Lahat ng Kabanata ng ณ อนันต์ : Kabanata 71 - Kabanata 80

วังบูรพาที่ไม่เคยเปิดต้อนรับคนนอก กลับเปิดกว้างรับแขกมากมายที่หอบเอาทั้งคำครหา ข้อถกเถียงต่างๆ นานามาสนทนากันเสียจนเจ้าของตำหนักเริ่มเวียนหัว แต่ก็ทำได้แค่ยิ้มอย่างคนเขลาเบาปัญญาและฟังเสียงสนทนาที่ลอยมาตามลมเท่านั้น‘ที่ซุนจ้าวเฟิงไม่รับตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังอาจเพราะเรื่องนี้ก็เป็นได้!’เปล่าเลย ข้าเพิ่งจะจับเขานั่งตำแหน่งอัครเสนาบดีเมื่อสองวันก่อน...รัชทายาทที่นั่งจิบชาตอบเสียงสนทนาทั้งหลายที่ลอยมาตามลมภายในใจ แต่กลับยิ้มย่องด้วยความพอใจ และนั่งเงี่ยหูฟังต่อไป‘เช่นนี้แล้วรัชทายาทถือหางเขาอย่างนั้นรึ หรือว่าเขาถือหางรัชทายาทกันเล่า’ข้อนี้ข้าก็ไม่ทราบ แต่หากพวกเจ้าพูดต่อ ข้าอาจถือดาบไปฟันพวกเจ้าก็เป็นได้...เว่ยหลางแสยะยิ้มในใจ มือข้างหนึ่งโบกพัดเพื่อดับโทสะที่เหมือนจะเริ่มก่อตัวขึ้นมาเสียแล้ว“รัชทายาท”เว่ยหลางดึงสติกลับมาอยู่กับตนอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก มองชายสูงวัยที่เข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม และมองสิ่งของในมือที่อีกฝ่ายหอบหิ้วมาให้แก่เขา “กระหม่อมนำสุราชั้นดีมาถวายแก่รัชทายาท โปรดทรงรับไว้ด้วยเถิด”“ไม่เห็นใต้เท้าต้องลำบากเลย งานวันนี้เป็นของใต้เท้าซุน แต่กลับมีคนเอาของมาให้ข

“ใต้เท้าขอรับ!”ซุนเจิงที่กำลังจะหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรากลับต้องรีบชันกายขึ้นมาจากเตียง พร้อมๆ กับเหอลี่อิงที่ยังหลับไม่สนิทดี เขาเดินไปเปิดประตูห้องของตนเอง เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหู พอเปิดออกก็พบกับหลิวจวินที่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและแววตาฉายความวิตกกังวลจนไม่อาจซ่อนเร้นเอาไว้ได้“รัชทายาทต้องพิษขอรับ! ตอนนี้เพ้อเรียกใต้เท้าไม่หยุด ข้าเลยมาตามตัวใต้เท้าเข้าตำหนักบูรพาขอรับ”“!!!”ซุนเจิงเดินเข้าตำหนักบูรพากลางดึก โดยเส้นทางลับที่หลิวจวินนำเขาเข้ามา ไม่นานเขาก็มายืนอยู่ภายในห้องที่ประทับของรัชทายาทที่ไร้คนเฝ้า มีเพียงรัชทายาทที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหลิวจวินเมื่อพาตัวขุนนางคนสนิทมาพบรัชทายาทแล้วก็กลับออกไป เหลือเพียงรัชทายาทและซุนเจิงภายในห้องกว้าง ซุนเจิงทรุดตัวนั่งชันเข่ากับพื้นข้างเตียงของรัชทายาท พร้อมทั้งทอดถอนใจอย่างเหนื่อยหน่ายออกมา “บอกแล้วว่าอย่าดื่มสุรา ดื้อรั้นแล้วก็มาเพ้อเรียกหาข้าเช่นนี้”สิ้นเสียงพูดต่อว่า คนที่นอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ก็หัวเราะขึ้นมาในทันที พร้อมทั้งลืมตามองบุรุษที่นั่งชันเข่าอยู่ข้างเตียง“ตบตาท่านไม่ได้หรือ ข้านี่เสแสร้งไม่เก่งเอาเสียเลยว่าไหม

เข้าวันที่สามของข่าวที่ลือสะพัดไปทั่วว่ารัชทายาทนั้นยังไม่ฟื้นจากพิษไข้ อีกทั้งยังนอนไม่ได้สติมาหลายวันหลายคืน มีเพียงขันทีรับใช้ ราชองครักษ์ และขุนนางคนสนิทเท่านั้นที่คอยเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง จนข่าวลือต่างๆ นานาเริ่มผิดเพี้ยนไป บ้างก็ว่ารัชทายาทนั้นทำงานข้ามหน้าข้ามตาจักรพรรดิจนพระองค์กริ้วถึงขั้นที่ว่าประทานยาพิษมาให้ถึงตำหนักบ้างก็ว่าเพราะขุนนางที่รับใช้ในสำนักตรวจราชการนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมากที่ขุนนางอย่างซุนจ้าวเฟิงก้าวหน้าจนเกินงาม จึงส่งพิษมาปะปนกับอาหารที่งานวันฉลองตำแหน่ง แต่รัชทายาทต้องมารับเคราะห์แทน ซึ่งเรื่องจริงจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีใครทราบ ด้วยว่าไม่มีใครสามารถเข้าเฝ้ารัชทายาทในยามนี้ได้ ซึ่งก็นำพาความหนักใจมาให้แก่คนที่คิดร้ายต่อรัชทายาทเช่นกัน“นอนไม่ได้สติ แต่ยังไม่ตาย เช่นนี้แล้วจะมีประโยชน์อันใด” เว่ยมู่ โอรสองค์ที่สามของจักรพรรดิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก มองไปยังน้องชายของเขาที่เข้ามาบอกข่าวคราวภายในตำหนักบูรพาตั้งแต่เช้าตรู่“ท่านใจร้อนไปหรือไม่ ข้าเพียงต้องการให้เขาตระหนักว่าเรานั้นก็ใช่ว่าจะขลาดเขลาจนไม่อาจทำอะไรเขาได้” อ๋องแปดเอ่ยพลางยกน้ำชาขึ้นมาดื่มดับกระหาย

“วันนี้อารมณ์ไหนกัน ถึงมานั่งตกปลาไกลขนาดนี้” เหอลี่อิงเอ่ยพลางทิ้งกายลงนั่งข้างซุนเจิงที่เอ่ยชวนเธอและเสี่ยวหยางออกมานอกจวน ลงหลักปักฐานนั่งข้างริมแม่น้ำใหญ่และตกปลาอย่างสบายอารมณ์ โดยมีเสี่ยวหยางนั่งอยู่ข้างๆ ในอิริยาบถเดียวกับซุนเจิง กิริยาไม่ต่างกันแม้แต่น้อย อาจจะผิดกันที่เสี่ยวหยางเริ่มนิ่วหน้าเพราะนั่งถือคันเบ็ดที่ทำมาจากไม้ไผ่อยู่นานสองนานแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววที่จะได้ปลาสักตัว“มาปิกนิกไง สามีเป็นใหญ่เป็นโตถึงเพียงนี้แล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปทำงานทุกวันหรอก ทำตัวเหมือนขุนนางแก่ๆ เอาเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระได้แล้ว” คนที่นั่งถือคันเบ็ดเอ่ย สายตาจับจ้องไปยังปลายคันเบ็ดอย่างจดจ่อ“ปิดฉันได้หรือ คิดว่าพูดอย่างนี้แล้วจะไม่ถูกซักไซ้หรือ”ซุนเจิงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ก็แค่เบื่อ ที่นี่ไม่มีอะไรที่สร้างความบันเทิงเหมือนที่โน่นเลยสักอย่าง บันเทิงสุดก็คงมาตกปลาแบบนี้กระมัง”“มีอะไรไม่ได้ดั่งใจอยู่ละสิ ถึงออกมาหาอะไรไร้สาระทำแบบนี้”“เฮ้อ รู้แบบนี้แล้วจะมาซักไซ้เอาความอะไร” ซุนเจิงละสายตาจากคันเบ็ดมามองภรรยาข้างกายพร้อมรอยยิ้มจางๆ“คุณคิดว่าวันนี้เขาจะลงมือแล้วหรือ”“เขาไม่น่า

“ไม่แปลกหน่อยหรือท่าทีเช่นนี้น่ะ แล้วเธอยังมาบอกฉันยอมลงให้เขาอีก” ซุนเจิงกระซิบถามเหอลี่อิงที่นั่งอยู่เคียงกาย“เพราะแปลกเลยยอมลงให้แก่เขา คนเราหากไม่มีเรื่องทุกข์ใจก็คงไม่ยอมทำอะไรที่ผิดจากวิสัยเช่นนี้หรอก เขาอาจจะทุกข์ใจเรื่องของอ๋องแปดจนอยากจะออกไปให้ไกลจากปัญหา ไม่ก็หาที่พึงในยามอ่อนไหว แต่นอกจากอ๋องแปดที่เป็นเพื่อนเที่ยวเล่นแล้ว เขาก็ไม่มีใครนอกจากเรา”ซุนเจิงนิ่งเงียบ ฟังในสิ่งที่เหอลี่อิงกล่าวมาก็ต้องยอมรับว่ามีเหตุผลอยู่เช่นกัน แม้ว่าเขาจะชอบกล่าวหาว่ารัชทายาทผู้นี้ชอบทำอะไรตามใจเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต แต่ก็ใช่ว่าเว่ยหลางจะไร้เหตุผลในการกระทำเสียทีเดียวเขาเก็บคำถามมากมายไว้ในใจ และเมื่อรถม้าหยุดลง ณ ที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเขาไม่ทราบว่าคือที่ใด เพียงแต่ที่นี่มีบ้านไม้หลังน้อยอยู่หนึ่งหลังท่ามกลางต้นไม้ใบหญ้าและลำธาร ทันทีที่ลงจากรถม้า เสี่ยวหยางเด็กเพียงคนเดียวที่ออกมาเที่ยวเล่นในครั้งนี้ก็วิ่งวุ่นเสียทั่วบริเวณอย่างลิงโลด“เจ้าลูกหมี! วิ่งดีๆ ประเดี๋ยวตกน้ำตกท่าขึ้นมาจะเดือดร้อนข้าอีก!” เว่ยหลางตะโกนตามหลังเสียงดัง ส่วนเจ้าตัวปัญหาในสายตาของเว่ยหลางก็หันมาฉีกยิ้มให้ จนผู้ใหญ่ทั้ง