All Chapters of เมียคุณภามว์: Chapter 41 - Chapter 50

“ฉันไม่แปลกใจหรอกนะแม่ ว่าทำไมน้องอุ้มถึงหนีไป” “...” ฝีเท้าที่กำลังเลี้ยวเข้าไปในห้องครัวถึงกับหยุดชะงัก ก่อนเขาจะถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าวจนพ้นรัศมีสายตา จากนั้นก็เงี่ยหูฟังต่อ เพราะชื่อของหญิงสาวที่เขาเฝ้าฝันถึงอยู่ทุกวัน โผล่ขึ้นมาในบทสนทนาของสองแม่ลูก “เรื่องของเจ้านาย นังดาหลา” คนเป็นแม่ปรามเสียงดุ ใช่ว่าดวงพรจะไม่รู้ถึงสาเหตุที่ลูกสาวเกริ่นมา ใครถูกใครผิดก็เห็น ๆ กันอยู่ เพียงแต่นางไม่อยากสอดเรื่องของเจ้านายให้มันมากนัก ไหนจะบุญคุณข้าวแดงแกงร้อนของคนในบ้านนี้ที่มีต่อครอบครัวนางอีก เท่านี้ก็ค้ำคอจนพูดไม่ออกแล้ว กรรมใดใครก่อ เดี๋ยวกรรมนั้นก็คืนสนองไปที่คนคนนั้นเองนั่นแหละ “ก็เรื่องของเจ้านาย มันกระทบความรู้สึกของฉันนี่แม่” ดาหลาอดแย้งขึ้นมาไม่ได้ “ใครมันจะไปทนอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ วันดีคืนดีผัวตัวเองก็เอาผู้หญิงคนอื่นมาเหยียบหน้าถึงในบ้าน แถมลูกต้องมาตายที่นี่อีก เป็นฉันก็ทนอยู่ไม่ได้หรอก มันฝังใจน่ะ” พอพูดถึงน้องอุ้มขึ้นมา ดาหลาก็ยิ่งปวดใจ ไม่รู้ตอนนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง จะหายไม่สบายหรือยังหนอ

หลังจากวันนั้นไม่ถึงเดือน งานแต่งเล็ก ๆ ของสันติกับดาหลาก็ถูกจัดขึ้นภายในไร่ โดยมีนายแม่สุวนีอาสาเป็นหัวเรือใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าวยกขบวนมาสู่ขอเจ้าสาว ส่วนแขกในงานก็มีแค่คนกันเองกับญาติ ๆ ที่มาร่วมแสดงความยินดีผูกข้อไม้ข้อมือตามธรรมเนียม แต่ถึงกระนั้นบรรยากาศภายในงานกลับตลบอบอวลไปด้วยความอบอุ่น ผู้คนต่างสนุกและยินดีที่ทั้งคู่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ไม่ใช่แค่ในฐานะคู่ชีวิตเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงความเป็นพ่อเป็นแม่ของเด็กน้อยคนหนึ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นมา ภูภามว์ยอมรับตามตรง ว่าอิจฉาตาร้อนไม่น้อยที่เห็นภาพเหล่านี้ แถมยังอดยกมาเปรียบเทียบกับชีวิตตัวเองไม่ได้ ถ้าตอนนั้นเขาไม่งี่เงา แล้วรักษาอลีนาไว้ข้างกาย เขาก็คงจะมีความสุขเหมือนคู่แต่งงานใหม่วันนี้ “มึงอยู่ในงานมงคลนะเว้ยพี่ชาย ทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อย” ภูภามว์ละสายตาจากภาพชื่นมื่นตรงหน้า ตวัดหางตามามองน้องชายร่วมสายเลือดแวบหนึ่งก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาอุตส่าห์หลีกหนีผู้คนหลบออกมายืนห่าง ๆ แล้วแท้ ๆ แต่ก็ยังมีหมาตามมาจิกกัดอีกจนได้ “ว่าแต่กู มึงเถอะ ทำหน้าให้ม

“มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลยไอ้สัน อย่าเสนอหน้าเข้ามาในนี้ รอกูแป๊บหนึ่ง” ภูภามว์ยกมือปราม เมื่อเห็นว่าสันติทำท่าจะวิ่งเข้ามาหาเขาในแปลงดอกไม้ “โตวันโตคืนนะเด็ก ๆ ตอนแม่ของพวกแกกลับมา เขาจะได้ชื่นใจ แล้วก็รู้ว่าป่าป๊าดูแลพวกแกดีแค่ไหน” ก่อนจะหันกลับมาใส่ใจงานตรงหน้าต่อ แล้วละเลียดเม็ดปุ๋ยใส่โคนดอกไม้ทีละต้นอย่างทะนุถนอม “...” ต่อหน้าต่อตาสันติที่ยืนเอียงคอมองด้วยความเอือมระอาปนเห็นใจ ปีนี้เป็นหนักเหมือนกันนะ นายกูเนี่ย ! 2 ปี ได้แล้วมั้ง ที่สันติเห็นเจ้านายพร่ำเพ้อกับดอกไม้พวกนี้ จากตอนแรกมีแค่ไม่กี่แปลง จนปัจจุบันขยายวงกว้างแทบจะล้อมรอบบ้าน และที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดคือ คุณภูภามว์เป็นคนลงมือลงแรงปลูกเองทั้งหมดทุกขั้นตอนตอนนั้นสันติเกือบจะก้มกราบเพราะความประจิตประทับใจ แต่พอนานวันผันเปลี่ยน เขากลับรู้สึกสงสารมากกว่านับถือเจ้านายของสันติก็เปลี่ยนไปมาก กิจวัตรประจำวันวนเวียนทำอยู่แค่ไม่กี่อย่าง ตื่นมาเช็กเรื่องตามหาเมียก่อนเป็นอันดับแรก พอสายหน่อยก็เข้าออฟฟิศ ตกเย็นกลับบ้านมารดน้ำดอกไม้จากที่เคยยิ้มบ้างเป็นครั้งคราว ก็เศร้าหมองจนคนมองเซื่องซึมตาม ความรั

ขณะนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง ห้องโดยสารในรถยนต์คันหรูเงียบเชียบเป็นเป่าสาก มีเพียงเสียงถอนลมหายใจของคนข้าง ๆ ที่ภูภามว์ได้ยินเป็นครั้งคราว หลังเขาพยายามอธิบายเรื่องราวในอดีตทั้งหมดให้เธอฟัง แต่ผลตอบรับจากเธอก็ยังนิ่งเฉยตามเดิมอยู่กับผัวสองต่อสอง มันน่าลำบากใจขนาดนั้นเลยหรือไง ยัยตัวแสบ !“ได้ฟังที่เฮียอธิบายหรือเปล่าอุ้ม”ถามจบ ภูภามว์ก็ได้ยินเสียงถอนลมหายใจของคนข้างกายดังออกมาอีกระลอก ก่อนที่เธอจะตอบกลับเขาด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น“ก็ฟังอยู่นี่ไง !”อยู่ในรถห่างกันแค่คืบ อลีนาได้ยินทุกอย่างที่ออกมาจากปากหมา ๆ ของเขาทั้งนั้นแหละ เพียงแต่ไม่รู้จะแสดงความคิดเห็นอะไรเขาบอกว่าคนที่ทำร้ายเธอถูกจับเข้าคุกไปทั้งคู่ ซึ่งนั่นก็ถูกต้องและเหมาะสมแล้วนี่ คนหนึ่งเป็นชายชั่ว อีกคนหนึ่งเป็นหัวขโมย จะถูกตำรวจจับก็ไม่เห็นแปลกแล้วยังไงต่อล่ะ ? เขาต้องการคำตอบอะไรจากเธออีก อลีนาไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรด้วยซ้ำที่ได้ยินแบบนั้น เพราะสุดท้ายแล้ว เธอก็เรียกคืนสิ่งที่สูญเสียไป กลับมาไม่ได้อยู่ดีโดยเฉพาะชีวิตลูก“แล้วเข้าใจไหม ที่เฮียบอกว่าเฮียไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ทั้งชีวิตเฮีย มีเธอเป็นเมียแค่คนเด

อลีนาตื่นเช้าด้วยความเคยชิน หลังจัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว เธอก็ออกมาจากห้องนอน หมายมั่นตั้งใจว่า จะมาล็อกคอภูภามว์ให้เขารีบพาเธอไปหาแม่แต่พอเปิดประตูออกมาเห็นร่างสูงที่กำลังนอนหลับสบาย ซึ่งสภาพไม่ต่างอะไรกับ‘จระเข้ขวางคลอง’ อลีนาก็ใจดำปลุกไม่ลง ภูภามว์เป็นมนุษย์ขี้เซา เธอรู้ดี ยามเช้าแบบนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะตื่นดังนั้นอลีนาจึงตัดสินใจปล่อยให้คนบ้านอนขวางประตูต่อไป ส่วนเธอก็เปลี่ยนเป้าหมายมาเดินสำรวจบ้านแทนบ้านหลังนี้เป็นบ้านสไตล์ยุโรปชั้นเดียว ที่ถูกสร้างในตำแหน่งเดิมกับหลังเก่า แถมยังหรูหราและใหญ่โตมากกว่าบ้านหลังเดิมเยอะ พื้นที่ใช้สอยก็กว้างขวางครบครัน ซึ่งเหมาะกับครอบครัวที่มีจำนวนสมาชิกหลายคนแต่เดี๋ยวนะ... ภูภามว์ยังไม่มีครอบครัวนี่ ! ? แล้วเขาจะรีบสร้างบ้านใหญ่โตไปทำไมเอาเป็นว่าช่างมันเถอะ ! นั่นไม่ใช่ปัญหาของเธอสักหน่อย สิ่งที่ควรใส่ใจตอนนี้คือ เรื่องของแม่ต่างหาก ว่าแล้วอลีนาก็สะบัดศีรษะขับไล่ความคิดไร้สาระออกจากหัว แล้วเดินออกไปนอกชานบ้านทว่าภาพที่ออกมาเห็นทำให้เธอถึงกับอ้าปากค้าง“นี่ไม่ใช่สวนดอกไม้ธรรมดาแล้ว นี่มันสวนดอกไม้แบบตะโกนชัด ๆ”เมื่อคืนคงจะมื