Alle Kapitel von ณ อนันต์ : Kapitel 51 – Kapitel 60

ซุนเจิง เหอลี่อิง และเสี่ยวหยางชักแถวเข้าไปพบแขกตามมารยาท ในขณะที่แขกก็ดูจะพินิจพิเคราะห์เด็กชายที่เกาะติดเหอลี่อิงไม่ยอมห่าง“เสี่ยวหยาง เจ้าดูผอมลงนะ”“เรื่องนี้เป็นเพราะข้าเอง ข้าเห็นว่าหากปล่อยให้เขาอ้วนท้วนจนเกินไป จะทำให้ไม่แข็งแรง จึงจับเขามาออกกำลัง เขาจึงดูผอมลงไป ใต้เท้าอย่าได้กังวล อยู่ที่นี่เขากินดีอยู่ดี ไม่มีอดอยากแต่อย่างใด” ซุนเจิงเอ่ยดักทางผู้อาวุโสที่กล่าวมุ่งประเด็นไปยังเสี่ยวหยาง แต่มีหรือที่คนอย่างซุนเจิงจะไม่เท่าทันในเรื่องทำนองนี้ ไม่มีทางเสียหรอก เขาไม่ใช่เด็กเมื่อวานซืน เขาคือตาแก่คนหนึ่งที่อายุปาเข้าไปเจ็ดสิบแล้ว! ซึ่งก็อยากจะรู้นักว่าคนแก่เหมือนกันอย่างผู้อาวุโสตรงหน้าจะเอ่ยสิ่งใดที่สิ้นคิดออกมาบ้างต่อจากนี้!“ที่ข้ามาวันนี้ ท่านคงทราบเรื่องชิงซาง”“ขอรับ” เขาเอ่ยตอบรับทันควัน ยังคงน้ำเสียงเรียบและแสดงทีท่าไม่แยแสต่อเรื่องที่อีกฝ่ายเอ่ยมา“ตอนนี้เขาอยู่ในคุกหลวง ร่างกายผ่ายผอม ทรมานไม่น้อยเลย ท่านพอจะช่วยเขาได้หรือไม่”“ข้าเป็นเพียงรองเสนาบดี ไหนเลยจะช่วยบุตรชายของท่านได้”“แต่ว่าท่าน ท่านสนิทสนมกับหยางขุย ไหนจะขุนนางอีกมากมาย ท่านจะเอ่ยปากให้พวกเขาช่วยเหลือ

“มีข่าวลือจากสำนักราชเลขาธิการว่าจักรพรรดิจะมีราชโองการพิเศษพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีผู้หนึ่งทูลรายงานต่อรัชทายาทแห่งแคว้นต้าเว่ย ที่ในยามนี้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะหัวเราะหรือหลั่งน้ำตาอย่างน่าสมเพชดี“คงไม่พ้นเรื่องนั้นสินะ สุดท้ายแล้วข้าเองที่เป็นคนโง่เขลา เชื่อในคำของพระราชบิดามากกว่าความจริงตรงหน้า แล้วเช่นนี้ข้าควรทำอย่างไรดี จำนนต่อผู้ที่ขีดเขียนชะตา หรือจะคิดขบถลุกขึ้นมาสู้กัน” เว่ยหลางเอ่ยพลางยกสุราขึ้นมาดื่ม เวลานี้คงไม่มีผู้ใดที่จะปลดเปลื้องความทุกข์ใจได้ดีไปกว่าสุราในมือ“ให้กระหม่อมเรียกตัวอ๋องแปดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้อง วันนี้มีงานฉลองในเมืองหลวงไม่ใช่หรือ เจ้านั่นคงเมาสุราอยู่ที่หอคณิกาแล้ว เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าอยากอยู่ลำพัง” กล่าวกับขันทีพลางยกสุราขึ้นมาดื่ม แต่แทนที่จะอยู่ลำพังตามที่กล่าว เว่ยหลางรัชทายาทแห่งต้าเว่ยกลับลุกขึ้นเดินหายลับออกไปจากห้องของตนเองในตำหนักบูรพาโดยไร้ผู้ติดตาม และผู้เป็นรัชทายาทก็ไม่สนว่าตนเองจะได้รับอันตรายหรือไม่.งานฉลองในเมืองหลวงของต้าเว่ยนั้น มีบ่อยครั้งเสียจนกลายเป็นเรื่องชินตา ไม่แปลกหากแคว้นต่างๆ ที่อยู่โดยรอบจะต่างริษยาที่แคว้นนี้มั่งคั่งจนม

ซุนเจิงเอ่ยสิ่งที่ตนปรารถนา และได้รับอนุญาตแทบจะในทันที ดังนั้นเขาจึงไม่รอช้า ถกแขนเสื้อที่รุงรังขึ้นประหนึ่งคนเลือดร้อน เอ่ยวาจาเสียงดังอย่างกับมนุษย์ที่ไร้ซึ่งมารยาท“เรื่องเพียงเท่านี้ ไยต้องยกเรื่องลูกหลานของต้าเว่ยมาด้วยเล่า! เช่นนี้แล้วข้าจะทำอย่างไรได้! ลูกหลานข้าก็ต้องเกิดและตายที่นี่ แคว้นนี้จะมาล่มสลายเพียงเพราะพี่น้องทะเลาะกัน ด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อไม่รัก ก็คงไม่ใช่เรื่องกระมัง! เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าคนหนึ่งที่จะสาปแช่งพวกท่าน!และดูการกระทำของท่าน! มาที่นี่ค่ำๆ มืดๆ ในจวนข้ายามนี้ ไม่มีใครแม้สักคนเดียว หากเมื่อครู่ข้าพลั้งมือลงดาบท่านแล้วจะเป็นอย่างไร แล้วถ้าหากข้าไม่อยู่ ทั้งจวนเหลือเพียงสตรีและเด็ก พวกเขาจะกลัวท่านเพียงไร ท่านคิดหรือไม่! กระทำการไม่คิดเช่นนี้ได้อย่างไร! เอ่ยเพียงว่ารบกวนแล้วก็ได้หรือ หากรู้ว่ารบกวนไยไม่มาเหมือนคนปกติเขา!”ซุนเจิงกล่าวในสิ่งที่ตั้งใจและกลั้นไว้มานานจบก็ได้แต่นั่งหอบหายใจ ให้ตายเถิด! นี่เขาต้องมานั่งให้คำปรึกษาเด็กไม่จักโตเช่นนี้หรือ!“นี่ท่าน…”“อนุญาตแล้วไม่ใช่หรือท

วันแห่งความปกติสุขก็เริ่มขึ้นเฉกเช่นทุกวัน เพียงแต่หลังจากวันที่รัชทายาทเข้ามาป่วนในจวนของซุนเจิงและเหอลี่อิงแล้วนั้น ใครจะคิดว่ารัชทายาทจะแวะเวียนมาที่นี่บ่อยราวกับว่าเป็นคนธรรมดาสามัญ บางครั้งก็มากับหลิวจวิน บางครั้งก็มาคนเดียวอย่างนึกสนุก จนซุนเจิงได้แต่นั่งกุมขมับ มองเจ้าเด็กโข่งที่คุยกับเสี่ยวหยางอย่างออกรส ถึงขั้นที่ว่าเสี่ยวหยางต้องหอบหนังสือหนีไปอ่านที่อื่นเลยก็มีการเริ่มต้นวันใหม่ของซุนเจิงก็เป็นดังเช่นทุกวัน แต่สิ่งที่ต่างไปจากเดิมก็คือเหอลี่อิงยังคงนอนอยู่ข้างกายเขา ซุนเจิงมองสตรีที่มักตื่นก่อนเสมออย่างสงสัยปนเป็นห่วง ด้วยว่าหากเธอไม่ป่วยจนได้ไข้ อย่างไรเสียบัดนี้ก็คงง่วนอยู่ในครัวไปแล้ว แต่บัดนี้เธอยังนอนนิ่งไม่ไหวติง มือกร้านสัมผัสใบหน้าของภรรยา วางบนหน้าผากก็ไม่พบว่ามีไข้แต่อย่างใด“เป็นอะไรหรือเปล่า...” เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ข้างหูของอีกฝ่าย แต่เขากลับเห็นท่าทีอิดออดไม่ยอมตื่นพร้อมน้ำเสียงงัวเงียราวกับคนขี้เซา“เช้าแล้วหรือ” เหอลี่อิงถาม ก่อนที่ครู่ถัดมาเธอจะรีบดีดตัวขึ้นมาจากเตียงนอนประหนึ่งหลงลืมเรื่องสำคัญไป “สายแล้วนี่! ฉันไปดูคนครัวก่อน คุณก็รีบไปล้างหน้าล้างต

รัชทายาทที่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะร่วนออกมาโดยพลัน “ข้าไม่รู้หรอก แต่ท่านไม่รู้หรือว่าความรู้สึกท่านเป็นอย่างไร คนที่รอบรู้ มากประสบการณ์เช่นท่าน เรื่องง่ายๆ อย่างความรู้สึกของตนเองยังไม่รู้อีกหรือ ข้าเห็นบุรุษเกี้ยวพาสตรีก็เอ่ยคำว่ารักง่ายนักหนา แต่เหมือนว่าตลอดชีวิตของท่าน ท่านจะไม่เคยเอ่ยมันออกมาเลยกระมัง ส่วนรักกับหลงนั้นต่างกันตรงไหน ข้าก็ไม่แน่ใจนัก หากหลงก็คงมีวันเสื่อมคลาย หากรัก รักนั้นจะมีวันแปรเปลี่ยนไปหรือไม่ ข้าเองก็ไม่รู้”ซุนเจิงยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง เพียงแต่ขบคิดทุกอย่างอยู่ภายในใจ เหมือนว่าเขาหลงลืมบางอย่างไปเสียสนิทใจ หลงลืมในสิ่งที่สำคัญกับชีวิต“คนที่ท่านเชื่อใจ วางใจจนฝากใจไว้ได้ นั่นก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือที่จะเรียกว่าความรัก หรือว่าข้าเข้าใจสิ่งใดผิดไป เท่าที่ข้าเห็นพวกท่านที่จวนก็นับว่าเหมาะสมกันดี ไม่ได้หวานชื่นหรือขมขื่น แต่เรียบง่ายไม่หวือหวา หากจะให้นิยามเรื่องพวกนี้ นอกจากว่ารักแล้ว ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามีคำไหนที่จะอธิบายได้ดีกว่านี้”‘รัก’ หรือ คำนี้เขาไม่เคยพูดแม้สักครั้งในชีวิตนี้ การอยู่ด้วยกันหมายความว่าสิ่งใดเขาไม่รู้ แต่ตอนนี้มันได้กลายเป็นความเค