Lahat ng Kabanata ng ณ อนันต์ : Kabanata 61 - Kabanata 70

“ไม่ต้องพูดแล้ว เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ”“เจ็บ แต่ก็พอทนได้ หนักกว่านี้ฉันก็เคย เธอน่าจะชินบ้างแล้วนะ ใช่ว่าฉันไม่เคยพาตัวเองสภาพแบบนี้กลับบ้าน”“อีตาบ้า ใครจะไปชินกัน!” ในอดีตมีบ้างที่เขาเจ็บตัวกลับมา หนักกว่านี้ก็คงเป็นที่เขานอนไม่ได้สติอยู่โรงพยาบาลจนทางหน่วยของเขาต้องมาบอกเธอกระมังซุนเจิงกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ มองสตรีที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา “อย่างฉันจะไปไหนได้ สุดท้ายก็ต้องมาตายรังข้างเธออยู่ดี”“บอกฉันได้ไหมว่าใครทำร้ายคุณ”“ช่างมันเถอะ เธอต้องกำชับคนในจวนด้วยว่าอย่าพูดเรื่องนี้ออกไป เก็บเรื่องไว้เป็นดีที่สุด ยามที่ฉันเจ็บคงจะมีคนได้ประโยชน์อยู่ไม่น้อย”“ได้ ฉันจะจัดการให้”“หมอมาแล้วขอรับ!”ฝากทุกอย่างกับเหอลี่อิงจบได้ไม่เท่าไร หมอที่เขาให้หูชิงไปตามก็ปรากฏกาย การรักษาจึงเริ่มต้นขึ้น และเป็นไปตามที่ซุนเจิงกล่าว เพราะหลังจากนี้เขาก็แทบจะสลบไสลไม่ได้สติ อีกทั้งเพ้อเพราะพิษไข้ แต่นับว่าโชคดีที่เขาพาตัวเองมาถึงจวนได้ บัดนี้เหอลี่อิงจึงได้แต่ดูแลเขาไม่ห่างด้วยความเป็นห่วง“ฮูหยินขอรับ...ฮูหยิน” เสียงเรียกที่ดังขึ้นปลุกให้สตรีที่ฟุบหน้าอยู่ข้างเตียงคนเจ็บมาค่อนคืนตื่นลืมตาขึ้น มองหูชิงบ่าว

“บังอาจ! ใครกันที่กระทำการชั่วช้าเช่นนี้!” เว่ยหลาง รัชทายาทแห่งต้าเว่ยตบโต๊ะเสียงดังสนั่น สีหน้าเต็มไปด้วยโทสะความไม่พอใจเหลือประมาณเมื่อได้ยินรายงานจากราชองครักษ์เรื่องซุนจ้าวเฟิงถูกลอบทำร้ายใครกันที่กล้าทำร้ายขุนนางผู้นั้น ใครกันที่กล้ามาแตะต้องคนของรัชทายาท ใครกันที่กล้าหาเรื่องรองเสนาบดีกรมคลังแห่งราชสำนัก“เว่ยมู่...” เว่ยหลางเอ่ยชื่อคนที่เขาไม่อยากเอ่ยออกมาเหลือหลายอย่างสุดทน ในยามนี้เขาไม่อาจนึกถึงผู้ใดที่หาญกล้าได้เท่ากับอ๋องสามผู้นั้นอีกแล้ว“ใจเย็นก่อนเถิด ขุนนางเพียงคนเดียวโดนทำร้าย รัชทายาทมีโทสะได้ถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะสร้างข้อครหาให้แก่คนในตำหนักบูรพาได้”เว่ยหลางมองไปยังบุรุษที่เอ่ยเตือนด้วยความไม่พอใจ“ซุนจ้าวเฟิงไม่ใช่ขุนนางธรรมดา เจ้าเองก็รู้ เว่ยหลง”“ใช่ เขาไม่ใช่ขุนนางธรรมดา แต่มีพิษสงเสียยิ่งกว่าขุนนางคนอื่น กระหม่อมไม่อยากให้รัชทายาทใส่ใจกับขุนนางที่ร้ายกาจเช่นเขา จะไว้ใจเขาได้หรือไม่ เราเองก็ยังไม่รู้”“นั่นมันเรื่องของข้า หากเจ้าไม่อยากเข้ามายุ่งในเรื่องนี้ก็ไม่ต้องมาใส่ใจ จะไปไหนก็ไป”“ถึงกับไล่กระหม่อมไป เช่นนี้นับว่าขุนนางผู้นั้นมีน้ำหนักในพระทัยของรัชทายา

 “เอาไปให้ใต้เท้าในห้อง ให้ใต้เท้ากินให้หมดจะได้กินยา” เหอลี่อิงสั่งบ่าวรับใช้ที่ช่วยเธออยู่ในครัว แต่เอ่ยปากสั่งงานไปได้ไม่เท่าไร ก็มีเด็กชายตัวกลมวิ่งมาหาเธอด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวหยางเอาไปให้ท่านพ่อเองขอรับ” เด็กน้อยขันอาสา เหอลี่อิงก็ยิ้มรับ ไม่ปฏิเสธน้ำใจของเด็กน้อย เพียงแต่กำชับว่าให้ระมัดระวังเท่านั้นให้หลังเสี่ยวหยาง เหอลี่อิงก็หันมาสนใจงานอื่นในจวนแทน มีหลายเรื่องที่เธอรับผิดชอบดูแล แต่ก็ใช่ว่าจะหนักหนาสาหัสแต่ประการใด เพียงตรวจดูความเรียบร้อยเท่านั้น พอไม่มีสิ่งใดให้กังวลก็หันกลับออกจากครัว ในขณะที่กำลังสาวเท้าไปหาซุนเจิง ก็พบว่ามีแขกเข้าจวนก่อนที่จะได้รับอนุญาตกำลังยืนหน้าเครียดอยู่หน้าห้องของเธอและซุนเจิงเสียแล้ว“รัชทายาท”“ฮูหยิน”เหอลี่อิงรีบสาวเท้าเข้าไปหาบุรุษที่ยืนหน้าเครียดด้วยความกังวล แม้ว่ารัชทายาทจะแวะเวียนมาที่นี่บ่อยครั้ง แต่ใช่ว่าเขาจะหน้าเครียดเท่ากับวันนี้ จนเธอพานคิดว่าเขานั้นมีเรื่องทุกข์ใจเหลือประมาณ จึงอดห่วงไม่ได้“มีอัน

“ช่วงนี้รัชทายาทเหมือนจะมีเรื่องให้คิดมากทีเดียว เห็นเข้าจวนมาแต่ละที หน้าก็เคร่งเครียดอยู่แทบจะตลอดเวลา” เหอลี่อิงเอ่ยขณะที่นอนลืมตามองเพดานห้องนอน โดยซุนเจิงยังนอนอยู่ข้างๆ ทั้งที่เช้าแล้วก็ตาม แต่กลับกลายเป็นว่าทั้งเธอและเขายังเอาแต่หมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และไม่มีวี่แววจะลุกขึ้นด้วยซ้ำ ราวกับหนุ่มสาวเกียจคร้านในยามเช้าไม่ผิดเพี้ยน“เมื่อวานเขามีปากเสียงกับจักรพรรดิมา คงจะเครียดไม่น้อยอย่างที่เธอว่า เขาเอ่ยกับพ่อของเขาเสียหมดเปลือกว่าตนนั้นคิดกระทำสิ่งใด หลังจากนั้นก็หอบความผิดหวังที่มีต่อพ่อมาหาฉัน ราวกับว่าจะมาฟ้องว่าพ่อนั้นเห็นเขาไร้ค่าเพียงไร”“กระทบกระทั่งเช่นนี้ไม่ดีเลย เขาใจร้อนอยู่ไม่น้อย คุณต้องเตือนเขาด้วยว่าให้คิดอย่างรอบคอบก่อนจะเอ่ยสิ่งใดไป”“พูดก่อนคิดน่ะหรือที่เธออยากให้ฉันไปบอกเขา” ซุนเจิงมองสตรีที่นอนอยู่ข้างกาย ก่อนจะหันหน้ากลับมองเพดานห้องนอนและพูดยาวเหยียด “ฉันก็อยากเป็นคนแก่ที่สอนเด็กแบบนั้นเหมือนกัน แต่ฉันจะกล้าพูดเต็มปากได้อย่างไร ในเมื่อฉันเองยังทำไม่ได้ หลายต่อหลายครั้งอารมณ์ก็นำพาฉันไปไวกว่าความคิด แม้ว่าอายุจะมากแล้วก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้การันตีว่าฉันจะเป็นคนแ

“ออกมาแค่นี้ต้องพกดาบมาด้วยหรือ” เหอลี่อิงเอ่ยถามบุรุษที่เดินกุมมือของเธอไปตามถนนที่เรียงรายด้วยร้านรวงมากมาย วันนี้ซุนเจิงทำตามสัญญาที่ให้ไว้แก่เธอเมื่อช่วงเช้า เขาจึงมาเดินกุมมือเธอเดินไปตามทาง แต่สิ่งที่แปลกออกไปคือวันนี้เขาเหน็บดาบเล่มยาวไว้ข้างเอวอย่างที่ไม่ใคร่จะทำ หรือว่าออกมาข้างนอกเพียงลำพังสองคนจึงทำให้เขาต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้“กันไว้ก่อน คราวที่แล้วฉันโดนลอบทำร้ายไปหนหนึ่ง คราวนี้หากโดนอีก ฉันจะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อนเลยเชียว”“โหดปานนั้นเลยหรือคุณน่ะ”“เธอไม่รู้อะไรเสียแล้วเหอลี่อิง ฉันน่ะเคยทำมากกว่านั้นอีก”เหอลี่อิงมองบุรุษที่วางมาดคุยโวใส่เธอก็ได้แต่โคลงศีรษะ เบ้ปากในความขี้โม้ของอีกฝ่าย แต่ใช่ว่าเธอจะนึกเถียงเขาแต่อย่างใด เพราะเรื่องหน้าที่การงานในส่วนนั้นเธอเองก็ไม่ได้รับรู้เช่นกัน ด้วยทุกอย่างเป็นความลับมาโดยตลอด“ไปโรงเตี๊ยมข้างหน้านี่ไหม ฉันเห็นพวกขุนนางพุงพลุ้ยชอบเข้าไปกันนัก”“ขุนนางพุงพลุ้ยอย่างนั้นหรือ”“ใช่ ยิ่งพุงพลุ้ยเท่าไหร่ นั่นก็หมายความว่าร้านนั้นรสชาติดี”เหอลี่อิงเลิกคิ้วสงสัยในมาตรวัดความอร่อยที่ซุนเจิงหยิบยกขึ้นมาใช้อย่างภาคภูมิใจ แต่ก็ยินยอมเดิ