All Chapters of เมียรักวันไนท์สแตนด์: Chapter 11 - Chapter 20

ตื้อดึง ตื้อดึงเสียงแจ้งเตือนจากโปรแกรมแชตของนับพรดังขึ้นขณะที่กำลังเดินทางไปซื้อของกับเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจ เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเพื่อนรักของเธอPearl : ไอ้นับ อยู่ไหนวะPearl : เห็นแต่กล่องข้าว กระเป๋าก็ไม่มีเจ้านายพาออกมาทำงานนอกสถานที่อะ : NabbNaaPearl : งานไรวะ แผนกเรามีนอกสถานที่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกัน ไว้กลับไปเดี๋ยวเล่าให้ฟัง : NabbNaaPearl : เจ้านายเนี่ยใคร คุณภคิณปะอืม... ใช่ แค่นี้ก่อนนะ น่าจะถึงละ : NabbNaaเออ... ข้าวบนโต๊ะอะ แกกินไปเลยนะ : NabbNaaเมื่อร่ำลากับเพื่อนตัวเล็กเสร็จเรียบร้อยพร้อมทั้งส่งยิ้มหวานให้กับความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าของแชตไปหนึ่งที นับพรที่กำลังจัดแจงเก็บมือถือใส่กระเป๋าเพื่อเตรียมตัวลงจากรถแต่กลับถูกมือหนาแย่งไปเสียก่อน“แฟนเหรอ? ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขนาดนั้น” ภคิณถามด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจ ตั้งแต่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังแล้ว ใครกันทักมาหาเธอเช้าขนาดนี้ ไม่เห็นมีรายงานจากลูกน้องเลยว่าเธอมีแฟน“เพื่อนค่ะ” เธอตอบเขาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ แม้จะไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรให้เขาไม่พอใจก็ตาม ถึงได้มาขึ้นเสียงใส่กันแบบนี้“ผู้หญิงหรือ

ในหัวมีแต่คำถามว่าทำไม เขาทำแบบนี้ทำไม มาทำให้เธอใจสั่นทำไม มาทำให้หวั่นไหวทำไม เธอไม่อยากยุ่งกับคนมีเจ้าของนั่นเป็นกฎเหล็กของเธอ“แล้ววันนี้นับโกรธอะไรพี่ละคะ บอกพี่ได้ไหม” เขาถามอย่างคาดหวังในคำตอบ พร้อมกับกดสายตาลงเพื่อมองจ้องเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่เหมือนต้องการบอกเรื่องราวมากมายในสายตาคู่นั้น แล้วเขาต้องทำยังไงล่ะถึงจะได้รู้“พี่คิณต้องการอะไรจากนับคะ ทำแบบนี้ทำไม” หญิงสาวถามถึงเรื่องที่ค้างคาใจทันทีเธอไม่อยากปล่อยให้เรื่องมันยืดเยื้อไปจนเกินจะแก้ อีกอย่างเธอไม่อยากให้ตัวเองเผลอไผลไปมากกว่านี้แล้ว“พี่ทำอะไร นับบอกพี่สิ” ภคิณอดสงสัยไม่ได้เพราะเขามั่นใจว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเธอเลย“ที่พี่คิณบอกให้นับรับผิดชอบ นับต้องทำอะไรบ้างและต้องทำถึงเมื่อไหร่บอกได้ไหมคะ” นับพรถามออกมาตรงๆ“ก็ทำเหมือนที่เราทำกันวันนี้หรืออาจจะมากกว่านี้ในวันต่อๆ ไปและก็ทำตลอดไปนั่นแหละ” เขาตอบตามที่ใจคิดอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่จะต้องหงุดหงิดใจกับประโยคต่อไปของเธอ“ตลอดไปไม่ได้ค่ะ นับไม่อยากยุ่งกับของของคนอื่น นับเข้าใจผู้หญิงด้วยกันดี นับจะไม่ทำ”“นับพูดเรื่องอะไร แล้วอะไรของใคร” ตอนนี้เขาอาจจะไม่เข้าใจนิดหน่อย แต่บอก

เมื่อทั้งสองลงมาก็พบสองสาวตัวเล็กในชุดที่พร้อมออกเที่ยว นับพรรับกระดาษโน้ตเล็กๆ จากพี่สะใภ้ของเธอซึ่งเป็นรายการที่จะต้องซื้อสำหรับเตรียมงานในคืนนี้ แล้วจูงมือหลานทั้งสองออกไปที่รถและภคิณเองก็เดินตามมาติดๆเมื่อถึงห้างใหญ่ประจำจังหวัด ทั้ง 4 คนก็เดินเลือกซื้อของสดและผักก่อน ภคิณอาสาเข็นรถเข็นให้สามสาวเลือกของตามใจชอบ แต่แล้วก็ต้องหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงร้องทักคนสวยของเขา“นับ นับพร ใช่ไหม” ภา เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของนับพร“ภาปะ” สองสาวออกอาการดีใจขึ้นมาทันทีเมื่อจำกันได้ เพราะพวกเธอต่างก็ไม่เจอเพื่อนสมัยมัธยมมานานแล้ว“ใช่จ้ะ เป็นไงสบายดีไหม ตอนนี้ลูกสองแล้วเหรอเนี่ย ทั้งสวยทั้งน่ารัก หน้าตาดีได้พ่อได้แม่ทั้งสองคนเลยนะ” เพื่อนเก่าของเธอเอ่ยทักอย่างเข้าใจผิด เด็กๆ ทั้งสองก็ยกมือไหว้ตามมารยาทที่ถูกสอนมา“ไม่ใช่นะภา นี่คุ...” เอากับเขาสิเรื่องขัดจังหวะเธอเวลาที่พูดเนี่ย“ขอบคุณมากครับ ผมภคิณครับยินดีที่ได้รู้จัก” เขาแนะนำตัวเองอย่างอารมณ์ดีก็ไม่รู้ว่าทำไมแค่เพียงมีคนเห็นว่าพวกเขาดูเป็นครอบครัว เหมือนพ่อแม่ลูกกันมันก็ทำให้เขาชอบใจขึ้นมาเสียอย่างนั้นและเขาก็ไม่อยากแก้ข่าว“ยินดีที่รู้จักค่ะ

ภคิณจ้องไปที่ชุดออกกำลังกายของเจ้าหล่อน เป็นเสื้อกล้ามสปอร์ตบราด้านในและมีเสื้อซีทรูแขนสั้นสีดำคลุมด้านนอกแต่ก็ยังเห็นทรวดทรงทั้งอกทั้งเอวอย่างชัดเจนไหนจะกางเกงขาสั้นที่ชายขากางเกงกว้างโชว์เรียวขาสวยนั่นอีก เขาก็เห็นอยู่ว่าเธอใส่ซับในเพื่อป้องกันแล้วแต่มันก็ยังดูยั่วยวนใจเขาอยู่ดี คนอื่นก็คงไม่ต่าง“ไอ้คิณ มึงก็ใจเย็นๆ ดิวะ” เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มออกอาการควันออกหูแล้วจึงรีบดึงสติ“ทำยังกับมึงไม่คิดเหมือนกูงั้นอะ ไปกลับ วันนี้ไม่ต้องเล่น” ภคิณสวนกลับเพื่อนรัก ก่อนจะหันไปคว้ามือเรียวของคนข้างๆ เพื่อพากลับทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนเขาเองก็หวงไข่มุกไม่ต่างจากที่เขาเป็นกับนับพร เพราะสองสาวใส่ชุดแบบเดียวกันอย่างกับฝาแฝดต่างก็แค่สี พวกเขามันแค่มองตาก็รู้ใจกันแล้ว“นับมากับมุก เดี๋ยวพวกเรากลับกันเองได้ค่ะ ขอตัวนะคะ ไปกันเถอะมุก” นับพรบิดข้อมือตัวเองออกทำไมเธอต้องยอมเขาตลอด เขาเป็นแค่เจ้านายในที่ทำงาน ไม่ใช่เจ้าชีวิตเธอ ถ้าเป็นเรื่องงานเธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่แบบนี้มันมากเกินไป“อืม ไปดิ” ไข่มุกรับคำเพื่อนอย่างว่าง่าย แต่ไม่ทันจะได้เดินไปก็ถูกคว้ามือไว้ก่อน“ตัวเล็ก” แทนไทเรียกไว้เพียงเท่านั้น

เขาพอใจในคำตอบที่ได้ยินเอามากๆ เธอตอบเร็วจนแทบจะไม่ได้คิดด้วยซ้ำ“คุณภคิณ!” หญิงสาวเรียกเจ้านายอย่างตกใจยกมือขึ้นจับแก้มของตัวเองไว้“ว่า?” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางยักคิ้วกวนๆ ใส่เขาเองก็ชักเริ่มไม่เข้าใจตัวเอง ทั้งที่ตอนแรกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแต่เพียงแค่ได้ยินคำตอบของเธอก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาเสียอย่างนั้น“คุณทำอะไร?” ไม่ใช่ไม่รู้นะว่าโดนเขาหอมแก้ม แต่ที่ไม่รู้คือเขาทำทำไม“ให้รางวัลไงคะ” เขาตอบเธออย่างอารมณ์ดีมาอีกแล้ว คะ ขา ชวนละลายของเขา“แต่นี่ที่ทำงานนะคะ เกิดมีคนมาเจอเข้า”ยิ่งตอนนี้ข่าวลือเรื่องบอสตามไปคุมเมียที่ฟิตเนสนั้นยังลุกลามขยายวงกว้าง โชคดีที่บางคนยังไม่แน่ใจว่าเป็นเธอที่เป็นหญิงสาวในข่าว แม้มีบ้างบางคนที่รู้แล้วว่าน่าจะเป็นเธอ“กลัวอะไรกัน หรือว่าพอแฟนเก่ากลับมา พี่ก็เข้าใกล้ไม่ได้”ดวงหน้าสวยตกตะลึงในคำพูดของภคิณ ไม่ใช่ว่าตกใจที่เขารู้ เพียงแต่เธอไม่อยากนึกถึงเรื่องทั้งหลายแหล่ที่ทนุสร้างขึ้นมา“ทำไม? หรือว่านับยังมีเยื่อใยตัดไม่ขาดกับทนุ”“คุณภคิณ นี่เรื่องส่วนตัวของนับนะคะ นับไม่ตอบ”“ก็แปลว่าคบกันมาก่อนจริงๆ น่ะสิ”อยู่ๆ นับพรก็นึกหวาดกลัวคำพูดที่จะดังต่อมา ข่าวที่มาพ