Alle Kapitel von เมียรักวันไนท์สแตนด์: Kapitel 21 – Kapitel 30

‘หึ... นัดกินข้าวกับแฟนเก่าเหรอ แล้วผัวอย่างกูนี่ต้องไปแดกข้าวกับใครล่ะ’ภคิณบ่นพึมพำพร้อมยกยิ้มเหยียดที่มุมปากเมื่อได้เห็นรูปของนับพรจากลูกน้องที่ได้รับมอบหมายให้ตามดูทนุส่งมาให้รูปนึงเป็นรูปที่ทนุนั่งอยู่ข้างนับพรที่โต๊ะอาหาร ส่วนอีกรูปเป็นรูปที่ทนุจับมือนับพรอยู่ รูปแรกเห็นเพียงใบหน้าที่ยิ้มแย้มของทนุเพียงฝ่ายเดียวส่วนอีกรูปเป็นรูปที่ทนุจับมือถือแขนกันอยู่กับนับพร แม้จะแปลกใจที่ใบหน้าสวยคล้ายกับขยะแขยงแต่ก็ไม่สามารถดับความร้อนในใจเขาได้“เป็นไรวะเหยื่อโดนหมาคาบไปแดกหรือวะ ฮ่า ๆ” ทันทีที่ลูกน้องคนอื่นออกไปหมดเหลือกันอยู่เพียงสองคนเท่านั้นแทนไทก็หัวเราะใส่ให้กับเพื่อนรักที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดหลังจากได้เห็นรูปที่ลูกน้องส่งมาให้ในมือถือ“รู้ดีไปหมดนะมึงอะ” ชายหนุ่มเอ่ยแล้ว โยนรูปในมือถือที่ทนุจับมือนับพรให้เพื่อนดู“รู้สิไม่งั้นจะเป็นมือขวามึงได้ไง แล้วไงไอ้ทนุนี่นอกจากคิดจะหุบงาน ฮุบเงินแล้วยังจะหุบเมียมึงอีกเหรอเนี่ย”แทนไทไล่ดูภาพพวกนั้นก่อนจะสไลด์เลยไปจนเห็นภาพตอนภคิณไปงานวันเกิดหลานของนับพร ใบหน้าของภคิณตอนนั้นดูอารมณ์ดี และมีความสุขจนปิดไม่มิด‘ไปหมดแล้วเพื่อนกู ยิ้มขนาดนี้หัว

สองขายาวค่อยๆ เดินเข้าหาร่างบางที่เต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วร่าง หยดน้ำเล็กๆ ที่รูดลงผ่านเรียวขาสวยนั่นมันกระตุกใจเขานักจนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่“นับลืมเอาผ้าอีกผืนเข้าไปน่ะค่ะ เลยออกมาเอา” หญิงสาวที่ตอนนี้ไม่แดงแค่หน้าแล้วแต่เธอแดงไปทั้งตัว“เป็นเด็กขี้ลืมตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ยิ่งเห็นเธอออกอาการก็ยิ่งอดที่จะแกล้งไม่ได้“พี่คิณออกไปรอนับข้างนอกก่อนได้ไหมคะ เดี๋ยวนับรีบตามไป” เธอออกปากไล่เขาทันทีเพราะไม่อยากให้เลยเถิด“ทำไมคะ กลัวพี่จะทำอะไรหรือไง”อย่ามาคะ ขา ในช่วงบรรยากาศแบบนี้ได้มั้ย มันใจคอไม่ดีเด้อ“นับรู้ค่ะว่าพี่คิณไม่ทำอะไรนับหรอก” เอาจริงๆ เธอก็ไม่มั่นใจเอาเสียเลย แต่ก็ต้องใจดีสู้เสือไป“ถ้าพี่แค่เช็ดผมให้ล่ะ ได้ไหมคะ” ภคิณเดินไปหยิบผ้าผืนเล็กที่แขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าหน้าห้องน้ำก่อนจะเดินเข้าไปเช็ดผมให้เธอ เขาขยี้ผมเธออย่างเบามือ เกิดมาไม่เคยถนอมอะไรขนาดนี้มาก่อนแล้วค่อยๆ เอามือสางผมเธอเรื่อยลงมาระบ่านี่เราเช็ดผมให้เธอกี่ครั้งแล้วเนี่ย เธอเป็นคนแรกที่เขาทำอะไรแบบนี้ให้ และไม่คิดจะไปทำให้ใครอีกเพราะขนาดให้กลับไปวันไนท์สแตนด์แบบเดิมตอนนี้เขายังทำไม่ได้เลยสาวสวยวันนั้นที่

คำว่าขอโทษที่นับพรพูดหมายความอย่างนั้นเหรอ แล้วไอ้ท่าทางเขินอายหน้าแดงนั่นมันคืออะไร หรือคนอื่นเขาไม่ได้ขอคบกันแบบนี้ แล้วนี่เขาควรทำยังไงต่อนี่กูบอกรักเขาอยู่นะหนีไปนอนแบบนี้ก็ได้เหรอวะเคยมีใครโดนแบบกูมั้ยเนี่ย เสียทรงฉิบหายเมื่อถึงเวลาที่ทั้งสองคนต้องเดินทางกลับ ภคิณที่แม้จะยังรู้สึกนอยด์กับเรื่องเมื่อคืนอยู่แต่ก็ยังยอมตื่นแต่เช้ามืดเพื่อเป็นคนขับรถพาเธอกลับไปทำงานตลอดทางเขาทำหน้านิ่งไม่ยอมพูดกับเธอสักคำ จนนับพรต้องเป็นคนทำลายบรรยกาศเอง“พี่คิณทานกาแฟอะไรคะ นับไปซื้อให้” เธอถามขณะที่กำลังแวะปั๊มเพื่อเติมน้ำมัน“…” ภคิณยังคงนิ่งเงียบ“เด็กๆ งอนมันก็น่ารักอยู่หรอกน๊า” เธอควรง้อเขายังไงดี ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ง้อใครแบบนี้มานานแล้วด้วย“ใช่พี่มันแก่แล้ว ทำอะไรก็คงไม่น่าสนใจทั้งนั้นแหละ ขนาดขอสาวเป็นแฟนยังถูกเมินเลย” ครั้งนี้เขาตัดพ้อเธอจริงๆยอมรับเลยว่าเสียความมั่นใจไปไม่น้อย รู้ถึงไหนอายถึงนั่น ‘ภคิณ ภัคภาคิณภัทร ถูกสาวเมินตอนขอเป็นแฟน’“คนถูกขอเขาก็เขินเป็นนะคะ บางทีเขาอาจจะทำตัวไม่ถูกเฉยๆ ก็ได้ ขอเวลานับหน่อยนะคะ” เสียงหวานที่พูดกับเขาอย่างใจเย็น เธอเอียงคอเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มหวาน

เขาลูบผมเธอแล้วเลื่อนมือลงมาอีกนิดเพื่อสัมผัสแก้มนวลใสนั้นอย่างแผ่วเบาด้วยกลัวว่าเธอจะตื่น ใจหนึ่งก็อยากจะหยิกแก้มนิ่มเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว แต่ก็ห้ามใจไว้เพราะถ้าเธอตื่นก็ไม่รู้ว่าเธอจะยอมให้เขาสัมผัสง่ายๆ หรือเปล่าเขานั่งมองและนิ่งคิดได้เพียงไม่นานนับพรที่เริ่มรู้สึกตัวขยับใบหน้าไปมาเพราะรู้สึกรำคาญที่มีอะไรมารบกวนการนอนในตอนนี้ค่อยๆ ลืมตาเพื่อมองหาสิ่งรบกวนนั้นเธอกะพริบตาถี่ๆ อีกสองสามครั้ง จนเมื่อลืมตาตื่นเต็มตาแต่ก็ต้องตกใจกับภาพตรงหน้าจนดวงตาเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม“พี่คิณ” เธอเรียกคนตรงหน้าด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับละเมอมากกว่าดวงตาคมมองจ้องเธออยู่ดูไม่มีแววจะลดละ ใบหน้าหล่อของคนตรงหน้ายังคงอยู่ในระดับที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันหัวใจของหญิงสาวเริ่มเต้นรัวขึ้นเร็วขึ้นเมื่อใบหน้าหล่อนั้นดูเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีๆ จนเธอต้องยื่นมือบางออกมาดันอกเขาไว้ก่อน“มีอะไรติดหน้านับเหรอคะ” นับพรเอ่ยถามอย่างไม่ได้ใส่ใจในคำถามด้วยซ้ำเพราะเธอแค่อยากพูดอะไรก็ได้มาขัดบรรยากาศชวนขนลุกนี้ เธอผลักอกเขาเบาๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ“มีสิ วันนี้มีความน่ารักติดอยู่” เขาพูดพลางส่งยิ้

“โกรธอะไรพี่หรือเปล่า” ภคิณกระซิบถามแผ่วเบา“ทำไมเหรอคะ” อยากคุยปกติกับเขาก็อยากคุยนะ แต่อีกใจหนึ่งก็ยังหงุดหงิดอยู่ดีที่เขาไม่ยอมบอกอะไรเธอเลย ก็อย่างที่เธอเคยพูดไป ตอนนี้เธองอนเขาอยู่“ไม่รู้สิ ก็เห็นนั่งขยับเข้าไปแทบจะสิงกระจกขนาดนั้น”“แล้วพี่คิณทำอะไรให้นับโกรธหรือเปล่าละคะ” เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขารู้ตัวหรือเปล่า“นี่พี่รีบเคลียร์งานไม่ได้พักเลยนะเพื่อที่จะได้ไปกับนับเนี่ย และที่ไม่ได้บอกก่อนก็เพราะอยากมาเซอร์ไพรส์นับไง” เขารีบบอกทันทีที่คิดออกว่าที่เธอดูงอนๆ เขาอยู่ตอนนี้มันเพราะเรื่องอะไร ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยทันที“แล้วนั่นกล่องอะไรคะ” อดที่จะถามไม่ได้เพราะตั้งแต่นั่งมาเขาเห็นเธอกอดกล่องบนตักไม่ยอมวาง“หมีขี้เมาค่ะ นับทำมาให้มุก” นับพรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังเรียบนิ่งอยู่ พร้อมขยับร่างกายเล็กน้อยให้นั่งสบายขึ้น“แล้วของพี่ล่ะ”“ไม่มีค่ะ พอดีไม่ทราบมาก่อนว่าพี่คิณจะไปด้วย” นับพรตอบด้วยน้ำเสียงใครได้ยินก็ต้องรู้ว่าคนพูดนั้นกำลังงอนอยู่แน่ ๆ“ชัดเลย เหมือนยังงอนอยู่ หนูเป็นอะไรไหนเล่าให้พี่ฟังสิคะ” เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบข้างหูเบาๆเขาหยอกให้คนสวยข้างๆ ที่พยายามทำ