Alle Kapitel von เมียรักวันไนท์สแตนด์: Kapitel 31 – Kapitel 40

เธอเข้าใจผิดไปว่าเจ้านายของเธอเอ่ยถามเพราะกลัวว่าเธอจะทำให้เกิดความเสียหายกับภาพรวม“ไม่ใช่แบบนั้น เฮ้อ... โอเค ถ้างั้นพี่ทำด้วย ปะ... ไปเอาอุปกรณ์กัน” ภคิณพูดพลางเอื้อมมือไปจับมือเรียวให้เดินตามไปด้วยกัน เขาไม่มีทางปล่อยให้คนที่ตัวเองรักไปลำบากคนเดียวแน่ภคิณไม่สนอยู่แล้วว่าใครจะมองยังไงเพราะเขาก็อยากให้ผู้ชายที่อยู่ละแวกนี้ทั้งหมดได้เห็น จะได้ไม่มีใครกล้ามาเสนอหน้าขายขนมจีบให้ผู้หญิงของเขาต่อไปอีกนับพรที่ตอนแรกพยายามดึงมือออกจากภคิณ แต่ไม่ว่าจะบิดออก แกะออกยังไงก็ไม่เป็นผลแถมยังโดนสายตาดุๆ จ้องกลับมาจนทำให้เธอต้องยอมเลยตามเลยหันไปมองเพื่อนรักของตัวเองก็ไม่พ้นถูกแทนไทจูงมือให้รีบเดินตามต้อยๆ พร้อมกับพี่เปิ้ลและยิ้มที่เดินตามๆ กันมาเขาจีบอยู่เธอรู้แล้ว เขาขอเธอเป็นแฟนแล้วนั่นก็จริง แต่เธอยังไม่ได้ตอบตกลงจริงจังเลยแล้วทำไมเขากลับแสดงออกต่อหน้าคนอื่นชัดเจนขนาดนี้นับจะห้ามใจต่อไปไม่ไหวแล้วนะเมื่อถึงที่พักทุกคนได้รับประสานงานมาว่าให้ไปลงทะเบียนเพื่อรับกุญแจห้องและคูปองอาหารเช้าที่ลอบบี้ของทางโรงแรมได้เลย หากใครพร้อมแล้วก็สามารถเข้าที่พักแล้วพักผ่อนตามอัธยาศัยได้ส่วนกระเป๋าสต๊าฟประจำ

“ก็น่ารักทุกคนนั่นแหละครับ ว่าแต่สาวๆ นั่งโต๊ะไหนกันให้พวกผมไปส่งไหมครับ” ทั้งสองหนุ่มอาสาไปส่งสาวๆ ที่โต๊ะโดยหารู้ไม่ว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆอยู่ๆ ก็มีเสียงเข้มดุดังขึ้นมาทางด้านหลังของสาวๆ จนทำให้ทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นหันกลับไปมองคนมาใหม่พร้อมๆ กัน“นับพร!” ภคิณที่อยู่ๆ ก็หัวเสียขึ้นมาทันทีเพียงเพราะเห็นผู้ชายมาเกาะแกะคนสวยของเขาอีกแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมตัวเองถึงแสดงออกมากขนาดนี้ แต่พอเป็นเรื่องของเธอคนนี้ทีไรร่างกายและจิตใจมันไปไวกว่าสมองของเขาตลอดเลย“ทำไมออกมาก่อนไม่รอพี่ พี่บอกแล้วไงคะว่าให้มาพร้อมกัน”คนหล่อพูดพลางเอามือขึ้นมาโอบเอว บางกลายๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของร่างบางที่อยู่ด้านข้างก่อนจะส่งสายตาพิฆาตไปยังสองหนุ่มที่ตอนนี้ยืนหน้าซีดอยู่ จากรอยยิ้มเจ้าชู้ก่อนนี้ตอนนี้กลายเป็นยิ้มเจื่อนๆ ไปแล้ว“เราเองก็เหมือนกันตัวเล็ก บอกแล้วไงคะว่าให้รอออกมาพร้อมกันน่ะ” แทนไทเองก็ไม่น้อยหน้าเพื่อนรักพูดพลางเอื้อมมือหน้าไปคว้ามือเล็กไว้แล้วดึงเข้ามาหาตัวเองก่อนจะโอบบ่าเล็กเอาไว้“สะ สวัสดีครับคุณภคิณ เอ่อ... ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพวกผมขอตัวเลยแล้วกันนะครับ” เมื่อเห็นว่าสาวเจ

ไม่มีเสียงตอบรับ ภคิณลองบิดลูกบิดประตูดูเผื่อว่าจะเปิดได้ แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อประตูไม่ได้ล็อกชายหนุ่มที่กำลังรีบเดินเข้าไปก็ต้องสะดุดหยุดเท้าทันทีตรงปลายเตียงพอดีกันกับร่างบางที่เดินโซเซออกมาจากห้องน้ำเพื่อจะมาเปิดประตูให้เพราะคิดว่าเพื่อนรักของเธอเป็นคนเคาะนับพรเองก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยที่คนตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนสาว หากแต่เป็นเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจของเธอและก็ต้องตกใจมากขึ้นไปอีกเมื่อร่างหนาตรงหน้าพุ่งตัวเข้ามาสวมกอดเธอไว้ในทันทีเสียงหอบเหนื่อยและรอยชื้นจากเหงื่อที่เปียกเสื้อจนมองเห็น เสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนตรงหน้าราวกับว่าเขาไปวิ่งออกกำลังกายก่อนนอนมายังไงยังงั้นแต่ที่ไม่เข้าใจอยู่ตอนนี้ก็คือกอดเราทำไมอะภคิณกอดแน่นมากทำอย่างกับกลัวว่าเธอจะหายไป ยิ่งเธอยืนนิ่งปล่อยให้กอดเขาก็ยิ่งรัดแน่นจนเธออึดอัดจึงต้องร้องท้วงออกมา“พี่คิณ ปล่อยนับก่อนค่ะ นับหายใจไม่ออก”“พี่ขอโทษ” ร่างหนาเอ่ยขอโทษที่กอดเธอแรงไป“พี่คิณเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วทำไมเหงื่อโชกขนาดนี้ล่ะคะ” นับพรเอ่ยถามอย่างสงสัยทั้งอยากรู้ว่าเขาไปทำอะไรมา“หายไปไหนมาคะพี่ตามหาตั้งนาน” ภคิณไม่ตอบแต่กลับถามเธอแทนด้วยน้

ภคิณโน้มลงไปจูบหน้าผากมนอย่างปลอบโยน สายตาคมมองดูคนใต้ร่างที่นอนหอบตัวโยนอย่างคนหมดแรง ถึงยังไงคืนนี้ก็คงไม่จบเพียงแค่ครั้งเดียวแน่ เขาจะให้เธอพักสักหน่อยก่อนที่เขาจะเริ่มบทรักบทต่อๆ ไป“ต่อไปนี้คนที่ทำลูกให้หนูได้มีแค่พี่คนเดียวเท่านั้นนะคะ”ดวงตากลมโตคู่สวยทั้งสองคู่ต่างจ้องมองกันไม่กะพริบก่อนไล่สายตาขึ้นลงสำรวจกันและกัน ร่างบางทั้งสองในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่โคล่งจนคอเสื้อลึกลงมาถึงร่องอกที่มีรอยรักฝากไว้เป็นจ้ำชายแขนเสื้อกินมือเรียวเล็กจนแทบจะไม่เห็นปลายนิ้วรวมไปถึงชายเสื้อที่ยาวจนสามารถปกปิดก้นงามงอนนั้นไว้ได้มิดทั้งสองสาวดูเหมือนกันราวกับคู่แฝด พวกเธอกะพริบตาปริบๆ พร้อมกันเมื่อมีเสียงทุ้มสองเสียงมาขัดจังหวะจากด้านข้างของตัวเอง“เหมือนเด็กแฝดเลยว่ะ มึงว่าปะ” ภคิณหันไปถามแทนไทที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาอดที่จะพูดแซวสองสาวเพื่อนรักไม่ได้“ก็พอรู้อยู่นะว่ารสนิยมเราคล้ายๆ กัน แต่ไม่คิดว่าจะเหมือนกันขนาดนี้ปะวะ” แทนไทตอบกลับออกไปโดยที่สายตามองเน้นไปที่ชุดที่ทั้งสองสาวใส่นอนโดยฝีมือของพวกเขาสองคน“ไปค่ะ ไปกินข้าวกัน นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว” ภคิณพูดพลางเดินไปกอดบ่าเล็กไว้หวังจะประคองเธอไป

ตอนแรกคนในครอบครัวกังวลกันมากว่าเธอจะเป็นโรคซึมเศร้าอย่างที่กำลังดังอยู่ในช่วงนี้มั้ย แต่หมอก็บอกว่าสภาพจิตใจของเธอไม่ได้แย่ขนาดนั้น นับพรมีกำลังใจที่ดีจากทุกคนจึงทำให้ผ่านพ้นมาได้แต่ก็ยังต้องทานยาต่อเนื่องอยู่เพราะอาการนอนหลับยากกับอาการปวดหัวที่เป็นอยู่แทบจะตลอด“ผลเลือดปกติดี ความดันก็ดี แล้วการนอนล่ะเป็นยังไงบ้างยัง ตอนนี้ตื่นกลางดึกอยู่มั้ย” หมอหนุ่มอ่านรายงานผลตรวจเลือดที่ได้รับมา“ช่วงนี้ไม่ตื่นเลยค่ะ หลับยาวเช้าเลย” แม้นับพรจะแปลกใจอยู่บ้างแต่ช่วงที่ผ่านมาเป็นแบบนั้นจริงๆ“การนอนก็ดีขึ้นแล้วนี่ ปวดหัวล่ะเป็นไงมั่ง ยังปวดตลอดอยู่มั้ย”“ก็มีปวดบ้างตามสภาพอากาศค่ะ แต่ไม่ถี่เท่าเมื่อก่อน”“ระดับความปวดล่ะ ช่วงนี้ให้เท่าไหร่”“รอบนี้แค่ 4-5 ค่ะ”“ทุกทีอยู่ที่ 7-8 นี่ อืมๆ ความถี่ในการปวดก็ลดลง ระดับความปวดก็เบาลง ฟังดูแล้วอาการดีขึ้นมากนะ”“สงสัยช่วงนี้มีอะไรให้ทำเยอะน่ะค่ะ เลยเพลียๆ หลับง่าย”“อย่างที่หมอบอกโรคนี้เราเอาชนะมันได้นะ เราแค่ต้องมีวินัยกับตัวเองให้มาก พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วก็ปล่อยวาง เอาล่ะ... งั้นเดี๋ยววันนี้หมอปรับยาให้แล้วคราวหน้ามาเล่าให้หมอฟังใหม่นะ”นับพรออกจากห