Lahat ng Kabanata ng ณ อนันต์ : Kabanata 81 - Kabanata 90

คล้อยหลังรัชทายาท ซุนเจิงจึงลุกขึ้นสาวเท้าไปหาเหอลี่อิงที่นั่งอยู่ริมลำธาร มองเสี่ยวหยางที่ยืนอยู่ในน้ำสูงไม่ถึงเข่าของเด็กชาย อีกทั้งสายตายังจ้องเขม็งมองสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ จนเขาที่ทิ้งตัวลงนั่งข้างเหอลี่อิงต้องเอ่ยถามถึงที่มา“เสี่ยวหยางทำอะไร”“จับปลา” เหอลี่อิงหันมองตอบซุนเจิงด้วยรอยยิ้ม “เขาบ่นอุบว่าครั้งก่อนนั้นได้ปลาไม่เท่าท่านพ่อ แต่เขาบอกว่าใช่จะมีเพียงแต่เบ็ดตกปลาเท่านั้นที่จับปลาได้ ใช้มือเปล่าจับปลาก็ทำได้เช่นกัน เพียงแต่ต้องทำให้ถูกที่เท่านั้น”ซุนเจิงพยักหน้ารับเห็นด้วย ครั้งก่อนนั้นเขาพาเสี่ยวหยางไปตกปลาที่แม่น้ำใหญ่ และนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเด็กอย่างเสี่ยวหยาง แต่พอมาคราวนี้เป็นเพียงลำธารที่ไม่กว้างมากนัก น้ำก็ค่อนข้างที่จะนิ่ง ไม่แปลกหากเด็กอย่างเสี่ยวหยางจะจับปลาด้วยมือเปล่า“แล้วเขาจับได้ไหม”“ได้อยู่ แต่พอจับได้ก็อวดฉันครู่เดียวแล้วปล่อย เพราะไม่รู้ว่าจะเอาไปทำอะไร”“เขาไวกว่าปลาแล้ว...” ซุนเจิงเอ่ยพลางมองไปยังเด็กตัวกลมซึ่งฉลาดกว่าที่เขาคิดไว้เสมอ“แล้วเว่ยหลางล่ะ”“เขาเห็นด้วยกับแผนของเธอเสียยกใหญ่ นี่ถึงขั้นไปปรึกษากับหลิวจวินเรื่องทางเข้าออกคุกหลวง ดูท่าจะเ

ซุนเจิงนั่งมองแผนที่ขนาดใหญ่เบื้องหน้า โดยมีรัชทายาทนั่งฝั่งตรงข้ามอธิบายภูมิศาสตร์ของแต่ละแคว้นอย่างถี่ถ้วน ใครกันจะไปคิดว่า เพียงพี่น้องแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทจะชักนำไปสู่สงครามที่ยากจะคาดเดาได้ในอนาคต บัดนี้เขาจึงต้องมานั่งศึกษาทุกอย่างและคิดให้รอบคอบทั้งแผ่นดินนี้มีห้าแคว้น องค์หญิงที่จะถูกส่งตัวมาแต่งงานกับเว่ยหลางนั้นมาจากแคว้นหนาน ส่วนแคว้นที่จะได้ประโยชน์หากทั้งต้าเว่ยและแคว้นหนานทำสงครามกันเห็นจะมีแต่แคว้นจ้าวที่อยู่ทางตอนเหนือของต้าเว่ย เมื่อรู้ว่าลมจะพัดไปทิศทางไหน แล้วเว่ยหลางกับซุนเจิงจะปล่อยผ่านไปได้หรือ“เราต้องชิงจัดการเรื่องนี้ก่อนอ๋องสาม ต้องเสริมกำลังป้องกันเพิ่มแก่ขบวนขององค์หญิงแคว้นหนาน”“ไม่” ซุนเจิงรีบแย้งเว่ยหลาง “เราต้องชิงทำก่อนอ๋องสาม เราต้องชิงตัวองค์หญิงมาก่อนที่เขาจะได้ตัว ให้เขาคิดว่าตนโดนหักหลังและอยู่ไม่เป็นสุข เรื่องนี้ต้องทำให้เด็ดขาด ยิ่งข่าวมีมูลมากขึ้นเท่าไร เราจะจับอ๋องสามมาลงโทษได้อย่างไร้ข้อกังขา”“เรื่องนี้ต้องรอบคอบ ข้าต้องหากำลังเพิ่ม เพราะมีผู้แปรพักตร์มาอยู่กับเราไม่น้อยจึงต้องคัดกรองให้ดี เราไม่อาจเร่งรัดได้”“แต่ท่านมีเวลาสิบวันก่อนที่ข

“ซุนเจิง...เป็นอะไรไป คุณอยากมีลูกไม่ใช่หรือ” เหอลี่อิงที่เฝ้าสังเกตอาการของสามีอยู่นานก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ยกมือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของสามีที่เอาแต่ก้มหน้าให้เงยขึ้น ก่อนจะพบว่านัยน์ตาของซุนเจิงนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้าอย่างที่เคยไม่เห็นมาก่อน“ฉัน...ฉัน...” ซุนเจิงยังไม่กล้าแม้กระทั่งสบตากับเหอลี่อิง เขาเต็มไปด้วยความประหม่าและเอ่ยซ้ำไปมาอย่างไม่ได้ศัพท์ จนเหอลี่อิงต้องใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าของซุนเจิงเอาไว้ให้สบตากับเธอ และนั่นก็ทำให้น้ำตาที่ซุนเจิงพยายามกลั้นไว้ไหลอาบแก้มในที่สุด ไม่มีสิ่งใดที่ถูกเอื้อนเอ่ยเช่นเคย เพียงแต่ซุนเจิงรั้งตัวของเหอลี่อิงเข้ามากอดด้วยความรู้สึกหลากหลายภายในอก“ขอบคุณ ขอบคุณลี่ลี่...ขอบคุณจริงๆ” ซุนเจิงไม่อาจพูดสิ่งใดได้ในเวลานี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสามีภรรยาคู่อื่นจะเอ่ยสิ่งใดเมื่อพวกเขากำลังจะได้เป็นพ่อเป็นแม่ แต่สำหรับเขานี่คือของขวัญที่ไม่เคยได้รับ และไม่วาดฝันด้วยซ้ำไปว่าจะมีสิทธิ์ได้ครอบครองดูแล แต่เขากลับได้รับของขวัญในวันที่ได้เริ่มต้นใหม่กับเธอคนเดิม ของขวัญที่ได้รับจากคนที่เป็นมากกว่าครึ่งของชีวิต สิ่งที่เขาพบเจอมาทั้งชีวิตยัง

ซุนเจิงควานหาตัวภรรยาเสียทั่วเตียง แต่ก็ยังไม่พบตัว จนคนที่หลับใหลต้องลืมตาผงกศีรษะมองข้างกายที่เหลือเพียงความว่างเปล่า มองดูโดยรอบก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเหอลี่อิง คนที่ยังตื่นไม่เต็มตาก็ทิ้งศีรษะลงบนหมอนหนุนตามเดิม ป่านนี้เธอก็คงวนเวียนอยู่ในครัวเช่นเคย ตั้งแต่ที่เขาบอกถึงสาเหตุที่ขอหย่าเธอก่อนหน้านี้ เธอก็ลุกขึ้นมาปฏิวัติการดูแลสามีเสียยกใหญ่ ด้วยกลัวว่าเขานั้นจะผจญกับโรคร้ายเหมือนครั้งก่อน ทั้งๆ ที่เขาบอกเธอหลายต่อหลายครั้งว่า โรคร้ายนี้ไม่มีสาเหตุของการเกิดโรคที่ชัดเจน แต่เธอก็ตอบเขากลับเสียงแข็งว่า‘ฉันทำอะไรได้ก็ต้องทำ คุณต้องออกกำลังกายทุกวันด้วย ช่วงนี้เห็นไม่ค่อยจะออกกำลังเลย’ออกกำลังกายหรือ เขาก็ออกแทบจะทุกวัน แต่อยู่ที่นี่ไม่มีเครื่องออกกำลังกายสักอย่าง จะให้ออกไปวิ่งรอบจวน บ่าวทั้งหลายก็มองกันตาค้างประหนึ่งว่าใต้เท้าซุนนั้นเสียสติ อย่างมากก็แค่ออกเดินแทนการนั่งเกี้ยว นั่งรถม้าเช่นนี้แล้วเขาจะออกกำลังกายได้มากน้อยสักเท่าไรกันเชียวแต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนเป็นเรื่องน่าขันเช่นกัน เหอลี่อิงดูแลเขาเพราะกังวลว่าจะเป็นโรคร้าย ส่วนเขาก็ดูแลเธอเสียยิ่งกว่าอะไรเพราะว่าเธอท้อง ไปๆ มาๆ ก็ดู

“เช่นนั้นก็ช่างมันเถอะใต้เท้า ฮูหยินตั้งครรภ์ เรื่องนี้น่ายินดี...น่ายินดี” เอ่ยยินดี แต่สีหน้าเต็มไปด้วยการขบคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เช่นนั้นเราฉลองกันดีหรือไม่ รอให้ฟ้ามืดสักหน่อย ข้าจะลอบออกไปที่จวนท่าน เราควรฉลองให้กับเรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้”“ไม่ต้อง นางต้องพักผ่อน”“แต่ท่านไม่ต้อง”ซุนเจิงหันขวับมองบุรุษที่พูดออกมาอย่างหน้าระรื่น“ท่านก็ดื่มสุรากับข้าและหลิวจวินได้ ข้าจะไม่รบกวนฮูหยินแม้แต่น้อย”“จริงขอรับ แค่ดื่มกันที่จวนของท่านเท่านั้น มิได้ออกไปดื่มที่ใด มิได้มีสิ่งใดเสียหาย” หลิวจวินเอ่ยสำทับซุนเจิงหรี่ตามองเจ้าเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างจับผิด ด้วยว่าเขาไม่ไว้ใจทั้งสองคนนี้สักเท่าไร “ข้าไว้ใจพวกท่านได้ใช่หรือไม่”เว่ยหลางฉีกยิ้ม ลุกขึ้นเดินไปหาบุรุษที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จับไหล่ของอีกฝ่ายประหนึ่งว่าให้เชื่อมั่นในตัวเขาและหลิวจวินว่าจะไม่สร้างความวุ่นวายในจวนของขุนนางผู้นี้“แน่นอน! ท่านเคยกล่าวว่าคำพูดของข้ามีค่าดั่งทองคำ เช่นนั้นแล้วท่านจะหาคำพูดใครที่มีน้ำหนักเท่าข้าได้เล่าในแผ่นดินนี้”ฉะนั้นแล้วการกระทำพิลึกพิลั่นจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง เมื่อฟ้ามืด พวกเขาทั้งสา