All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 141 - Chapter 150

“โทษหนักของเขาคือสิ่งใด ถึงตายไหม” จักรพรรดิตรัสถามรัชทายาทถึงโทษทัณฑ์ของโอรสลำดับที่สาม โทษทัณฑ์ที่พระองค์แจ้งแก่พระทัยดี“หนักหนาเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ ทั้งเรื่องในอดีตที่เขาสร้าง และเรื่องที่เขากระทำเมื่อไม่นานมานี้ เขาคิดลักพาตัวองค์หญิงหวังซูเหยา อีกทั้งแม่ทัพอู่ก็อยู่ที่นี่ด้วย หากเราลงโทษไม่สมควรแก่ความผิดของเขา ย่อมเกิดความบาดหมาง ทำพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ...”“ข้ารักเขามากกว่าบุตรคนอื่น เขาเกิดจากสตรีที่ข้ารักมาก รักทะนุถนอมเขาจนทำให้เขากลายเป็นคนโง่เขลาและร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ข้าหวังให้เขาเป็นคนที่กล้าหาญและปกครองต้าเว่ยของข้าได้”เว่ยหลางไม่เอ่ยสิ่งใด เขาเจ็บจนชินชาและตายด้านให้แก่ความรักลูกไม่เท่ากันของพระราชบิดาเสียแล้ว ฉะนั้นต่อให้เขาเสียใจสักเท่าใด พระราชบิดาก็ไม่ได้รักเขามากขึ้นแม้แต่น้อย หน้าที่ของเขาในยามนี้มีเพียงรับฟังเท่านั้น“เวลารู้ว่ากำลังจะมีลูกที่เกิดจากสตรีที่รักมากนั้น ทั้งชีวิตก็ดูมีค่าขึ้นเป็นเท่าทวี ข้าทุ่มทั้งชีวิตเพื่อดูแลเขา ใครว่าอย่างไรข้าก็ไม่สน ปิดหูปิดตา และพร่ำบอกว่านี่คือหลักฐานชิ้นเอกต่อความรักอันใหญ่หลวงที่ข้ามอบให้แก่สตรีที่ข้ารัก แต่แล้วอ

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านเข้าสู่วันใหม่ เหอลี่อิงค่อยๆ ลืมตาตื่นเพื่อจะรับแสงอาทิตย์ในยามเช้า ทว่ากลับไม่ได้รับแสงในยามเช้าแต่อย่างใด เพราะต้นเหตุที่ทำให้เธอตื่นนั้นคือสามีที่คุยกับลูกในครรภ์ของเธอกะหนุงกะหนิงอยู่นี้“วอหนึ่งเรียกวอสอง พลทหารในพุงคุณแม่ตอบด้วย นี่เสียงผู้พันซุนจากศูนย์อำนวยการ...”เหอลี่อิงขมวดคิ้วนิ่วหน้ามองคนที่เล่นกับลูกในท้องของเธอด้วยท่าทีขึงขังราวกับจะไปรบที่ไหน“รายงานสถานการณ์ข้างในให้ผมทราบด้วย ที่ศูนย์อำนวยการพบพลซุ่มสังเกตการณ์ ผมต้องรีบจัดการก่อน”“ซุนเจิงหยุด! ฉันจั๊กจี้!” เหอลี่อิงเอ่ยปรามสามี เสียงที่เริ่มอยู่ไม่สุขจนคนที่ทำให้เธอหัวเราะขำขันแต่เช้าต้องสบตากับภรรยา“แอบฟังคนอื่นคุยกันต้องเจอแบบนี้แหละ”“คนอื่นเสียที่ไหน ลูกอยู่ในท้องฉันนะ” เหอลี่อิงเอ่ยแย้งเชิงว่ากล่าว แต่ซุนเจิงก็ไม่ได้สะทกสะท้าน เข้าหันกลับไปมองพุงน้อยๆ ของเธอที่เริ่มใหญ่ขึ้น“เริ่มเห็นชัดแล้วนะ” เอ่ยและวางมือของตนลงบนหน้าท้องที่เริ่มนู

“ใต้เท้า!” หลิวจวินตะโกนขึ้นเสียงดัง จนเว่ยหลางและซุนเจิงที่สนทนากันอยู่ต้องหันกลับไปมอง ขุนนางที่ออกจากจวนเพื่อมาหารือเรื่องงานกับรัชทายาทที่ตำหนักบูรพาถึงกับชะงักการกระทำทุกอย่าง เพราะว่าหลิวจวินนั้นถูกรัชทายาทกำชับให้เฝ้าจวนของเขาไว้ แต่หากอีกฝ่ายหน้าตาตื่นมาเช่นนี้ แสดงว่าย่อมมีเรื่องเกิดขึ้นที่จวนเป็นแน่“มีอะไร ใครเป็นอะไร!” ซุนเจิงเอ่ยถามคนที่หอบเหนื่อย แต่พยายามจะพูดกับเขา“ฮูหยิน...ฮูหยินจะคลอดแล้วขอรับ”“คะ...คลอด!” คนที่ได้ยินเบิกตากว้าง ก่อนหน้านี้เขาอยู่กับเหอลี่อิงตลอดเวลาจนแทบจะกลายเป็นเงาตามตัว แต่พอวันนี้เขาออกมาจากจวนได้ไม่เท่าไร นางก็คลอดขึ้นมาเสียอย่างนั้น! ให้มันได้อย่างนี้สิ!ซุนเจิงพยายามตั้งสติที่กระเจิดกระเจิงไปไกลให้เข้าที่ และรีบออกจากตำหนักบูรพาทันทีโดยไม่ฟังเสียงใครทั้งนั้น เว่ยหลางและหลิวจวินเองก็ตั้งรับเรื่องนี้ไม่ถูกเช่นกัน ทั้งสองมีท่าทีตื่นตระหนกทำสิ่งใดไม่ถูก กว่าจะตั้งสติได้ ใต้เท้าซุนก็ออกจากตำหนักบูรพาไปเสียแล้ว“หลิวจวินเจ้า...เจ้า

เมื่อเข้าตำหนักบูรพา เหอลี่อิงก็แยกตัวไปคุยกับชายาของรัชทายาททันที โดยทิ้งให้ซุนเจิงอยู่กับเว่ยหลางที่นั่งหน้าเครียดคิดไม่ตก“นั่งหน้าเครียดอย่างนี้ นางคงไม่หายโกรธท่านง่ายๆ ใช่หรือไม่” บุรุษที่ถูกภรรยาทิ้งให้อยู่กับต้นตอของปัญหาอย่างเว่ยหลางเอ่ยพลางรินน้ำชาให้กับตนเองและรัชทายาทที่ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน“เมื่อวานข้าไปหานางมา ท่านรู้ไหมว่าข้าเจออะไร”ซุนเจิงขมวดคิ้วเชิงตั้งคำถามว่าสิ่งที่อีกฝ่ายเจอนั้นคือสิ่งใด“นางเขวี้ยงแจกันใส่ข้า! แจกันแตกเป็นเสี่ยงๆ ดีที่ข้าหลบทัน ไม่อย่างนั้นหัวข้าคงแตกพอๆ กับแจกัน”ได้ยินคำบอกเล่าก็ขมวดคิ้วเป็นปมเชิงสงสัย ท่าทีเช่นนี้เหมือนว่าเขาเคยประสบมาบ้าง “แปลกๆ นะ เหมือนตอนฮูหยินข้าตั้งครรภ์เลย อารมณ์แปรปรวนขนาดนี้ ไม่ใช่ว่านางตั้งครรภ์แล้วหรือ”“ไม่ใช่” เว่ยหลางปฏิเสธทันควัน “เมื่อวันก่อนนางเป็นลมหมดสติไป ข้าให้หมอหลวงไปตรวจมาแล้ว หมอหลวงบอกว่านางเครียด ประจวบเหมาะกับโมโหเรื่องข้าจนถึงขั้นเป็นลมไป”“ถ้า

สองเดือนผ่านไป“ซุนเจิง หลิวจวินนำสารจากรัชทายาทมาให้” เหอลี่อิงร้องเรียกสามีที่กำลังหน้าเครียดทำงานกองเท่าภูเขา ส่งสารที่น่าจะสำคัญไม่น้อยให้แก่ซุนเจิงซุนเจิงรับสารจากภรรยาและคลี่อ่านอย่างรวดเร็ว ด้วยเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น แต่เขากลับคิดผิดถนัด ใบหน้าที่เคร่งขรึมถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะเงยหน้ามาสบตากับภรรยา“เตรียมรับขวัญหลานได้แล้วยายแก่”“หมายความว่าอย่างไร”“ชายาของรัชทายาทตั้งครรภ์แล้ว”เหอลี่อิงดีใจจนไม่อาจซ่อนความรู้สึกไว้ได้ ใบหน้าฉายยิ้มกว้างและเดินไปบอกข่าวดีกับคนเสียทั่วจวน จนซุนเจิงได้แต่ส่ายศีรษะไปมา แล้วกลับมาสนใจสารในมืออีกครั้ง นับว่าไม่เสียแรงที่เขาปากเปียกปากแฉะบ่นเจ้าเด็กโข่งนั่นไป!.สองปีผ่านไป“อย่าเขียนตำราเล่นสิ นั่นของพี่นะ”“เหมยเอ๋อร์ อย่าฉีกตำราสิ แล้วพี่จะเอาอะไรอ่านล่ะ”“ไม่ๆ เสี่ยวเหอ พี่บอกว่าอย่าเขียนเล่นอย่างไรเล่า”&ld