All Chapters of เมียรักวันไนท์สแตนด์: Chapter 1 - Chapter 10

“ยังไม่พบครับนาย”ลูกน้องที่แทนไทใช้ให้ไปสืบหาข้อมูลของนับพรเข้ามารายงาน แต่ก็ไม่มีข้อมูลของนับพรที่ไหนเลย“ผู้หญิงแค่คนเดียว ตามหากันสามวันยังไม่เจอ กูว่ามึงเปลี่ยนลูกน้องใหม่ดีกว่าไหมไอ้แทน” ภคิณบ่นออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ถึงเขาจะเป็นเจ้านายใหญ่ ก็ไม่เคยลงไม้ลงมือกับคนภายใต้การดูแลของตัวเอง แต่เรื่องดุด่ามันก็ต้องมีกันบ้างหากทำงานผิดพลาด ทำงานไม่ได้ดั่งใจแทนไทเห็นท่าไม่ดีจึงหันไปพยักหน้าเป็นการบอกพวกลูกน้องให้ออกไปก่อนเมื่อทุกคนออกไปหมดแล้วจึงหันมาพูดเป็นกันเองกับเพื่อน“มึงก็ใจเย็นๆ ก่อนดิวะ เด็กมันก็พยายามกันเต็มที่แล้ว ก็ใครใช้ให้มึงมาติดอกติดใจเด็กนอกสังกัดที่เคยใช้บริการละวะ ร้อยวันพันปีกูไม่เคยเห็นมึงจะกินซ้ำคนนี้มีอะไรให้ติดใจวะ”“ใครว่ากูติดใจ กูก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเข้ามาหาและยอมไปนอนกับกู และกูก็ยิ่งแปลกใจไปอีกที่ไม่เอาเงินไปด้วย กูก็ไม่ได้ให้น้อยๆ เลยนะมึง ทำแบบนี้แม่งเหมือนดูถูกกูเลยว่ะ หรือไม่ก็ต้องมีเจตนาอื่นแอบแฝงอะ มึงไม่คิดว่ามันน่าแปลกมั่งเหรอ มันมีด้วยหรือวะผู้หญิงที่จะมานอนกับกูฟรีๆ ไม่อยากได้อะไรจากกูอะ”ภคิณอธิบายให้เพื่อนเข้าใจถึงเหตุผลที่ตนพยายามตามหาสา

และเมื่อเสร็จสิ้นการอบรมในวันนี้แล้วแทนไทก็รีบตรงเข้าไปหานับพรทันทีอย่างรู้หน้าที่หลังจากที่ได้รับคำสั่งจากเพื่อนรักของเขามาก่อนหน้านี้“คุณนับพร ใช่ไหมครับ ผมแทนไทนะครับเป็นเลขาของคุณภคิณคนที่คุยกับคุณตอนแนะนำตัวน่ะครับ ท่านเป็นประธานกรรมการสายงานบริหารความเสี่ยงคนปัจจุบันครับ”ประธานกรรมการ! ผู้ชายที่เธอวันไนท์สแตนด์ด้วยคนนั้น คือประธานสายงานโดยตรงของเธอตามโครงสร้างธนาคารคนปัจจุบันเดี๋ยวๆ อย่าบอกว่านะว่านี่ ภคิณ ภัคภาคิณภัทร“ภคิณ ภัคภาคิณภัทรหรือคะ” นับพรถามเพื่อความแน่ใจ ไม่อยากมโนไปเองให้ปวดหัวเล่น“ครับ”ฉันนอนกับลูกหลานเจ้าของธนาคาร! ฉันจะตกงานไหม!ดูเหมือนว่านับพรจะไม่ได้สนใจว่าเขาจะรวย สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้คือ เธอไปพัวพันกับเจ้านาย เขาจะไล่เธอออกไหม“ค่ะ สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ ดิฉันนับพรค่ะ” นับพรตอบเสียงไม่มั่นคงสักเท่าไร“คุณภคิณต้องการพบน่ะครับ”ไล่ออกแน่ๆ ตายกูตาย ตายๆแน่นอนแม้นับพรจะรู้ตัวเองว่าเธอค่อนข้างหน้าตาดี ไม่มโนไปเองหรอก ว่าเธอค่อนไปทางหน้าหวาน ตาสวย หุ่นอวบอิ่ม แต่ระดับภคิณ ลูกหลานนายธนาคารเนี่ยนะ คงไม่มาติดใจเธออย่างแน่นอนฉะนั้นเรื่องเดียวที่เขาจะเรียกพบเธอคือไล

เมื่อถึงร้านอาหารญี่ปุ่นในห้างหรูที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศมากนัก ภคิณจัดแจงเลือกที่นั่งด้านในสุด ซึ่งเป็นโซนที่จัดไว้เป็นส่วนตัวสำหรับลูกค้าวีไอพีพร้อมทั้งสั่งอาหารให้ทั้งเธอและเขายังไงวันนี้เขาก็ต้องคุยกับเธอเรื่องคืนนั้นให้รู้เรื่องในขณะที่นับพรนั้นเอาแต่นิ่งเป็นรูปปั้น สีหน้า แววตาฉายความกังวลออกมาอย่างชัดเจนภคิณอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปทำอะไรให้เธอกัน ถึงได้ดูอึดอัดกังวลใจขนาดนั้นหรือเรามันหล่อดูดีเกินไป “ดิฉันจะถูกไล่ออกไหมคะ” นับพรตัดสินใจถามออกไปในที่สุดเธอทนความอึดอัดในใจไม่ไหว ไหนๆ เธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้วสู้คุยให้ชัดเจนไปเลย ถ้าต้องหางานใหม่ก็จะได้รีบๆ หา“คุณทำผิดร้ายแรงอะไรมา ทำไมถึงต้องไล่ออกด้วยล่ะครับ”คิ้วเข้มของภคิณขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ สาวอื่นอาจจะเครียดเพราะความดูดีเกินหน้าเกินตาหรือว่าออร่าแบบสามีแห่งชาติที่คนฝันหาของเขา แต่เจ้าหล่อนกลับมาห่วงว่าจะถูกไล่ออกหรือเปล่าเธอลืมหรืออย่างไรว่าเขาเป็นเจ้านายที่ทำท่าสนใจเธอมากขนาดนี้เธอควรสะกดคำว่าลำบากไม่ถูกสิถึงจะถูก“ก็เรื่องนั้น คือ... คือ” นับพรตอบตะกุกตะกัก ตอนนี้สมองกับปากเธอดูเหมือนจะไม่ทำงานเสียอย่างนั้น“

ตื้อดึง ตื้อดึงเสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตของนับพรดังขึ้นขณะที่กำลังเดินทางไปซื้อของกับเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจ เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเพื่อนรักของเธอPearl : ไอ้นับ อยู่ไหนวะPearl : เห็นแต่กล่องข้าว กระเป๋าก็ไม่มี เจ้านายพาออกมาทำงานนอกสถานที่อะ : NabbNaaPearl : งานไรวะ แผนกเรามีนอกสถานที่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้เหมือนกัน ไว้กลับไปเดี๋ยวเล่าให้ฟัง : NabbNaaPearl : เจ้านายเนี่ยใคร คุณภคิณปะ อืม... ใช่ แค่นี้ก่อนนะ น่าจะถึงละ : NabbNaa เออ... ข้าวบนโต๊ะอะ แกกินไปเลยนะ : NabbNaaเมื่อร่ำลากับเพื่อนตัวเล็กเสร็จเรียบร้อยพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าของแชตไปหนึ่งที นับพรที่กำ

ไม่ได้นะนับ ไม่ได้ เราต้องหยุดมันก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปจริงอยู่ว่าสิ่งที่เขาทำกับเธอตอนนี้มันทำให้เธอรู้สึกดี แล้วต่อไปล่ะถ้าหัวใจเธอต้องเจอกับความเจ็บปวดอีกล่ะอยู่ๆ นับพรก็รู้สึกกลัว เมื่อนึกถึงความเสียใจเมื่อครั้งอดีต ความหดหู่มากมายเข้ามาห่อหุ้มใจ ความสุขที่พึ่งได้เข้ามาในอาณาเขตหัวใจก็ถูกผลักออกไปในทันทีไม่เอาความรู้สึกแบบนั้น ไม่เอา ไม่อยากได้อีกแล้ว หญิงสาวส่ายหน้าไปมา สับสน และทรมานความสุขอยู่ตรงหน้า ทว่าความทุกข์กลับอยู่ในมุมมืด ที่โผล่เข้ามาเตือนทุกครั้งที่เธอมีความสุข ราวกับไม่อยากให้เธอได้มีความสุข และไม่อยากให้เธอลืมเลือนมันไป“นับ นับ เป็นอะไรหรือเปล่า” ภคิณที่เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดห่วงไม่ได้ ทั้งที่เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่แท้ๆ“ปะ เปล่าค่ะ นับแค่...” เธอจะบอกยังไงดี จะปฏิเสธเขายังไงดีสั่นเป็นลูกนกเลย นี่เธอคิดว่าเราจะทำอะไรที่จริงต่อให้เธอไม่พูดออกมา ภคิณก็พอจะดูออก น่าแปลกที่ผู้หญิงคนนี้เคยกล้าบ้าบิ่นมาชวนเขาทำลูก แต่พอได้รู้จักจริงๆ ไม่ประสาเอาเสียเลยในสถานการณ์แบบนี้ถ้าเป็นผู้หญิงที่ผ่านมาของเขา คงรีบพาเขาขึ้นเตียงไปแล้ว แต่นับพรไม่ใช่ นี่หรือเปล่านะผู้หญิงดีๆ ที่ใคร