บททั้งหมดของ บัญชารักสามีธงแดง: บทที่ 71 - บทที่ 80

รุ่งเช้าภายในห้องพักของอวิ๋นอิง สาวใช้รีบผุนผันลุกขึ้น ก่อนจะถลาไปที่เตียงนอน สิ่งที่เห็นคือนายสาวยังคงหลับอย่างสำราญ สาวใช้รีบกวาดสายตามองทุกความเรียบร้อยของผู้เป้นนาย แต่นางยังไม่กล้าที่จะแตะตัวนายสาว ด้วยเกรงจะเป็นการรบการพักผ่อน นางจึงทำเพียงดูภายนอกว่ายังปกติดีอยู่หรือไม่ แล้วจึงค่อยเดินสำรวจรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ผนังบุกระดาษ มีรูเล็ก ๆ ถูกเจาะอย่างที่นางคาดการณ์เอาไว้ แต่เมื่อสำรวจทุกอย่างดีแล้ว ไม่มีสิ่งใดผิดแผกไปจากเดิม สาวใช้จึงเดินกลับไปยังที่นอนของตนเอง นางค่อย ๆ เก็บที่นอนของตนเองอย่างเบามือ แล้วไปจดเตรียมเสื้อผ้า เครื่องประทินผิวไว้รอคุณหนูของนางตื่น แต่นางไม่คิดที่จะออกจากห้อง ปล่อยนายสาวอยู่เพียงลำพัง “รุ่ยผิง!” เสียงเรียกด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจ ซึ่งเป็นที่คุ้นเคยของสาวใช้ ทำให้มือที่กำลังง่วนจัดเตรียมสิ่งของหยุดลงทันที “บ่าวอยู่นี่เจ้าค่ะ คุณหนูต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ” รุ่ยผิงรีบเดินไปหานายสาวที่ยังนั่งอยู่บนเตียง ด้วยใบหน้าบุดบึ้ง ทว่ากระนั้นความงามของคุณหนูก็ยังคงโดดเด่นมิจางหาย แม้จะอยู่ในชุดนอน รุ่ยผิงลอบมองไปตาลำคอและผิวส่วนที่เ

“นายท่านของข้า เพียงต้องการรู้ว่าทำไม คุณชายของข้าจึง...จึง...” “จึงมีสภาพเหมือนคนที่ตายไปแล้วทั้งชีวิต อย่างนั้นใช่ไหมที่เจ้าจะพูด” ซื่อเค่อ ไขคำที่ติดขัดของอีกฝ่าย ด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบ ราวกับรู้ทุกอย่างดีอยู่แล้ว ก่อนจะเลิกคิ้วสูงอีกครั้ง “เจ้า!” “กลับไปบอกนายท่านของเจ้า ว่าการค้าจำต้องเปลี่ยนมือ เมืองก็ต้องเปลี่ยนผู้ปกครอง หากดึงดันต่อไป ข้าไม่รับประกันว่าจะยังมีที่ให้ยืนอยู่หรือไม่” “ต่ำช้า! เจ้ากล้าข่มขู่นายช้าเชียวหรือ” “คนเยี่ยงข้ามีหน้าตาเป็นเช่นนั้นหรืออย่างไร หากได้เอ่ยปากแล้วนั่นหมายความว่าข้าทำจริง และมันจะเป็นเช่นที่พูดทุกคำ คนฉลาดเยี่ยงนายท่านหรูของเจ้า น่าจะรู้ความหมายของข้าดี” “เช่นนั้นข้าก็อยากรู้ ว่าคนปากดีเยี่ยงเจ้า จะรับมือพวกข้าได้สักกี่กระบวนท่า” “หึ ๆ เลือดร้อนดีนี่ แต่เจ้ามั่นใจแล้วหรือที่จะมาก่อกวนโรงเตี๊ยมข้า ตั้งแต่แดดยังไม่ทันแรงเช่นนี้” เป็นคำถามที่ไม่ได้ท้าทายแต่อย่างใด ทว่าเขาแค่อยากให้คนตรงหน้าได้รับโอกาสคิดทบทวนอีกสักหน่อย หากเขาลงมือไปแล้ว จะมาว่าเขารังแกไม่ได

“กุ้ยเฟย พี่หลีชวงกลับตำหนักเถอะ เรายังมีเรื่องต้องหารือกับคุณชายสาม” ฮ่องเต้ได้ที จึงเอ่ยให้ฉีกุ้ยเฟย พาองค์หญิงสิบกลับตำหนัก ใช่ว่าเขาไม่ใส่ใจความรู้สึกของพระธิดา แต่เกิดเป็นราชวงศ์ จะเลือกความรู้สึกก่อนหน้าที่ไม่ได้เป็นอันขาด ดังนั้นเจียงหลีชวงต้องรู้จักที่จะควบคุมมันด้วยตนเอง “แต่ฝ่าบาทเพคะ” “เจ้ามีสิ่งใดต่อเราอีกหรือ ของว่างที่เข้านำมา ข้าก็รับเอาไว้แล้ว หรือเจ้าคิดที่จะก้าวการราชกิจของข้ากัน” “หามิได้เพคะ แต่ว่าหลีชวง เอ่อ...” “เกิดเป็นเชื้อพระวงศ์ ก็น่าจะรู้ดีว่าต้องทำเช่นไร คิดจะทำตามอำเภอใจตนเองได้หรือ” “เพคะเสด็จพ่อ” องค์หญิงสิบทำได้เพียงรับคำพระบิดา ก่อนจะเดินตามการประคองของนางกำนัล เพื่อกลับไปยังตำหนัก ฉีกุ้ยเฟยทำความเคารพพระสวามีด้วยความขัดเคืองพระทัย ก่อนจะเดินจากไปด้วยใบหน้าบึงตึง “เจ้าอย่าได้ถือสาบุตรสาวเราเลยนะ” “กระหม่อมมิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ” ถานเค่อหลาง เอ่ยออกมาตามความเป็นจริง เขาไม่ชอบราชวงศ์โดยสายเลือด แม้ว่าสตรีที่เขารักจะมีเสี้ยวของราชวงศ์ ก็แค่เศษเสี้ยวที่ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับ

เวลาเดียวกัน ณ เส้นทางสู่หูเหอ คณะเดินทางของท่านมีทัพจ้าวตงเสวียน กับฮูหยินได้หยุดพัก ยังลานกว้างข้างลำธารสายตื้น ๆ แม่ทัพหนุ่มให้หยุดการเดินทาง ตั้งแต่ก่อนพลบค่ำอยู่กว่าชั่วยาม ด้วยรู้ดีว่าอากาศจะต้องหนาวเหน็บกว่าครั้งพักในโรงเตี๊ยม ดังนั้นฟืนสำหรับสุมไฟจำต้องมีให้มากหน่อย “พวกเจ้าเก็บหินเหล่านั้นมา” ถานไห่ชินชี้ไปยังหิน กอดไม่เล็กไม่ใหญ่นัก ยามค่ำคืนเมื่ออยู่นอกตัวเรือน อากาสย่อมจะหนาวกว่าหลายเท่านัก มิว่าสายลมหรือน้ำค้างยามค่ำคืน ล้วนเป็นสิ่งที่ต้องพึงคำนึงถึงให้มาก นางเกิดในสกุลพ่อค้า ทุกการเดินทางของครอบครัว ย่อมมีการสอนเรื่องเอาตัวรอดในทุกสถานการณ์ มิใช่เพียงแค่การออกศึกเยี่ยงทหาร “เจ้าจะเอาหินพวกนี้ไปทำไมกัน” แม่ทัพหนุ่มเดินมาหยุดข้างภรรยาพร้อมเอ่ยถาม ซึ่งจริง ๆ แล้วเขารู้ดีว่านางคิดจะทำสิ่งใด แน่นอนว่าแม่ทัพหนุ่มรู้สึกยินดีไม่น้อย ที่นางรู้จักการดูแลตนเอง เมื่อยามอยู่นอกจวนเช่นนี้ “อย่าบอกนะเจ้าคะว่าท่านแม่ทัพไม่เคยทำ” “แล้วตกลงเจ้าให้คนเอาหินไปทำอันใดเล่า” แม่ทัพหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามของภรรยา ทว่าเขายังคงถาม

ลานเล็กห่างจากจุดพักของจ้าวตงเสวียน รถม้าของสกุลอวิ๋น ได้หยุดอยู่ที่ลานเล็ก ๆ เพื่อตั้งที่พักค้างแรมในค่ำคืนนี้ อวิ๋นอิงมองไปรอบ ๆ ด้าน ที่บรรยากาศเริ่มจะไร้แสงสว่างแล้ว หญิงสาวรู้สึกกลัวขึ้นมาอยู่ลึก ๆ แต่จะให้นางแสดงความหน้าหนา เดินเข้าไปขอพักร่วมกับคณะเดินทางของจ้าวตงเสวียน “คุณหนู รอสักครู่นะเจ้าคะ คนของเรากำลังทำอาหารอยู่เจ้าค่ะ” สาวใช้รีบเจ้ามารายงาน ด้วยเกรงว่าผู้เป็นนายจะหิว แต่จากที่นางดูแล้ว คุณหนูของนางคงกำลังกลัว คนที่ไม่เคยออกสู่โลกภายนอกแช่นคุณหนู ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่จะรูสึกเช่นนี้ รอบด้านล้วนมีแต่ป่าเขา เสียงแมลงกลางคืนเริ่มขับขานบ้างแล้ว รุ่ยผิงที่ผ่านสิ่งต่าง ๆ มาตั้งแต่ยังเด็ก รีบคว้าข้อมือของผู้เป็นนายให้ไปนั่งข้างกองไฟขนาดใหญ่ ที่ผู้ติดตามได้ก่อขึ้น อวิ๋นอิงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะนางรู้ดีว่าตัวเอง ไม่อาจจะปกป้องตนเองได้ หากเกิดสิ่งใดขึ้นเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง นางไม่ได้เขลาขนาดนั้น ที่จะไม่รู้ว่าสิ่งใดควรทำในเวลาใด หญิงสาวนั่งลงบนท่อนไม่ที่คนนำมาวางไว้ให้ สายตาที่เริ่มมองไปรอบกาย มันเต็มไปด้วยความหวาดระแวงอย่างเ