All Chapters of ณ อนันต์ : Chapter 101 - Chapter 110

“เข้าชายแดนแคว้นต้าเว่ยแล้วเพคะ”สิ้นเสียงรายงาน สตรีที่นั่งอยู่ในรถม้าก็เลิกม่านขึ้น มองไปยังพื้นที่ด้านนอกซึ่งมีแต่ป่าไม้ไม่ต่างจากตลอดทางที่พบเห็น “อีกไกลหรือไม่”“เดินทางอีกประมาณสามวันเพคะจึงจะถึงเมืองหลวง”“เช่นนั้นสั่งให้ขบวนหยุดพักก่อน”“เพคะ”ขบวนที่มีรถม้านับสิบเหลียง และทหารคุ้มกันอีกจำนวนหนึ่งหยุดพักตามรับสั่งขององค์หญิงคนสำคัญที่ถูกส่งตัวมาสร้างสัมพันธไมตรีที่ดีกับแคว้นต้าเว่ย งานมงคลสมรสที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ถึงเดือนต่างเป็นที่ยินดีของคนทั้งสองแคว้นที่จะมีความสัมพันธ์ที่แนบชิดขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง ใครๆ ก็ต่างเห็นประโยชน์ในข้อนี้ การสมรสครั้งนี้จึงเปี่ยมไปด้วยความเห็นพ้องของทั้งสองแคว้น แต่ความเห็นพ้องที่ว่านี้ก็คงจะหลงลืมสิ่งใดไปบางประการก็เป็นได้ เมื่อองค์หญิงแห่งแคว้นหนานไม่ทันจะก้าวลงจากรถม้า เสียงด้านนอกของทหารที่คอยคุ้มกันก็ดังอึกทึกครึกโครม จนผู้เป็นองค์หญิงต้องซ่อนตัวอยู่ในรถม้าด้วยท่าทีหวาดหวั่น“เกิดอะไรขึ้น!” องค์หญิงที่ไม่เข้าใจในสถานการณ์ร้องถามเสียงดัง จนราชองครักษ์ประจำกายเปิดม่านของรถม้าและเอ่ยรายงาน“มีโจรซุ่มทำร้าย องค์หญิงโปรดอยู่แต่ในรถม้า...” ราชองครักษ์ย

หากต้องนอนร่วมห้องกับนางทุกคืน มิแน่ว่าคืนใดคืนหนึ่งเขาอาจจะถูกผลักกระเด็นกระดอนไปอยู่ที่พื้นก็เป็นได้ แต่สุดท้ายแล้วเขาจะทำสิ่งใดได้ นอกเสียจากข่มตาตลอดทั้งคืน ตื่นยามรุ่งสางเพื่อเร่งเดินทางเข้าเมืองหลวง แต่ก็มิวายต้องมานั่งเฝ้าสตรีที่เป็นถึงองค์หญิงอีกทั้งยังมากเรื่องนั่งกินอาหารคำเล็กคำน้อย ราวกับว่าไม่ถูกปากกับอาหารข้างทางเช่นนี้“รีบๆ หน่อยจะได้ไหม กินแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จ” ดุสตรีที่คีบอาหารเข้าปากอย่างอ้อยอิ่ง แต่อีกฝ่ายก็มองเขาด้วยสายตาสลด “ไม่ถูกปากขนาดนั้นเชียวหรือ อย่างนั้นก็ทนหน่อย เข้าเมืองหลวงไปจะมีของดีกว่านี้”“จริงหรือ ข้าว่าอย่างไรท่านก็ไม่พาข้าเข้าวังหลวง แล้วข้าจะได้ลิ้มรสอย่างที่ท่านกล่าวหรือ”“ในวังหลวงน่ะหรือที่เจ้าคิดว่ามีของดี” เว่ยหลางหัวเราะอย่างขบขัน “ในนั้นมีของไม่ดีทั้งสิ้น และข้าก็รู้ว่าอาหารรสเลิศนั้นอยู่ที่ใด”องค์หญิงหวังซูเหยามองบุรุษที่หัวเราะให้เธออย่างขบขัน และเอ่ยถึงอาหารรสเลิศราวกับว่าชำนาญในการสรรหาอาหารรสเลิศในใต้หล้า“แล้วท่านจะให้ข้าไปอยู่ที่ใด”“จวนของขุนนางผู้หนึ่ง เจ้าก็พบเขาแล้วก่อนหน้านี้ บุรุษที่ข้าให้เขาล่วงหน้ามาก่อน” เว่ยหลางเอ่

“มีคนชิงตัวองค์หญิงก่อนเรางั้นรึ!” อ๋องสามตบโต๊ะพร้อมทั้งแผดเสียงดังลั่น เมื่อได้ยินคำรายงานจากคนสนิท ที่บัดนี้ยังเอาแต่ตัวสั่น “ใครกัน...มันเป็นใครกัน!”“อาจจะเป็นโจรป่าก็ได้ขอรับ เพราะมีร่องรอยการต่อสู้และพบว่าทรัพย์สินถูกรื้อค้นไป”“แล้วตัวองค์หญิงเล่า! พวกโจรป่าที่เจ้าว่าจะเอาตัวไปทำอะไร! หากเป็นข้าฆ่าทิ้งเสียตรงนั้นไม่ดีรึ! พาตัวไปด้วยก็เหมือนชักนำปัญหามาใส่ตัว” หากโจรป่าพวกนั้นไม่โง่เขลา ย่อมรู้ดีว่าขบวนนี้เป็นของคนชั้นสูง หากพาตัวไปด้วยมีหรือจะเป็นเรื่องดีให้สาวมาถึงตัว สู้ฆ่าทิ้งเสียตรงนั้นยังดีกว่า ทว่าองค์หญิงกลับหายตัวไปโดยไร้ร่องรอย“เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรือท่านอ๋อง อย่างไรเสียเราก็ต้องการให้แคว้นหนานเข้าใจผิดในเรื่องนี้ ก็เท่ากับว่าเราไม่ต้องพูดปดด้วยซ้ำไป”“แต่นางยังไม่ตาย องค์หญิงหวังซูเหยายังไม่ตาย และบัดนี้ไปอยู่ที่ใดก็ไม่รู้ แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่านางจะไม่โผล่มาในช่วงเวลาที่ข้าเป็นต่อ” อ๋องสามครุ่นคิดอย่างหนัก แม้ว่าเรื่องจะเป็นไปอย่างที่ตนหวัง แต่ก็ใช่ว่าจะควบคุมได้ หากเขาไม่ทราบว่าตัวองค์หญิงแห่งแคว้นหนานอยู่ที่ใดแล้ว จะให้นั่งสบายใจก็คงไม่เข้าทีนัก“ออกต

“ได้ ข้าจะจัดการให้ ตอบแทนที่เจ้าทำงานใหญ่สำเร็จ” เว่ยหลางตอบตกลงโดยไม่ต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน เพียงเห็นใบหน้าที่ฉาบไปด้วยรอยยิ้มและคำเว้าวอนของน้องชาย เขาก็ยินดีที่จะทำให้อีกฝ่ายสมปรารถนา แม้จะเกินคาดไปบ้างก็ตามที แต่หลังจากรายงานเรื่องใหญ่ที่เขาสั่งให้ไปทำแล้ว เว่ยหลงก็เอ่ยขอในสิ่งที่ทำให้เป็นอิสระ และเขาก็ยินดีจะมอบสิ่งนั้นให้เว่ยหลง“ขอบคุณท่านมาก ทีนี้ข้าจะได้ใช้ชีวิตเช่นแต่ก่อนเสียที อยู่ที่นี่ข้าก็เริ่มเบื่อหน่ายเสียแล้ว” เว่ยหลงละทิ้งถ้อยคำทางการ ในเมื่อคนในจวนนี้ไม่มีใครถือยศศักดิ์ เขาก็จะละทิ้งฐานันดรของบุรุษตรงหน้า ละทิ้งความมากพิธีลง และมองว่ารัชทายาทเป็นเพียงพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น โดยที่อีกฝ่ายก็ไม่นึกค้านประการใด“แต่จะทำอะไรก็ต้องระวังตัว ข้าไม่อยากไปรับศพเจ้าเหมือนคราวก่อน”“ข้าจะไปมีเรื่องกับใคร อย่างมากก็เดินนวยนาดอยู่ในหอคณิกาให้สบายใจเสียหน่อยเท่านั้น” พูดถึงความปรารถนาของตนให้รัชทายาทได้ฟังด้วยอาการเริงร่า นึกถึงวันเวลาก่อนหน้าที่เคยสำราญอยู่ด้านนอก“แล้วเรื่องเงินทองเป็นอย่างไร หากไม่มี ข้าจะนำมาให้ แล้วจัดการเรื่องทรัพย์สินของเจ้าให้เรียบร้อย”“เรื่องนี้ท่านก็เป็น

“ใต้เท้าขอรับ”บุรุษที่ถูกเรียกเสียงดังลั่นยังคงมีทีท่าเฉยเมย สนทนากับภรรยาอย่างไม่สนใจ แต่เจ้าเด็กหนุ่มที่ร้องเรียกเขาดังลั่นก็มายืนอยู่ข้างๆ อีกทั้งยังรั้งมือของเขาราวกับเด็กน้อยร้องขอของเล่นจากบิดา“ท่านต้องเข้าวังกับข้าเดี๋ยวนี้”ซุนเจิงมองหลิวจวินที่ไม่เคยมีท่าทีตื่นตระหนกเช่นนี้มาก่อนด้วยความสงสัย แต่เขาก็เลือกที่จะแสดงออกทางสีหน้าและแววตามากกว่าจะเอ่ยถามสิ่งใดออกไป“จักรพรรดิเรียกพบท่านกับรัชทายาท”“จักรพรรดิเรียกพบข้าน่ะหรือ” ซุนเจิงตั้งคำถาม มองใบหน้าที่ตึงเครียดของเว่ยหลางก็พอจะเดาได้ว่านั่นอาจไม่ใช่ลางที่ดีนัก “เช่นนั้นก็รอสักครู่ ให้ข้าได้เตรียมตัวหน่อย”ซุนเจิงไม่รีรอเช่นกัน เขารีบเข้าไปเตรียมตัวในห้องของตนพร้อมกับเหอลี่อิงที่บัดนี้มีสีหน้าวิตกไม่ต่างจากเขา “ก็แค่เรื่องงาน ไม่ต้องเครียดไป”มือข้างหนึ่งของซุนเจิงประคองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียดเมื่อครู่นี้ ก่อนที่จะพลันหายไปเมื่อเขาเอ่ยขึ้น“ฉันเปล่าเครียด ก็แค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่เรื่องนี้จะจบเสียที”“อีกไม่นานหรอก ความจริงเว่ยหลางกับฉันพยายามเร่งรัดเรื่องนี้มากอยู่ ซึ่งนี่ก็ถือว่าเร็วแล้ว องค์หญิงมาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงส