All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 121 - Chapter 130

ข่าวการพบหน้ากันของแม่ทัพจากแคว้นหนานและขุนนางคนสนิทของรัชทายาทนั้นแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว และยิ่งทวีความสับสนระคนสงสัยให้แก่คนทั้งหลายอยู่ไม่น้อย ด้วยว่าข้อกล่าวหาก่อนหน้าที่ดึงรัชทายาทเข้าไปเกี่ยวข้องโดยผ่านราชองครักษ์นั้นถูกปัดตกไปจนหมดสิ้น บัดนี้จึงต้องทำการสืบสวนกันใหม่เพื่อตามหาองค์หญิงแห่งแคว้นหนานที่ยังไม่พบร่องรอย และนี่ก็เท่ากับว่ารัชทายาทนั้นรอดพ้นจากทุกข้อกล่าวหาแล้ว จึงไม่จำเป็นจะต้องพบหน้าแม่ทัพที่มาสืบความ ทว่าอย่างไรเสียการปรากฏตัวของขุนนางคนสนิทก็ทำให้ทุกคนต้องกลับมาคิดหนักกันอีกครั้ง ว่ารัชทายาทกำลังคิดทำสิ่งใดอยู่“เว่ยหลางคิดจะทำสิ่งใด เขาส่งซุนจ้าวเฟิงไปคุยกับแม่ทัพอู่ แสดงว่าเขาคิดสิ่งใดอยู่ในใจเป็นแน่” อ๋องสามประเมินข่าวที่ได้ล่วงรู้มา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและความกระหายใคร่รู้เป็นที่สุด“เช่นนี้ดูท่าจะไม่ดีเสียแล้วกระมัง” คนสนิทที่นำข่าวมารายงานเอ่ยด้วยความหวาดหวั่น นับวันเขายิ่งหวั่นใจเป็นเท่าทวี ว่ารัชทายาทจะลุกขึ้นมาฆ่าฟันอ๋องสามผู้เป็นนายและเดือดร้อนมาถึงตน“ช่วงนี้มีหลายเรื่องที่ผิดแปลกไป แม้แต่

เมื่อถึงวันนัดหมายกับซือเฉิงชินอ๋องแห่งแคว้นจ้าว อ๋องสามจัดการทุกอย่างด้วยความรอบคอบระมัดระวัง นัดเจอในสถานที่ลับ แต่ก็มากไปด้วยเครื่องดื่ม อาหาร และหญิงงาม เหมาะแก่การรับรองแขกต่างเมือง และสะดวกต่อการสนทนา“คราแรกข้าดีใจเสียยกใหญ่ที่ได้ยินว่าท่านอ๋องจะได้รับแต่งตั้งเป็นชินอ๋อง แต่มาบัดนี้ข่าวกลับเงียบหายไป มิทราบว่าพระราชบิดาของท่านนั้นเกิดระแคะระคายสิ่งใดในตัวท่านหรือไม่”“ไม่อย่างแน่นอน” เอ่ยปัดทั้งที่ภายในใจก็เคลือบแคลงในเรื่องนี้ไม่ต่างกัน แต่ก็ไม่อาจปริปากเอ่ยได้อย่างตรงไปตรงมา “แต่เรื่องนี้ก็เป็นความผิดของข้าเองด้วย ข้ากระทำการหลายอย่างมิรอบคอบจนตกเป็นเป้าสายตาของขุนนางทั้งหลาย พระราชบิดาจึงเกรงว่าหากแต่งตั้งข้าในตอนนี้จะไม่เป็นการอันควร”“แล้วเรื่องแคว้นหนานท่านมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง ในท้องพระโรงวันนี้มีสิ่งใดที่ข้าควรรู้หรือไม่”“แคว้นหนานส่งสัญญาณแล้วว่าถ้าหากไม่จัดการเรื่ององค์หญิงหวังซูเหยาให้ชัดเจน จะเปิดศึกกับเราในทันที”“เช่นนี้ก็เป็นการดีสำ

“ชายคนนั้นคือใคร ท่านรู้จักหรือไม่” อีกมุมหนึ่ง ซือเฉิงชินอ๋องและอ๋องสามก็จับจ้องไปยังบุรุษสามคนที่พากันออกมาจากจวนขุนนางคนสนิทของรัชทายาท ซือเฉิงชินอ๋องมองไปยังบุรุษทั้งสามที่เขาไม่มั่นใจสักเท่าไรว่าคือใคร เว้นเสียแต่ใต้เท้าซุนที่พอจะได้เห็นหน้าค่าตาบ้างจากการลอบมาที่เมืองหลวงนี้หลายครั้งหลายครา“ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่เห็นว่าช่วงนี้มีคนแปลกหน้าเข้าออกที่นี่บ่อยนัก บ้างเข้าไปแล้วไม่กลับออกมาเลยก็มี บ้างเข้าไปเป็นคนหนึ่ง พออีกวันก็มีอีกคนหนึ่งกลับออกมา ข้าเองก็ไม่แจ้งแก่ใจในเรื่องนี้ จวนขุนนาง แต่คนแปลกหน้าเข้าออกเป็นว่าเล่นเช่นนี้ ไม่ปกติเอาเสียเลย”“แต่ออกมาด้วยกันเช่นนี้ แสดงว่าต้องสนิทสนมกันไม่มากก็น้อย”“ข้ามิเคยเห็นใต้เท้าซุนสนิทสนมกับใคร เว้นเสียจากรัชทายาทและคนของรัชทายาทเท่านั้น” อ๋องสามเอ่ยในสิ่งที่เขารับรู้มาโดยตลอด“แล้วบุรุษผู้นั้นจะให้ข้าเข้าใจว่าอย่างไร คนแปลกหน้าที่คุยกันถูกคอถึงขั้นออกมาข้างนอกด้วยกันน่ะหรือ ข้าไม่คิดว่าคนอย่างซุนจ้าวเฟิงจะคลุกคลีกับใครง่ายๆ เขาเป็นถึงขุนนางระดับสูงย่อมต้องระวังตัว”“ขุนนางผู้นี้ยากที่จะคาดเดาได้ เขามิใช่พวกขุนนางกระทำตัวสูงส่ง ทุกวันนี้เ

ซุนเจิงทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับภรรยา เขาพาออกมารับประทานของหวานที่เธอโปรดปรานมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ซึ่งต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เมื่อรับประทานอาหารกันอิ่มหนำ ชมบรรยากาศโดยรอบจนอิ่มเอม ก็พากันกลับจวน ไม่ได้สนใจสิ่งรอบกายเท่าที่ควรนัก จนซุนเจิงละเลยและไม่อาจสังเกตถึงสายตาที่คอยจับตาดูพวกเขามาตั้งแต่ต้น สายตาที่จับจ้องราวกับจะค้นหาความจริงบางประการจากผู้เป็นขุนนางคนสนิทของรัชทายาท ขุนนางที่แม้แต่รัชทายาทยังต้องยอมรับฟัง...“...วันพรุ่งนี้ข้าต้องกลับแคว้นของข้าแล้ว เรื่องของพวกนั้นยังไม่ถึงไหนเลย หากกล่าวตามตรง ข้าเกรงว่าจะไม่สามารถวางใจในตัวท่านได้เหมือนแต่ก่อน อ๋องสาม” ซือเฉิงชินอ๋องกล่าวกับบุรุษที่เฝ้าสังเกตขุนนางมากบารมีผู้หนึ่งอยู่ด้วยกัน สายตาจับจ้องไปยังขุนนางที่บัดนี้มีอำนาจบารมีเหลือล้น แต่กลับหละหลวมถึงขั้นที่ว่ามาเดินเล่นในตลาดอย่างไร้ผู้ติดตาม“ซือเฉิงชินอ๋อง ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่”“ข้าได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับท่านมาเช่นกัน ทั้งขุนนางและชาวบ้านต่างเอาเรื่องของท่านมาคุยกันสนุกปากว่าอีกไม่นานท่านจะสิ้นชื่อ และไม่ใช่ที่โปรดปรานอีกต่อไป” การมาพักอาศัยในเมืองหลวงทำให้ซือเฉิ

อ๋องสามที่มีแต่โทสะรีบกลับวังของตนอย่างไม่สนใจสิ่งใด จนกระทั่งคนสนิทของเขามายืนขว้างหน้าด้วยท่าทีรีบร้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก“ท่านอ๋องขอรับ ข้า...ข้าได้ข่าวมาขอรับ”“ข่าวอะไรของเจ้า!” ตวาดเสียงดังลั่นด้วยความที่ไม่พอใจต่อจักรพรรดิเป็นทุนเดิม บัดนี้อ๋องสามจึงมิอาจสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป“อ๋องแปด อ๋องแปดยังมีชีวิตอยู่ขอรับ!”“เจ้ารู้ได้อย่างไร!” เมื่อได้ยินคำรายงาน บุรุษที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลก็กระชากคนของตนมาเค้นเอาความ“ข้าได้ข่าวจากหอคณิกาขอรับ ว่ามักมีบุรุษแปลกหน้าแต่ท่าทีกิริยาการพูดจาคล้ายกับอ๋องแปดแวะเวียนไปอยู่เสมอ อีกทั้งยังมีสตรีนางหนึ่งอ้างตนว่าอ๋องแปดแห่งต้าเว่ยมาเกี้ยวพานางขอรับ และพาใต้เท้าซุนไปช่วยดูตัวด้วยขอรับ เป็นไปได้ว่ารัชทายาทอาจรู้เห็นเป็นใจในเรื่องนี้ขอรับ”ผลักคนของตนให้ออกห่างเมื่อทราบเรื่องที่ต้องการ “มันแน่อยู่แล้ว...มีหรือที่เว่ยหลางจะไม่รู้ว่าขุนนางคนสนิทลอบกระทำสิ่งใด!”คิดใคร่ครวญทุกอย่างที่ตนนั้นพลั้งพลาดไป และหาหนทางเอาตัวรอด หากเป็นเช่นนี้เห็นทีว่าเขามิอาจหลีกเลี่ยงสิ่งใดได้อีกแล้ว ทุกคนบีบบังคับให้เขานั้นจนตรอก...แต่ก็ใช่ว่าเรื่องนี้ไม่มีท