All Chapters of มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม: Chapter 41 - Chapter 50

ฉินซิงเหยาย่อมจะสังเกตเห็นสีหน้าของมารดา แม้ว่ายามนี้นางจะยังเป็นเด็กแต่เรื่องความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่นางพอจะรู้อยู่บ้าง เรื่องที่มารดาของนางบอกว่าตนเองถูกลู่หมิงย่ำยีเดิมทีนางก็เชื่อมารดาจนหมดใจ แต่เมื่อได้เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นของมารดา นางก็รู้แล้วว่ามารดาของนางแต่งเรื่องโกหก เพราะเกรงว่ามารดาจะเพลี่ยงพล้ำนางจึงได้ออกหน้าเอ่ยปากเพื่อช่วยมารดา“ท่านหมอที่จ้าวฮูหยินเชิญมาย่อมจะต้องช่วยท่านรองแม่ทัพ เพราะเดิมทีคนที่อยากจะเห็นพวกข้าสองแม่ลูกไปจากเมืองหลวงมากที่สุดก็คือจ้าวฮูหยินมิใช่หรือ” คำพูดของฉินซิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางแย้มยิ้มออกมา“แล้วถ้าหากเป็นหมอหลวงที่อยู่ในวังหลวงเล่า พวกเจ้ายังจะคิดว่าเป็นคนของข้าอีกไหม ซางผิงเจ้าไม่ต้องไปเชิญหมอหญิงแล้ว ข้าจะพาพวกนางสองแม่ลูกไปที่ศาลาว่าการเอง ใช้อำนาจของฝ่ายสอบสวนของศาลาว่าการเชิญท่านหมอหลวงกู้ผู้มีชื่อเสียงมาตรวจสอบก็จะรู้เองว่าความจริงเป็นเช่นไร” เมื่อเจียงฉิงฟางเอ่ยเช่นนี้ลู่หมิงก็ผงะ แล้วหลังจากนั้นเขาก็พยักหน้า“เช่นนั้นก็ไปศาลาว่าการกันเถิด จวนของข้าเกิดความวุ่นวายถึงเพียงนี้ ยามนี้คนข้างนอกคงจะเอาไปพูดกันอย่างสนุกปากแล้ว ม

เมื่อซางผิงออกจากห้องไปแล้วเจียงฉิงฟางจึงได้นั่งลง เมื่อคืนนี้นางนอนหลับไม่สนิทพอเช้ามายังต้องพบกับเรื่องวุ่นวายในจวนสกุลลู่อีก ยามนี้นางจึงได้รู้สึกอ่อนเพลียมากพอสมควร“ท่านแม่!” เสียงเรียกของลูกๆ ทั้งสามทำให้สีหน้าของนางพลันสดชื่นขึ้นมาในทันที พวกเขาไม่ได้รอให้นางขานรับก็พากันเข้ามาในห้องของนางด้วยความคุ้นเคย“ท่านแม่วันนี้พี่ใหญ่กับพี่รองไม่ยอมไปเรียน” จ้าวฉางหนิงเอ่ยฟ้องออกมาในทันทีเมื่อได้เห็นหน้านาง“จวนสกุลลู่เกิดเรื่องถึงขั้นนั้นยังจะมีผู้ใดไปสอนพวกข้าอีก มิสู้วันนี้พวกข้าอยู่ที่จวนเป็นเพื่อนท่านแม่กับเจ้าไม่ดีกว่าหรือ” คำพูดของจ้าวฉางยวนทำให้เจียงฉิงฟางขมวดคิ้วแล้วนางจึงได้ถามลูกๆ ในทันที“เรื่องในจวนสกุลลู่พวกเจ้าก็รู้ด้วยหรือ” เมื่อนางเอ่ยถามเช่นนี้จ้าวฉางหนิงก็พยักหน้าในทันที“ย่อมจะต้องรู้อยู่แล้วเจ้าค่ะ ตอนที่ท่านอาหานมาตามท่านพ่อพวกข้าย่อมจะได้ยิน ตอนที่ท่านแม่กับท่านพ่อไปที่จวนสกุลลู่ท่านพี่ทั้งสองของข้าก็เตรียมบันไดสำหรับปีนกำแพงเพื่อไปแอบฟังเรื่องของเพื่อนบ้านเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เมื่อจ้าวฉางหนิงเอ่ยจบนางก็โดนจ้าวฉางยวนใช้ข้อนิ้วของตนเองเคาะที่หน้าผากของนางในทันที“คน

ถูกห้ามไม่ให้มารบกวนมารดาในยามเช้า แถมตอนกินมื้อเช้าจ้าวถิงฟงยังเอาอกเอาใจเจียงฉิงฟางอย่างออกนอกหน้าอีก ทำให้เด็กน้อยทั้งสามหันไปสบตากันแล้วก็พร้อมใจกันยกหน้าที่ในการตั้งคำถามให้แก่น้องเล็กอย่างจ้าวฉางหนิงในทันที“เหตุใดวันนี้ท่านพ่อจึงได้เอาอกเอาใจท่านแม่อย่างออกนอกหน้าเป็นพิเศษเลยเล่าเจ้าคะ หรือว่าท่านพ่อกำลังทำเรื่องที่ผิดต่อท่านแม่อยู่หรือเจ้าคะ” คำถามของจ้าวฉางหนิงทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของจ้าวถิงฟงพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที“ข้าหาได้ทำผิดต่อมารดาของเจ้าไม่ ก็แค่อยากจะเอาอกเอาใจนางเพียงเท่านั้นมันจะต้องหมายความว่าข้าทำผิดต่อมารดาของพวกเจ้าอยู่เชียวหรือ” คำถามของบิดาทำให้จ้าวฉางหนิงรีบส่ายหน้าในทันที“ข้าก็แค่นึกว่าท่านพ่อจะทำเลียนแบบท่านอาลู่ที่ในยามนี้เอาอกเอาใจท่านอาสะใภ้ทุกอย่างเพียงเพราะท่านอาลู่เคยปล่อยให้สตรีอื่นปีนขึ้นเตียง” คำพูดของจ้าวฉางหนิงทำให้ทั้งเจียงฉิงฟางและจ้าวถิงฟงวางตะเกียบลงอย่างพร้อมเพรียงกันในทันที“จ้าวฉางหนิง ที่แม่ให้เจ้าไปกวาดเรือนยังเป็นการลงโทษที่เบาจนเกินไปใช่ไหม” คำถามของเจียงฉิงฟางทำให้จ้าวฉางหนิงรีบส่ายหน้าแล้วชี้ไปที่พี่ชายทั้งสองของตนเองในทั

เจียงฉิงฟางติดตามจ้าวถิงฟงไปที่จวนสกุลลู่ โดยมีลูกๆ ทั้งสามติดตามไปด้วย นางไม่คิดจะห้ามปรามเด็กน้อยทั้งสาม ด้วยรู้ดีว่าต่อให้นางห้ามเด็กน้อยทั้งสามก็จะหาวิธีที่จะทำให้พวกเขารู้เรื่องในวันนี้ได้อยู่ดี“ท่านรองแม่ทัพลู่ ท่านแม่ของข้าถูกรังแกแล้วถูกฆ่าตาย หากวันนี้ท่านยังไม่ยอมมอบความเป็นธรรมให้แก่ข้า ข้าขอรับรองได้เลยว่าวันหน้าสกุลลู่ของพวกท่านจะต้องย่อยยับด้วยน้ำมือของข้าแน่” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งของฉินซิงเหยาทำให้เจียงฉิงฟางจ้องมองเด็กน้อยคนนั้นด้วยความคาดไม่ถึง การที่ต้องทนเห็นมารดาถูกหยามเกียรติอีกทั้งยังเห็นมารดาถูกฆ่าตายตรงหน้าโดยที่ตนเองไม่สามารถช่วยเหลือได้คือสิ่งที่ทำให้ฉินซิงเหยาแตกต่างออกไปจากบุคลิกที่เขียนเอาไว้ในนิยายจากหน้ามือเป็นหลังมือ“เหยาเหยา เจ้าจะต้องควบคุมโทสะของตนเองให้ได้ไม่เช่นนั้นไฟโทสะจะกัดกินเจ้าจนตายถึงยามนั้นต่อให้ข้ามียาดีอีกหลายขนานก็คงไม่อาจจะช่วยเจ้าได้แล้ว” นักพรตฉินซวงผู้เป็นเจ้าสำนักของเขาอู่ถงเอ่ยเตือนเด็กสาวตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมีเมตตาแต่ฉินซิงเหยากลับไม่สนใจเขาแล้ว“ท่านอาจารย์ ข้ากับมารดาถูกคนรังแกอย่างไม่เป็นธรรม วันนี

เจียงฉิงฟางจ้องมองจ้าวถิงฟงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ ทั้งคำพูดและแววตาของเขาบ่งบอกให้นางรู้ว่าคำพูดของเขาล้วนมาจากใจของเขาจริงๆ“ท่านไม่รู้สึกว่าข้าเป็นคนเลวร้ายที่วางแผนการจนทำให้คนผู้หนึ่งต้องตายอย่างน่าเวทนาหรอกหรือ” คำถามของเจียงฉิงฟางทำให้จ้าวถิงฟงส่ายหน้าแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่คิดว่าเสิ่นหว่านอวี๋จะลงมืออย่างอำมหิตเช่นนี้” คำพูดของจ้าวถิงฟงทำให้เจียงฉิงฟางจ้องมองเขาอีกครั้งแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“คิดไม่ถึงว่าท่านจะมองข้าในแง่ดีถึงขั้นนี้” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางยิ้มออกมา จ้าวถิงฟงจึงได้เอ่ยออกมาตามตรง“อันที่จริงข้าก็ไม่ได้มองเจ้าในแง่ดีหรอก ก่อนหน้านี้ข้ามองว่าเจ้านอกจากจะหน้าตางดงามแล้วก็ไม่มีสิ่งใดดีเลย แต่ยามนี้เจ้ากลับเปลี่ยนแปลงไปแล้วนอกจากจะงดงามมากยิ่งขึ้น นิสัยใจคอของเจ้ายังดีมากกว่าเมื่อก่อนราวกับเป็นคนละคน” คำพูดของจ้าวถิงฟงทำให้เจียงฉิงฟางยิ้มออกมา“ในเมื่อท่านเห็นว่าข้ามีนิสัยดีขึ้นข้าจะไม่ถือสาเรื่องที่ท่านเคยมองว่าข้ามีดีแค่หน้าตา” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้โดยมีจ้าวถิงฟงเดินติดตามนางไปด้วย“เสิ่