All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 111 - Chapter 120

ซุนเจิงกลับเข้าจวนมาได้ ก็โอบเอวภรรยาที่เดินออกมารับเช่นทุกครั้ง และพากันออกเดินไปตามทางเดินภายในจวน เหอลี่อิงเอ่ยเล่าเรื่องในวันนี้ให้คนที่ออกไปทำงานนอกบ้านได้ฟังเหมือนที่ผ่านมา แต่เดินได้ไม่เท่าไรก็เห็นร่างอ้วนกลมที่วิ่งถลาเข้ามาหาด้วยความเร็ว จนซุนเจิงต้องกันตัวเจ้าเด็กอ้วนที่รีบวิ่งหน้าตั้งไว้ก่อนที่จะพุ่งเข้าหาเหอลี่อิง ด้วยกลัวจะพากันล้มกลิ้งกันไปเสีย“ใจเย็นพ่อหนุ่มน้อย จะรีบวิ่งไปไหน” ซุนเจิงกักตัวเด็กชายที่ฉีกยิ้มเต็มใบหน้า ย่อกายสนทนาด้วยความรักใคร่“มาหาท่านพ่อขอรับ”“แล้วมีเรื่องอันใด จึงรีบร้อนขนาดนี้”“เสี่ยวหยางอยากได้ตำราเพิ่มขอรับ ท่านพ่อพาเสี่ยวหยางออกไปดูได้หรือไม่”“แล้วที่รัชทายาทให้ไปเมื่อคราวก่อนอ่านหมดแล้วหรือ” ซุนเจิงเอ่ยถามเพราะจำได้เป็นอย่างดีว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนรัชทายาทฝากเขาหอบหนังสือจากตำหนักบูรพามาให้เจ้าเด็กขี้สงสัยนี้จำนวนไม่น้อย แต่ให้หลังไม่กี่วันเสี่ยวหยางกลับมาร้องขอเพิ่มจนเขาต้องมองหน้าเหอลี่อิงอย่างขอความเห็น แต่สุดท้ายก็จนใจ เรื่องพวกนี้เขามิอาจขัดได้ เพราะเป็นประโยชน์ต่อตัวของเสี่ยวหยางเองทั้งสิ้น“ข้าพาไปเอง!”ไม่ทันจะได้เอ่ยตกลงสิ่งใด เสียง

เมื่อจบการว่าราชการก็มุ่งหน้าออกจากท้องพระโรงโดยทันที ในขณะที่ขุนนางทั้งหลายนั้นเริ่มหายใจทั่วท้องกันขึ้นมาบ้าง หลังจากกังวลเรื่องของรัชทายาทที่อาจจะตกเป็นจำเลยในการชิงตัวองค์หญิงแห่งแคว้นหนาน“ใต้เท้า เรื่องนี้เป็นมาอย่างไร”ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ แต่ก็พบใบหน้าเปื้อนยิ้มจากขุนนางคนสนิทของรัชทายาท “ข้ามิอาจเอ่ยสิ่งใดไปมากกว่านี้ได้ เพราะถูกจับตามองอยู่ แต่ข้าขอให้ใต้เท้าทั้งหลายจงวางใจ หากข้าเอ่ยหรือกระทำสิ่งใดแล้ว หากพวกท่านเห็นด้วยก็ขอให้สนับสนุน หากไม่เห็นด้วยจะทักท้วง ข้าก็มิขัด แต่อย่าหาว่าข้านั้นกำลังหลอกลวง ข้าเพียงต้องการปกป้องรัชทายาทเท่านั้น”“ข้าเชื่อท่านเสมอ ความจริงวันนี้มีหลายเรื่องที่ผิดแปลกไป จักรพรรดิรับฟังท่านมากกว่าอ๋องสาม ข้าว่าฝ่าบาทต้องมีสิ่งใดในพระทัยเป็นแน่ และถ้าหากท่านออกรับหน้าถึงเพียงนี้แล้ว พวกข้าก็เชื่อในตัวท่าน”“จงเชื่อในตัวรัชทายาท ที่ข้าทำเพราะรัชทายาททั้งสิ้น ข้ามิอาจกระทำการเพียงลำพังได้หากไร้การสนับสนุนจากรัชทายาทและพวกท่าน”“ใต้เท้า มีคนลือกันหนาหูว่าเห็นรัชทายาทเข้าออกจวนท่านเป็นว่าเล่น ข้าเกรงว่าจะไม่เหมาะ อย่างไรท่านต้องระวังด้วย”

“วันนี้ท่านต้องชิงไหวชิงพริบกับอ๋องสาม ต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าท่านมีความสามารถ ไม่ใช่เพราะข้าท่านจึงคิดได้ นี่คือการพิสูจน์ตัวเอง” ซุนเจิงสนทนากับรัชทายาทที่เดินเคียงกัน ทีท่าไม่ทุกข์ร้อนหรือแสดงอาการประหม่าใดๆ ออกมา“ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง อาจารย์ซุน”ซุนเจิงแค่นหัวเราะเมื่อรัชทายาทยกให้เขาเป็นอาจารย์ซุนไปเสียแล้ว เดินทอดน่องกันไปได้ไม่เท่าไรก็ถึงท้องพระโรง เพียงแค่รัชทายาทก้าวเข้าไปยังภายใน ขุนนางน้อยใหญ่ก็หยุดการสนทนาทุกอย่างไว้ โค้งกายคำนับผู้มากศักดิ์และเฝ้ามองทุกอิริยาบถ แม้ว่าอ๋องสามที่มาถึงก่อนจะเฝ้ามองด้วยสายตาอาฆาตก็ตามที เว่ยหลางก็มิชายตาแลบุรุษที่คิดร้ายกับตนแม้แต่น้อย เขาเฝ้ารอจักรพรรดิเช่นขุนนางคนอื่นๆ ด้วยความสงบ ด้วยมาที่นี่ในตำแหน่งผู้ดูแลสำนักตรวจราชการเมื่อจักรพรรดิประทับบนบัลลังก์มังกร ขุนนางน้อยใหญ่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถึงปัญหาของแว่นแคว้น อ๋องสามที่อยู่เบื้องหน้าสุดก็ทูลต่อจักรพรรดิว่า “กระหม่อมอยากทูลเสนอให้จัดงานรื่นเริงรับเหมันต์ เพื่อให้ชาวบ้านรื่นเริงและรับฤดูกาลใหม่”บุรุษที่เพิ่งเข้าท้องพระโรงเพื่อหารือเช่นขุนนางคนอื่นๆ หันหน้ามองคนที่ทูลเรื่องไม่เป็นเร

“เหตุใดจึงมิเข้าข้างกระหม่อมบ้าง” อ๋องสามตัดพ้อกับจักรพรรดิที่ประทับอยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของหมากกระดาน การกระทำหลายอย่างที่จักรพรรดิทำต่อเขานั้นผิดแปลกไปอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งๆ ที่พระองค์ควรจะเข้าข้างเขามากกว่าคนอื่นๆ อย่างเช่นที่เคยเป็นมา“เรื่องงานรื่นเริงที่เจ้าเสนอน่ะหรือ ชาวบ้านจะเอาเวลาไหนมารื่นเริง ทุกคนย่อมต้องก้มหน้าก้มตาทำมาหากินเลี้ยงชีพกันทั้งนั้น พวกเขามิใช่ท่านอ๋องเช่นเจ้าที่อยู่สุขสบาย”“เช่นนั้นแล้วเหตุใดจึงยอมให้เว่ยหลางเข้าร่วมหารือกับขุนนางเล่าพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าก็แค่ลองเท่านั้น แต่ก็เห็นชัดว่าการที่ให้เว่ยหลางอยู่ในท้องพระโรงนั้นก่อประโยชน์ต่อแคว้นเพียงใด”“เช่นนั้นเหมือนกับฝ่าบาทไม่ไว้หน้ากระหม่อม”จักรพรรดิวางหมากในตำแหน่งที่ต้องการ แล้วจึงทอดพระเนตรพระโอรสที่พระองค์รักมากกว่าผู้ใด ด้วยว่าเกิดจากสนมที่พระองค์โปรดปราน อีกทั้งบุตรผู้นี้ยังเอาอกเอาใจพระองค์เสียยิ่งกว่าบุตรคนอื่น แต่มาบัดนี้เหมือนว่าพระองค์จะให้ท้ายบุตรผู้นี้จนเคยตัวเสียแล้วกระมัง “ไว้หน้าเจ้าโดยการสั่งห้ามเว่ยหลางเข้าท้องพระโรง และเห็นชอบข้อเสนอของเจ้าเรื่องงานรื่นเริงน่ะหรือ? กิจของบ้านเมืองย่อมสำคัญกว่าก

“เว่ยหลงเป็นคนไปต้อนรับแม่ทัพอู่ ข้าเห็นว่าเขาคุ้นเคยกันมาก่อน ด้วยว่าก่อนหน้านี้เว่ยหลงเป็นคนไปเจรจาเรื่องนี้ที่แคว้นหนาน”“ดีแล้ว เรื่องเจรจาอ๋องแปดนั้นเหมาะสมที่สุดแล้ว” ซุนเจิงเอ่ยพลางอ่านรายงานที่ได้รับมาไม่หยุดหย่อนในแต่ละวัน และตระหนักได้ว่าแคว้นนี้มีเรื่องอีกเยอะที่ยังต้องได้รับการแก้ไข นี่แค่สำนักตรวจสอบราชการยังได้รับเรื่องมากมายที่ขุนนางทั้งหลายพยายามปกปิดเอาไว้ไม่เว้นแต่ละวัน ซึ่งนี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ขุนนางหลายคนเลือกหนุนรัชทายาท ด้วยว่าอำนาจเด็ดขาดในการตรวจสอบบัดนี้อยู่ในมือของรัชทายาทแล้วทั้งสิ้น แต่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้เด็ดขาด เพราะอย่างไรเสียเว่ยหลางยังจำต้องใช้อำนาจของขุนนางทั้งหลายในการหนุนหลังเช่นกัน“หากวันหนึ่งท่านนั่งบัลลังก์เป็นจักรพรรดิ ท่านจะหวาดกลัวสิ่งใดมากที่สุด” ซุนเจิงเอ่ยถามในสิ่งที่เขาเองก็ไม่มั่นใจนักว่าเหตุใดจึงถามออกไปเช่นนั้น แต่กลับกลายเป็นว่าเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบาๆ จากรัชทายาทเบื้องหน้า“ท่านถามเหมือนบุตรชายของท่านไม่มีผิด เจ้าลูกหมีเคยถามข้าในข