All Chapters of บัญชารักสามีธงแดง: Chapter 61 - Chapter 70

ครึ่งเดือนต่อมา ณ จวนสกุลอวิ๋น เพล้ง! เสียงเครื่องกระเบื้องภายในเรือน ตกกระทบพื้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ ดังออกมาให้ได้ยิน อวิ๋นฮูหยินถึงกับใบหน้าแดงก่ำด้วยความไม่พอใจ สกุลนางอวิ๋นตกต่ำกว่าเดิม หลังจากจิ้งอ๋องถูกเนรเทศ แล้วนี่บุตรสาวหม้าย ที่ถูกผู้คนเล่าลือว่ากำลังวนเวียนยุ่งเกี่ยวกับสามีชาวบ้าน ยังมีหน้ามาทำลายข้าวของในจวนอีก ช่างมิรู้ความเอาเสียเลย “สารเลว! ทำไมทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้!” อวิ๋นอิง พูดออกมาด้วยความแค้นเคือง หลังจากที่นางรู้ข่าว ว่าแม่ทัพหนุ่มจะออกจากเมืองหลวง เพื่อพาภรรยาของเขากลับไปเยี่ยมบ้าน แม้ว่าจะมีพระบัญชาให้แม่ทัพหนุ่ม เดินทางไปตรวจดูความเรียบร้อย ตามเส้นทางที่มุ่งสู่หูเหอ แต่ความเป็นจริงมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ว่าเขากำลังจะพาถานไห่ชินกลับไปเยี่ยมบ้าน แล้วความเพียรพยายามของนางที่มีมานานนับเดือนเล่า มันจะไม่สูญเปล่าหรืออย่างไร “เจ้าทำบ้าอันใดกัน!” ไม่มีคำพะเน้าพะนอเช่นในอดีต นอกจากสายตาและน้ำเสียงอันกร้าวกระด้างของอวิ๋นฮูหยิน ที่มีให้กับบุตรสาวคนโต ที่ล้มเหลวในชีวิตคู่ และยังนำพาครอบครัวให้ตกต่ำตามไปด้วย อวิ๋นอิงที่ตอนนี้ใบหน้างด

สามวันถัดมา ณ ประตูเมืองหลวงฝั่งตะวันตก ขบวนรถม้าจวนแม่ทัพ พ่วงด้วยตำแหน่งผู้ตรวจการ หยุดรอเพื่อเคลื่อนสู่เส้นทางหูเหอ จ้าวฮูหยินกอดลูกสะใภ้รักด้วยความห่วงใย ปากปลอบโยนคนในอ้อมแขน ทว่าสายตากลับพิฆาตบุตรชายอยู่ในที “เจ้าต้องดูแลตัวเองดี ๆ อย่าได้ยินยอมเขาให้มากนักรู้หรือไม่” จ้าวฮูหยินบอกกับสะใภ้รัก นางรู้ดีว่านี่คือแผนที่อันตรายนัก ในการกระทำของน้องชายผู้เป็นนั่งบัลลังก์ ยิ่งมองไห่ชินใกล้เท่าใด นางก็ยิ่งมั่นใจว่าลูกสะใภ้อาจกำลังจะมีทายาท นั่นทำให้นางกังวลใจอยู่ไม่น้อย กับการเดินทางไกลของสะใภ้รักในครั้งนี้ “ท่านแม่มิต้องกังวลไปเจ้าค่ะ ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีเจ้าค่ะ” หญิงสาวเข้าใจสายตาของแม่สามีดี ด้วยแม่สามีลดสายตา ลงดูที่หน้าท้องของนางอยู่บ่อยครั้ง แต่นางเลือกที่จะไม่รู้เห็นสิ่งใด หาไม่แล้วแม่สามีคงทุกข์ใจด้วยความเป็นห่วง “เก็บกำไลนี้เอาไว้ หายามคับขัน จนมันกลไกนี้สามรอบ เข้าใจหรือไม่” ถานไห่ชินมองไปที่ข้อมือของตนเอง ที่ตอนนี้มีกำไลทองประดับอัญมณีล้ำค่า สวมเอาไว้แล้ว นางจดจำมันไม่ดี ว่าในชาติก่อนนั้น กำไลนี้จ้าวตงเสวียน ได้นำ

เส้นทางสู่หูเหอ ณ เมืองลู่ ขบวนรถม้าของแม่ทัพจ้าวตงเสวียน ผู้ตรวจการที่ได้รับแต่งตั้ง ให้ตรวจตราตลอดรายทาง สู่บ้านเกิดของภรรยา กำลังเคลื่อนเข้าสู่เมืองแรก หลังออกเดินทางมาจนบ่ายคล้อยแล้ว ก็มาถึงเมืองแรกที่อยู่ห่างเมืองหลวงไม่มากนัก “หยุด!!” เสียงองครักษ์ที่นำหน้าขบวนได้เอ่ยขึ้นสียงดัง เพื่อหยุดคนทั้งคณะ ก่อนที่เขาจะกระตุกบังเหียนม้า เบนหัวกลับไปหาผู้เป็นนาย ที่หยุดม้าอยู่หน้ารถม้าของฮูหยินน้อยจ้าว “เรียนท่านแม่ทัพ เราถึงเมืองลู่แล้วขอรับ” “ไปจัดหาโรงเตี้ยมสำหรับฮูหยิน” แม่ทัพหนุ่มสั่งการเสียงเรียบ เขาคือทหารนอนที่ใด ก็มิใช่ปัญหาเลยสักนิด แต่ภรรยาของเขาไม่ใช่เช่นนั้น “ตั้งกระโจมพักเถิดเจ้าค่ะ คนของเรามิใช่น้อยเลย หากจะเข้าพักส่วนหนึ่งแยกกันอีกส่วน ย่อมมิใช่เรื่องที่ดีนักเจ้าค่ะ” ถานไห่ชิน เอ่ยแทรกขึ้นก่อนที่คนของสามี จะไปหาโรงเตี้ยมสำหรับนาง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ มันไม่ใช่ความลำบากอันใดเลย “เจ้าอย่าได้ดื้อดึงนัก!” แม่ทัพหนุ่มปรามภรรยา ที่กำลังขัดคำสั่งของเขา นางช่างดื้อไม่เข้าเรื่อง ตัวเองแทบไม่เคย

“ฮูหยินน้อยเจ้าคะ” ลั่วอิงส่งเสียงขึ้นก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ข้างอ่างน้ำ นั่นทำให้ถานไห่ชินลืมตาที่หลับลงไปครู่หนึ่งขึ้น เพื่อมองสาวใช้คนสนิท “มีเรื่องตื่นเต้นอันใดกัน หรือท่านแม่ทัพต่อว่าเจ้าเรื่องใดหรือไม่” “ไม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพบอกเพียงว่าจะรอกินมื้อค่ำพร้อมฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ แต่เรื่องที่ทำให้บ่าวต้องรีบมารายงาน คือคุณหนูสกุลอวิ๋น ติดตามมาจนถึงที่นี่แล้วเจ้าค่ะ” ลั่วอิง พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ เมื่อต้องเอ่ยถึงสตรีที่หมายช่วงชิงสามีของผู้เป็นนาย “เราไม่มีสิทธิ์ที่จะเกณฑ์ผู้ใดได้ อีกอย่างแผ่นดินนี้มิใช่ของเรา จะไปห้ามผู้ใดมิให้ไปตรงไหนไม่ได้” “บ่าวทราบเจ้าค่ะ แต่นี่มันคือการจงใจอย่างยิ่งนะเจ้าคะ” ลั่วอิงยังคงมีขุ่นเคืองไม่หาย เพราะตอนที่นางยืนประจันหน้ากับนายบ่าวสกุลอวิ๋น ล้วนมีเพียงสายตาท้าทายนาง อีกทั้งยังยิ้มหยันนางราวกับคนพวกนั้น คือผู้กำชัยในการคิดช่วงชิงสามีผู้อื่น ต่ำช้านัก! “เอาเถอะ เรื่องของนางเราก็แค่มองผ่านไป หากไม่ล้ำเส้นข้า เจ้าก็นิ่งเอาไว้เสีย แต่ตอนนี้เจ้าควรไปเตรียมเสื้อผ้าให้ข้าได้แล้

“คุณหนูนั่งก่อนเถอะเจ้าค่ะ เราควรรีบกินมื้อค่ำก่อนจะดึกไปมากกว่านี้นะเจ้าคะ” สาวใช้คนสนิท ที่เคยใช้ชีวิตทุกข์ยากอยู่บ้านนอกมาก่อน รีบเร่งให้ผู้เป็นนายกินข้าวเสียก่อนที่จะดึกดื่นไปกว่านี้ ต่อให้มีคนคุ้มกัน ก็ยากนักที่จะไว้ใจผู้ใดได้ ดังนั้นทางที่ดีควรรีบกินมื้อค่ำเสียตั้งแต่ตอนนี้ ที่ท่านแม่ทัพและเหล่าทหารติดตามยังอยู่ ด้วยความงดงามของนายสาว ย่อมเป็นที่ต้องตาของบุรุษแปลกหน้า “ทำไมนางได้เคียงข้างเขา” อวิ๋นอิง นั่งลงด้วยควาไม่พอใจ นางยินยอมเป็นสตรีหน้าหนา ก็เพื่อติดตามช่วงชิงเขาคืน แต่เขากลับแสร้งเมินเฉยต่อนาง ทั้งที่เมื่อครั้งอยู่เมืองหลวง นางคือคนเดียวที่เขาใส่ใจเป็นที่สุด แต่ตอนนี้เขาทำเหมือนนางคือคนแปลกหน้า และเป็นสตรีหน้าหนา ที่วิ่งไล่ตามบุรุษ “คุณหนู ที่นี่คือนอกเมืองหลวง ต่อให้นายท่านจะส่งคนคุ้มกัน ที่เก่งกาจติดตามมาด้วย ใช่ว่าจะปลอดภัยนะเจ้าคะ” สาวใช้รีบบอกถึงเหตุผล ที่นางต้องการพาผู้เป็นนายกลับห้องให้ไวที่สุด อีกทั้งเรื่องยอดฝีมือที่ติดตามคุ้มกัน จะให้ท่านแม่ทัพรู้มิได้เป็นอันขาด เพราะเรื่องความตกต่ำของสกุลอวิ๋น เป็นเพียงสิ่งที่คนภายน