All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 131 - Chapter 138

ซุนเจิงมองไปยังบ่าวรับใช้ที่คุ้นหน้าในจวนวิ่งกระหืดกระหอบมาหาเขา และหากสังเกตให้ดีใบหน้าและร่างกายของบ่าวผู้นี้มีร่องรอยของการถูกทำร้าย จนซุนเจิงและเว่ยหลางไม่อาจอยู่เฉยได้เว่ยหลางผลักทหารของวังหลวงที่กันตัวบ่าวผู้นั้นไว้ให้พ้นทาง ปรี่ไปประคองบ่าวรับใช้ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี “ใครทำอะไรเจ้า!”“ที่จวน ใต้เท้าที่จวน ท่านรีบไป...” ผู้เป็นบ่าวรับใช้เอ่ยไม่เป็นประโยค ทั้งหอบเหนื่อยและเจ็บร่างกายเป็นเท่าทวี แต่เพียงคำไม่กี่คำก็ทำให้ซุนเจิงตรงดิ่งไปทางทหารผู้หนึ่งที่ควบม้าเข้ามาในวังหลวง ไล่ตะเพิดทหารผู้นั้นอย่างไม่ยำเกรง ขึ้นควบม้ามุ่งหน้ากลับจวนของตนโดยทันที“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” เว่ยหลางเอ่ยถามอย่างคาดคั้นจากบ่าวของจวนขุนนางคนสนิทที่อ่อนแรงเต็มทน“มีคนบุกไปที่นั่น...ท่านรีบไป รีบไปช่วยทุกคน”“พวกเจ้าพาบุรุษผู้นี้ไปตำหนักบูรพา และแจ้งราชองครักษ์หลิวจวินให้ไปหาข้าที่จวนใต้เท้าซุน” ออกคำสั่งกับทหารแห่งวังหลวงและรีบควบม้าของทหารที่เพิ่งตรวจความเรียบร้อยในเมืองหลวงไล่ตามขุนนางคนสนิท ไม่ฟังคำท้วงติงใดจากเหล่าทหารที่พยายามจะรั้งตัวรัชทายาทแห่งต้าเว่ยไว้ จึงจำต้องก้มหน้าทำตามรับสั่งนั้นโดยเร็วซ

อ๋องสามนั่งอ่านสารในมือด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะม้วนสารที่ว่านั้นและวางไว้ตรงหน้า “ไปเชิญซือเฉิงชินอ๋องมาหาข้า”“ท่านอ๋องแน่ใจหรือขอรับ ว่าซือเฉิงชินอ๋องจะไม่ทราบว่านี่คือราชโองการปลอม”“เขาไม่เคยได้รับราชโองการจากต้าเว่ย เขาจะทราบได้อย่างไรว่านี่คือราชโองการปลอม อีกอย่างนี่ก็เหมือนราชโองการของจักรพรรดิทุกกระเบียดนิ้ว แม้กระทั่งตราประทับพระราชลัญจกร...โชคดีเหลือเกินที่ให้ตาเฒ่าแซ่มู่ทำปลอมขึ้นมาเมื่อหลายปีก่อน เจ้าก็รู้มิใช่หรือเรื่องปลอมแปลงตาเฒ่าผู้นี้ฝีมือเก่งกาจเพียงไร หากเอาไปให้จักรพรรดิพินิจมิแน่ว่าอาจเชื่อว่าของจริงก็เป็นได้”“แต่...”“ข้าสั่งให้ไปเชิญซือเฉิงชินอ๋อง!”“ขอรับ” เมื่อไม่อาจทัดทานได้ คนสนิทที่รับใช้อ๋องสามมาโดยตลอดก็ได้แต่ก้มหน้ารับคำสั่งของผู้เป็นนายโดยไม่อาจโต้เถียงสิ่งใดได้ไม่นานคนที่อ๋องสามต้องการพบตัวก็มานั่งอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มราวกับผู้มีชัย “ข้าหวังว่าจะได้รับเรื่องดี”อ๋องสามฉายยิ้มไม่ต่างกัน ยื่นม้วนราชโองการที่เขาจัดแจงเตรียมไว้ส่งให้กับอีกฝ่าย และทันทีที่ซือเฉิงชินอ๋องได้รับ เขาก็คลี่มันอ่านอย่างถี่ถ้วนโดยที่ใบหน้าประดับรอยยิ้มไว้ไม่คลาย“เช่นนี้ท่านก็ล

เมื่อซือเฉิงชินอ๋องสนทนากับรัชทายาทแห่งต้าเว่ยจบ ก็ไม่รั้งที่จะอยู่ต่อ เขารีบออกไปและมุ่งหน้ากลับแคว้นของตน แม้ว่าจะแค้นใจอ๋องสามผู้นั้นอยู่มากก็ตาม แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คิดว่ารัชทายาทแห่งต้าเว่ยจะปล่อยเจ้าอ๋องระยำผู้นั้นไว้เช่นกัน เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงเห็นสมควรที่จะกลับแคว้นของตนเองเสียทีให้หลังซือเฉิงชินอ๋องไปได้ไม่เท่าไร หลิวจวินก็รีบก้าวเข้ามาในที่ประทับของรัชทายาท ยื่นสารฉบับหนึ่งให้แก่อีกฝ่ายด้วยความรีบร้อน“รัชทายาท...ใต้เท้าหยางมาสั่งให้ข้ามอบสิ่งนี้ให้รัชทายาท อีกทั้งยังกำชับว่าเป็นเรื่องเร่งด่วน”เว่ยหลางรีบฉวยเอาสารที่ซุนจ้าวเฟิงให้คนนำมาให้คลี่อ่าน แล้วจึงกระจ่างแจ้งในทุกสิ่ง “ข้าช้ากว่าเขาอีกแล้ว...” พับสารในมือและวางมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ“หมายความว่า...”“ใต้เท้าซุนอยู่ที่นั่นแล้ว เขาทำเรื่องทุกอย่างด้วยตนเองจวนจะเสร็จแล้ว ในขณะที่เราเพิ่งจะทราบว่าอ๋องสามพาตัวทั้งสามคนไปไว้ที่ไหน”เว่ยหลางถอนหายใจรีบลุกขึ้น ด้วยว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมานั่งสบายใจได้เช่นกัน “ไปได้แล้วหลิวจวิน ประเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์ พากองกำลังส่วนหนึ่งไปกับเราด้วย”.ซุนเจิงไปยังเรือนร้างใกล้กั

“ใต้เท้า ส่งตัวเจ้าลูกหมีมาให้ข้าเถิด ประเดี๋ยวข้าพาเขาเข้านอนเอง ท่านกับฮูหยินจะได้ไปพัก”ซุนเจิงมีท่าทีลังเลในคราแรก แต่เมื่อเว่ยหลางมาคว้าตัวเสี่ยวหยางไปโดยที่เจ้าตัวมิได้แสดงอาการปฏิเสธหรืองอแง ซุนเจิงจึงยอมส่งตัวเสี่ยวหยางให้แก่เว่ยหลาง และหันกลับมาทำหน้าที่ของสามีอย่างเต็มที่อีกครั้งเขาพาภรรยาเข้าห้องนอน พาเธอไปชำระร่างกายที่เปรอะเปื้อนทั้งตัว โดยที่เขาคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง อีกทั้งสำรวจเรือนร่างของภรรยาว่าบอบช้ำตรงไหนหรือไม่ แม้ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดกันมากมาย ทว่าเขาประดับยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่คลายพอให้ภรรยาได้เบาใจว่าเขาไม่ได้วิกลจริตไปแล้ว จนสุดท้ายซุนเจิงก็ช้อนร่างที่แสนจะบอบบางในสายตาของเขาหลังจากที่ช่วยเธอแต่งตัวจนเสร็จ โดยเหอลี่อิงมิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้สักคำเดียว เธอปล่อยให้ซุนเจิงอุ้มและวางลงบนเตียงด้วยความทะนุถนอม ก่อนที่ซุนเจิงจะทิ้งกายนอนข้างเธอและมองหน้าอยู่นานสองนาน“ฉันเป็นห่วงเธอแทบบ้า” ในที่สุดซุนเจิงที่นิ่งเงียบอยู่นานก็เริ่มเปิดปากเอ่ยสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมา “ฉันคิดไปต่างๆ นานา ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาแล้วฉันจะทำยังไง”“ฉันอยู่นี่แล้ว คุณช่วยฉันไว้แล้วซุนเจิง” เหอลี่อิงเอ่ยปลอ