All Chapters of มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม: Chapter 61 - Chapter 70

ช่วงที่เจียงฉิงฟางบำรุงครรภ์อยู่ที่จวนนางก็คอยติดตามความเคลื่อนไหวของฉินซิงเหยาและองค์ชายหกมาโดยตลอด ร้านฮวาฝูของคนทั้งสองเลียนแบบสินค้าของร้านฮวาเซียงอีกทั้งยังจงใจตั้งราคาให้มีราคาที่ต่ำกว่า แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นก็หาได้ส่งผลกระทบต่อร้านฮวาเซียง ด้วยร้านฮวาเซียงที่ต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า อีกทั้งยังมีจี้หยางจิ่วที่คอยกำหนดทิศทางการขายทำให้ร้านฮวาเซียงยังคงได้รับความนิยมมากกว่า“ข้าก็แค่ให้คนไปปล่อยข่าวว่าร้านฮวาฝูพยายามเลียนแบบ และของเลียนแบบก็มักจะไม่เหมือนของต้นฉบับ แม้ว่าร้านฮวาเซียงจะวางขายสินค้าในราคาที่สูงกว่าแต่เพราะเป็นของแท้ดั้งเดิม สินค้าที่วางขายจึงมีคุณภาพที่ดีกว่าแม้ว่าจะแพงแต่คนที่มีกำลังซื้อก็สามารถซื้อได้ ส่วนร้านฮวาฝูที่ขายในราคาที่ถูกกว่านั้นอีกไม่นานก็จะแบกรับต้นทุนการซื้อวัตถุดิบและการว่าจ้างลูกจ้างไม่ไหวแล้วก็คงจะปิดร้านลงเพราะขาดทุนไปเอง” จี้หยางจิ่วเอ่ยพลางยิ้มออกมาช่วงนี้เขาและกู้ซือฉีผู้เป็นฮูหยินของเขามักจะมาเป็นแขกที่จวนแม่ทัพแทบจะทุกวัน นอกจากจะมีเขาและฮูหยินของเขาแล้วยังมีรองแม่ทัพลู่และฮูหยินจวนรองแม่ทัพมาเป็นแขกของที่นี่ด้วย ไม่เพียงมาสังสรรค์พูดคุ

เรือนหลังเล็กที่เสิ่นหว่านอวี๋เดินทางไปเป็นเรือนขนาดกลางตั้งอยู่ในเขตชานเมือง ในจดหมายเขียนเอาไว้ว่ามีต้นกุ้ยฮวาอยู่หน้าบ้าน เมื่อเสิ่นหว่านอวี๋ไปถึงก็มีเด็กคนหนึ่งยืนรออยู่ นางจดจำได้ในทันทีว่าเด็กคนนั้นคือนางข้าหลวงข้างกกายขององค์ชายหก นางนิ่วหน้าแล้วเดินตรงไปหาเด็กคนนั้นในทันที“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” คำถามของเสิ่นหว่านอวี๋ทำให้ฉินซิงเหยายิ้มออกมาในทันที ฉินซิงเหยาจ้องมองเสิ่นหว่านอวี๋ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ท่านหญิงเดินทางมาเพื่อจะมาพบสตรีของท่านบัณฑิตมิใช่หรือ ยามนี้นางรอท่านอยู่ข้างในแล้ว” เมื่อฉินซิงเหยาเอ่ยเช่นนี้เสิ่นหว่านอวี๋ก็จ้องมองเข้าไปด้านในเรือนหลังนั้นในทันที“ทำไมหรือ! หรือว่าท่านหญิงเกิดรู้สึกหวาดกลัวนาง หึหึ ท่านพ่ายแพ้ให้แก่นางเรื่องท่านราชบัณฑิตแล้ววันนี้ยังเกรงกลัวว่านางจะสามารถทำอันตรายท่านได้อีกหรือ เฮ้อ ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านราชบัณฑิตจึงได้อยู่กับท่านมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ที่แท้ก็เพราะเป็นคนขี้ขลาดเช่นเดียวกันนี่เอง” เมื่อฉินซิงเหยาเอ่ยจบฝ่ามือของเสิ่นหว่านอวี๋ก็ฟาดลงมาที่ใบหน้าของนางในทันที“คนชั้นต่ำเช่นเจ้ามี

องค์ไทเฮาทรงคิดอยากจะแทรกแซงเรื่องในเรือนหลังของบ้านขุนนาง หากคนทั่วไปได้ยินก็จะคิดว่าเป็นเรื่องเล็กของสตรี แต่หากเป็นขุนนางรวมไปถึงผู้มีอำนาจสูงสุดของแคว้นอย่างเซียวฉีฮ่องเต้ย่อมจะไม่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเล็ก ยิ่งขุนนางผู้นั้นคือแม่ทัพใหญ่ของแคว้นและเป็นผู้ที่มีอำนาจทางการทหารสูงสุดเอาไว้ในมือ การจัดการขององค์ไทเฮายิ่งทำให้เซียวฉีฮ่องเต้เกิดความขุ่นเคืองพระทัยเซียวฉีฮ่องเต้ไม่เพียงเขียนราชโองการตำหนิแต่ยังสั่งกักบริเวณพระราชมารดาอย่างไม่มีกำหนด ลดตำแหน่งท่านหญิงของเสิ่นหว่านอวี๋โทษฐานที่นางประพฤติตนไม่เหมาะสม แม้ว่านางจะตายไปแล้วแต่ก็ยังทรงเรียกคืนทรัพย์สินทั้งหมดของนางในจวนท่านหญิงกลับคืนวังหลวงทั้งหมด เหลือแค่เพียงจวนร้างอันว่างเปล่าให้แก่ไป๋หลินเพียงเท่านั้นจวนชิ่งกั๋วกงทั้งรู้สึกเสียหน้าและรู้สึกเสียใจเรื่องการตายของเสิ่นหว่านอวี๋ ยามนี้ยังอกสั่นขวัญหายกับการลงพระราชอาญาของเซียวฉีฮ่องเต้ ยิ่งเมื่อเซียวฉีฮ่องเต้ทรงสืบพบว่าคุณหนูแปดอย่างเสิ่นหว่านหรู คือสตรีที่ผ่านการเฟ้นหามาอย่างดีของจวนชิ่งกั๋วกงเซียวฉีฮ่องเต้ก็ทรงพิโรธเป็นอย่างมาก“รับสตรีจากหอนางโลมที่มีหน้าตาคล้ายฮูหยินจ

เสิ่นไทเฮาทรงประชวรจนหมดสติไป แม้ว่าจะมีเรื่องที่เคยขัดแย้งกันแต่ถึงอย่างไรพระนางก็คือพระมารดาผู้ให้กำเนิด เซียวฉีฮ่องเต้จึงทรงเสด็จไปที่ตำหนักโซ่วหัวด้วยพระองค์เอง เมื่อได้ทอดพระเนตรเห็นว่าพระราชมารดาทรงทุกข์พระทัยจนสุขภาพทรุดโทรม เซียวฉีฮ่องเต้ก็พระทัยอ่อนยกเลิกคำสั่งกักบริเวณพระราชมารดาในทันที“หม่อมฉันชรามากแล้วต่อให้ฝ่าบาททรงยกเลิกโทษกักบริเวณหม่อมฉันก็ไปที่ไหนไม่ได้หรอกเพคะ” เสิ่นไทเฮาทรงตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงอ่อนแอ แต่ถ้อยคำของพระนางก็ทำให้ในพระทัยของเซียวฉีฮ่องเต้พลันมืดครึ้มขึ้นมาอีกครั้ง“แล้วเสด็จแม่อยากให้ลูกทำเช่นไร หรือจะให้ลูกยกเลิกเรื่องการเนรเทศสกุลเสิ่นออกจากเมืองหลวง” เซียวฉีฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาด้วยสีพระพักตร์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก ในฐานะที่เป็นพระราชมารดามีหรือที่เสิ่นไทเฮาจะทรงคาดเดาสีพระพักตร์ของเซียวฉีฮ่องเต้ไม่ได้ พระนางจึงรีบปฏิเสธในทันที“หม่อมฉันจะไปขอความเมตตาให้พวกเขาทำไมกันเล่าเพคะ พวกเขาทำให้ฝ่าบาททรงขุ่นเคืองพระทัยย่อมจะต้องได้รับโทษ เพียงแต่ยามนี้หญิงชราเช่นหม่อมฉันรู้สึกว้าเหว่อยู่บ้าง ในใจก็ย่อมจะคิดถึงลูกหลานที่เคยมาเยี่ยมเยียน” เมื่อพระนางตรัสออกมาเช่น

ร้านฮวาเซียงยังคงทำกำไรให้แก่เจียงฉิงฟางอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าช่วงหลังมานี้เจียงฉิงฟางจะไม่ได้คิดค้นสูตรเครื่องหอมกลิ่นใหม่ๆ ออกมา แต่เพราะจี้หยางจิ่วขยายร้านสาขามากขึ้นยอดขายและผลกำไรจึงมากขึ้นโดยที่เจียงฉิงฟางไม่ต้องทำอันใด นางเชื่อว่ายามนี้หากไม่นับท้องพระคลังหลวงและจี้หยางจิ่ว คนที่มีเงินมากที่สุดในเมืองหลวงย่อมจะต้องเป็นนาง“มีเงินมากหน่อยนับเป็นเรื่องดี แต่เรื่องที่ควรใส่ใจมากที่สุดก็คือท้องจะต้องอิ่มเข้าไว้” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางมอบถุงเงินให้แก่พ่อบ้านใหญ่สวีไปซื้อที่ดินสำหรับทำการเกษตรเพิ่ม“ขอฮูหยินโปรดวางใจ ที่ดินอีกหลายสิบหมู่ที่ข้าจะซื้อเพิ่มเป็นที่ดินที่ดีเหมาะแก่การเพาะปลูก คนงานที่ข้าว่าจ้างล้วนเป็นกลุ่มชาวบ้านยากจนที่ขยันขันแข็ง ข้าแจ้งกับพวกเขาแล้วว่าขอแค่พวกเขาสามารถทำให้ที่ดินของฮูหยินผลิดอกออกผล ฮูหยินย่อมจะไม่ตระหนี่กับพวกเขา หลังจากนี้ทุกครัวเรือนที่ทำงานให้ฮูหยินจะต้องหลุดพ้นจากความอดอยากกินอิ่มนอนอุ่นทุกครัวเรือนอย่างแน่นอน” เมื่อพ่อบ้านใหญ่สวีเอ่ยเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็พยักหน้า“มีท่านคอยช่วยทำงานให้เช่นนี้ ข้าก็รู้สึกวางใจ” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางยิ้มออกมาคำพูดของนางทำ