Lahat ng Kabanata ng ณ อนันต์ : Kabanata 91 - Kabanata 100

เมื่อเห็นคนที่นั่งคิดไม่ตก ซุนเจิงก็จนปัญญา ใช่ว่าเขาจะมีอำนาจเด็ดขาดตัดสินใจในเรื่องพรรค์นี้ เขามีหน้าที่เพียงเสนอความเห็นและสนองรับสั่งเท่านั้น ให้ก้าวก่ายไปมากกว่านี้ก็คงจะไม่ควรสักเท่าไร บัดนี้จึงหันหน้ามองภรรยาข้างกายอย่างขอความเห็นว่าตนนั้นควรจะทำอย่างไรท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ เหอลี่อิงก็ได้แต่ส่งยิ้มให้และมองไปยังเจ้าเด็กหนุ่มที่นั่งอมทุกข์ไม่คลาย“พักเรื่องอื่นไปก่อนดีหรือไม่ ข้าเตรียมอาหารไว้มากมาย เชิญรัชทายาทและท่านราชองครักษ์ร่วมโต๊ะกับเราในมื้อนี้เถิด”สุดท้ายแล้วเรื่องหนักหนาของบุรุษทั้งหลายก็จบด้วยอาหารหนึ่งมื้อของสตรีตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว หากดาบคืออาวุธของบุรุษแล้ว อาหารก็คงไม่ต่างจากดาบเล่มคมของสตรีเช่นกัน เพราะบัดนี้คนที่นั่งหน้าเครียดมานานสองนานอย่างรัชทายาทและหลิวจวินก็ก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารตรงหน้าประหนึ่งว่าหิวโซมาทั้งวัน อีกทั้งยังเกิดสงครามเล็กๆ บนโต๊ะ เมื่อเจ้าตัวกลมมองรัชทายาทตาเขม็งยามเมื่ออีกฝ่ายคีบอาหารจานโปรดของเขาไปต่อหน้าต่อตา“อันนั้นของข้า”“ของเจ้าที่ใดกัน ท่านแม่ของเจ้าทำให้เราทุกคนมิใช่รึ?” เว่ยหลางเอ่ยค้านด้วยน้ำเสียงที่จริงจังไม่ต่างกั

ซุนเจิงมองใบหน้าของบุรุษที่กลายเป็นคนช่างสงสัย ก่อนจะแค่นหัวเราะและตอบกลับด้วยประโยคเดิม “...ก็คงจะอย่างนั้นกระมัง”“เช่นนั้นข้าคงไม่มีวันรู้เรื่องที่ท่านปิดบัง จนกว่าท่านจะยอมให้ข้ารับรู้”ซุนเจิงมองบุรุษที่ถอดใจง่ายกว่าที่เขาคิด แต่แล้วอย่างไร เรื่องที่เขาข้ามเวลามากับเหอลี่อิงใช่ว่าเป็นเรื่องปกติ หากพูดไป ดีไม่ดีรัชทายาทแห่งต้าเว่ยอาจคิดว่าเขาและเหอลี่อิงวิกลจริตก็เป็นได้เว่ยหลางมองบุรุษที่เอ่ยตอบกลับเขาด้วยรอยยิ้ม อาจนับได้ว่าวันนี้เขาเห็นรอยยิ้มของซุนจ้าวเฟิงมากกว่าทุกครั้งก็เป็นได้ อาจจะมีบ้างที่ขุนนางผู้นี้แสดงทีท่าไม่พอใจ แต่สุดท้ายเมื่อกลับเข้าจวนได้ เขาก็ฉายยิ้มราวกับไม่มีเรื่องใดต้องทุกข์ร้อนอีก ช่างเป็นสิ่งที่ยากจะเข้าใจเสียจริงๆ“ข้าถามเจ้าลูกหมีมา ที่เจ้านั่นดีใจยกใหญ่ที่จะได้เป็นพี่ เพราะว่าที่ผ่านมาตนเองนั้นเป็นน้องเล็กโดนแกล้งมาโดยตลอด ถ้าหากเขามีน้อง เขาจะปกป้องไม่ให้โดนรังแกอย่างที่เคยโดน อีกอย่างเขาจะเป็นพี่ที่ดีให้น้องรัก ไม่ใช่เกลียดชังอย่างที่เขาเคยรู้สึก”“ก่อนมาอยู่ที่นี่เขาโดนรังแกทั้งร่างกายและจิตใจ การที่เขารู้ว่าจะมีน้องอาจทำให้รู้สึกอยากเป็นพี่ที่ดี ไม่ใ

“อ้าว! มากันแล้วหรือ ทันมื้อเช้าพอดี”เว่ยหลงมองฮูหยินของซุนจ้าวเฟิงที่เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม เชื้อเชิญให้พวกเขาร่วมโต๊ะอาหาร ทั้งๆ ที่นางควรจะตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่ารัชทายาทพาตัวเขามาด้วย แต่เปล่าเลย นางกุลีกุจอเตรียมอาหารมากมายด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งรัชทายาทและหลิวจวินก็กุลีกุจอไปช่วยนางเช่นกัน ช่างนับเป็นภาพที่แสนประหลาด บรรยากาศที่แสนประหลาด และความสัมพันธ์ที่แสนประหลาดเช่นกันนี่คือความสัมพันธ์ระหว่างรัชทายาทกับครอบครัวขุนนางใต้อาณัติหรือ...“นั่งเถิดฮูหยิน ประเดี๋ยวบ่าวรับใช้ก็ยกอาหารมาให้เอง” เว่ยหลางเอ่ยกับสตรีที่คุมบ่าวรับใช้ของตนไม่ห่าง ซึ่งนางหันมายิ้มรับคำของเขาแล้วจึงนั่งลงยังโต๊ะอาหาร นั่งได้ไม่เท่าไร เจ้าเด็กตัวกลมก็วิ่งหน้าตั้งตึกตักๆ พร้อมกับหนังสือในมือมาเกาะขาของเขาไว้แน่น“เว่ยหลาง ข้ามีคำถาม”“ประเดี๋ยวค่อยถาม เจ้าไม่หิวรึ?” เว่ยหลางมองเจ้าลูกหมีที่มีสีหน้าสลดได้เพียงครู่เดียวก็ยิ้มร่าออกมา วางหนังสือที่หอบหิ้วมาจากที่ใดก็ไม่ทราบลงและนั่งประจำที่ มองอาหารนานาชนิดอย่างใจจดใจจ่อ“รอท่านพ่อของเจ้าก่อนเจ้าลูกหมี เช็ดน้ำลายของเจ้าเสียด้วย ไหลยืดจะถึงโต๊ะอยู่แล้ว” รัชทายาทเอ่ย

“เป็นอะไรไปซุนเจิง”ซุนเจิงที่พยายามสงบสติอารมณ์มองเหอลี่อิงที่เข้ามาหาเขาและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงที่เขาสามารถสัมผัสได้ และเขาก็ไม่ลังเลใจที่จะเล่าทุกอย่างให้เธอฟังเช่นทุกเรื่องที่ผ่านมา สุดท้ายเขาก็ได้รับเสียงหัวเราะพร้อมกับรอยยิ้ม“พี่น้องกันก็จริง แต่ใช่ว่าเขาจะเติบโตมาเหมือนกัน ใช่ว่าคุณไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้”“เว่ยหลางยอมเสี่ยงขนาดไหนกับการช่วยเขาออกมาจากคุก ถึงขั้นนี้แล้ว แค่เชื่อว่าพี่ตัวเองมีความสามารถพอที่จะทำทุกอย่างได้โดยไม่ต้องมีขุนนางคอยเสี้ยม เขายังไม่เชื่อเลย เราเสี้ยมเขาอย่างไร เราเสนอแผนเรื่องนี้ก็จริง แต่ก็ใช่ว่าเราชี้นิ้วสั่งให้เขาทำเสียเมื่อไหร่”“แต่คุณก็ช่วยเว่ยหลางไม่น้อยเลย ไม่แปลกที่เว่ยหลงจะตีความผิดไป”“ลี่ลี่ เธอรู้ไหมว่าฉันคือคนที่กุมความลับของเว่ยหลางเอาไว้ ความลับที่แม้แต่เว่ยหลางเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำไป”เหอลี่อิงนั่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด มองซุนเจิงที่กำลังจะเล่าทุกอย่างด้วยความตั้งใจ และปล่อยให้สามีระบายความอัดอั้นที่มีออกมา“ฉันพูดในสิ่งที่เขาคิด แต่ไม่กล้าที่จะลงมือทำ ฉันพูดในสิ่งที่ตัวเขาเองไม่กล้าเอ่ยออกมาด้วยซ้ำไป นี่คือความลับของเขาและมีแต่ฉันที่รู้

สถานการณ์เช่นนี้เหมือนว่าเขาเคยพบมาก่อน แต่ไม่ใช่เขาและเหอลี่อิง มันเป็นเรื่องของพ่ออี้หมิง หากเขาจำไม่ผิด บิดาของหลานชายข้างบ้านมักเดินคอตกมาบ้านเขาด้วยเหตุที่ว่าภรรยาไม่ให้นอนด้วยอยู่หลายหน เขานั้นหัวเราะใส่เจ้าบื้อไม่เอาไหนคนนั้นเสียยกใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งเขาต้องมาเผชิญชะตากรรมเดียวกันด้วยไม่น่าเลยซุนเจิงแต่คิดไม่ตกอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไม่อาจทนต่อสิ่งที่เหอลี่อิงกระทำต่อเขาได้ สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นและเดินออกจากจวนไปอย่างรีบร้อน...ในจวนที่เต็มไปด้วยบุรุษก็ใช่ว่าจะน่าเบื่อเสียทีเดียว เว่ยหลงมองไปรอบๆ จวนขุนนางคนสนิทของรัชทายาทที่นับว่ามีเรื่องบันเทิงเริงใจให้เขาทำมากมายไม่แพ้ในโรงสุราก็ได้แต่ยิ้มร่า แม้ว่ามีคนจากวังหลวงเข้านอกออกในไม่ขาดสาย แต่ข่าวก็ไม่เคยรั่วไหลในข้อนี้ฮูหยินของซุนจ้าวเฟิงได้อธิบายเอาไว้ ว่าหลังจากที่รัชทายาทโปรดมาที่นี่บ่อยขึ้น จึงจำต้องคัดกรองบ่าวรับใช้ทั้งหลายอย่างเข้มงวด ถึงขั้นที่ว่าเขาไล่บ่าวรับใช้ออกไปเสียหลายคน ด้วยว่าคนน้อยย่อมคุมง่ายกว่ามาก และเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูที่ได้ผลเกินคาด บ่าวรับใช้ทั้งหลายจึงไม่เคยจับกลุ่มนินทา หรือหาเรื่องใส่ตนอย่างสิ้นคิดเช