้คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจ ทั้งที่เรื่องนี้มันไม่มีอันใดน่าแปลกใจเลยสักนิด “เจ้าเอาความคิดอกุศลนั้นมาจากที่ใดกัน เสด็จป้าของข้าคือย่าแท้ ๆ ของเจ้านะ” ลู่เจี้ยน ตอบกลับเสียงกร้าว เขาจะไม่มีวันยอมรับสิ่งที่ไม่เป็นความจริง เพราะถ้าเขาเป็นอย่างที่เจียงหยวนหลี่พูด นั่นเท่ากับเขาคือลูกนอกสมรส เป็นคนต่ำชั้นที่ไม่มีใครอยากจะคบค้าด้วย เขามีพ่อแม่เป็นขอ

คณะเดินทางของคุณหนูสกุลอวิ๋น รถม้าที่ควรเดินทางต่อไปยังหูเหอ กลับบ่ายหน้าเข้าสู่เส้นทางเมืองหลวง โดยมีคนขององค์ชายใหญ่เป็นผู้ควบคุมการเดินทางในครานี้ อวิ๋นอิงลอบมองไปที่รุ่ยผิง ซึ่งเอาแต่นั่งเงียบงัน นางไม่ได้เอ่ยถามเรื่องที่เกิดขึ้นในค่ำคืนที่ผ่านมา คงมีเพียงช่วงแรกที่นางแสร้งทำเป็นโวยวาย กับการที่ต้องกลับเมืองหลวง ซึ่งรุ่ยผิงก็ยังคงทำหน้าที่ปลอบโยนเช่นเดิม แต่มันต่างตรงที่รุ่ยผิงดูจิตใจเลื่อนลอยอยู่บ่อยครั้งเท่านั้นเอง “คุณหนูนอนพักสักหน่อยนะเจ้าคะ” เมื่อเห็นผู้เป็นนายเอาแต่เงียบ รุ่ยผิงที่เพิ่งรู้สึกว่าตนเองหลงลืมหน้าที่ ได้เอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง “ข้าไม่ง่วง เจ้าพักเถอะ ไม่ต้องเฝ้าข้าหรอก อย่างไรเสียเราก็คงต้องกลับเข้าเมืองหลวงอยู่ดี ไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องคิดทำอีกแล้ว” แม้ว่านางอยากจะขัดขืน เรื่องที่ต้องกลับเมืองหลวง แต่นี่คือพระบัญชาจากองค์ชายใหญ่ ผู้ใดจาจหาญขัดขวางได้ แม้ว่าองค์ชายใหญ่จะยังไม่ได้รับตำแหน่งเป็นองค์รัชทายาท แต่เท่านี้ก็รู้แล้วว่าทุกอย่างจะเป็นไปในทิศทางใด สิ่งที่นางต้องขบคิด คือทำอย่างไรให้ครอบครัว รอดพ้นไปจากการช่วงชิง