All Chapters of มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม: Chapter 31 - Chapter 40

“ข้าทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อให้ตนเองและลูกอยู่รอด หลายปีมานี้ข้าทุ่มเทเพื่อพวกท่าน ซิงเหยาเองก็เป็นเด็กดีไม่เคยเกะกะระรานผู้ใด” โจวซิ่วหลันเอ่ยยังไม่ทันจบเจียงฉิงฟางก็เอ่ยวาจาขัดคำพูดของนางในทันที“นี่เจ้ากำลังจะบอกว่าข้าเป็นคนไม่ดี ลูกๆ ของข้าก็เกะกะระรานผู้อื่น เจ้าจึงเห็นสมควรแล้วว่าควรจะยุยงให้ญาติในสกุลของเจ้ามาเบียดบังยักยอกเงินที่ข้าและลูกๆ ควรจะได้รับ โจวซิ่วหลันเจ้าคิดว่าตนเองเป็นผู้ใดจึงได้กล้ารังแกพวกข้าแม่ลูกที่ต้องใช้ชีวิตกันตามลำพัง สามีของข้าช่วยเหลือเจ้าเพราะเห็นแก่สามีของเจ้าที่ตายไป แล้วพวกข้าเล่าเจ้าตอบแทนน้ำใจของสามีข้าด้วยการรังแกพวกข้าด้วยการปล่อยให้ขาดแคลนเงินทองจนต้องประสบกับปัญหาเรื่องอาหารการกินและเสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่มเช่นนั้นหรือ” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางหลั่งน้ำตาออกมาเช่นกัน นางเงยหน้าขึ้นพลางเม้มปากแน่นทำท่าทางเหมือนพยายามจะกลั้นน้ำตาแต่กลับทำให้ผู้อื่นเห็นวว่านางกำลังหลั่งน้ำตาได้อย่างชัดเจนมากยิ่งขึ้น“เงินที่สามีของข้าทิ้งเอาไว้ให้ ข้าไม่กล้านำมาใช้ซื้อของใช้ที่จำเป็นให้แก่ลูกๆ เลย มีหลายครั้งที่ข้าคิดว่าทำไมข้าต้องอดทนในขณะที่สามีของข้าทอดทิ้งข้าโดยไม่สนใจ

โจวซิ่วหลันทั้งถูกไต่สวนและถูกโบยตีต่อหน้าธารกำนัล ยิ่งในตอนที่ญาติผู้พี่ของนางทนรับโทษทัณฑ์คนเดียวไม่ไหวแล้วซัดทอดความผิดมาให้นางโจวซิ่วหลันก็แทบอยากจะตายเสียตรงนั้น แต่น่าเสียดายที่เจ้าหน้าที่ของทางการมีความรอบคอบรัดกุมทำให้นางฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ ยามที่ถูกคุมขังอยู่ในคุกของกรมอาญาโจวซิ่วหลันไม่เคยได้มีชีวิตดีๆ เลยสักวัน ประกอบกับบาดแผลที่ถูกโบยตีและนิ้วมือที่ถูกบีบจนแตกละเอียดด้วยเครื่องลงทัณฑ์ทำให้ยามนี้นางล้มป่วยจนแทบจะมีชีวิตไม่รอดแล้ว“ส่งคนออกไปว่าจ้างท่านหมอของโรงหมออวิ๋นเทียน บอกว่าข้าผู้เป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพใหญ่ทนเห็นภรรยาหม้ายของลูกน้องสามีต้องตายในคุกไม่ได้ ข้าจึงได้ว่าจ้างให้ท่านหมอที่มีฝีมือดีที่สุดของโรงหมออวิ๋นเทียนเข้าไปรักษานางด้วย” เมื่อเจียงฉิงฟางออกคำสั่งกับสาวใช้เช่นนี้จ้าวฉางหนิงก็เอ่ยปากถามมารดาของตนเองในทันที“เหตุใดท่านแม่จึงต้องช่วยเหลือโจวซิ่วหลันผู้นั้นด้วยเล่าเจ้าคะ ปล่อยให้นางตายไปเสียก็ดีแล้ว ท่านแม่จะว่าจ้างผู้คุมคอยดูแลนางเป็นพิเศษและคอยจับตาดูนางไม่ให้นางตายไปทำไมกันเจ้าคะ แถมยามนี้ท่านแม่ยังว่าจ้างท่านหมอจากโรงหมอชื่อดังไปช่วยรักษานางอีก ท่านแม่ลืม

ในขณะที่เจียงฉิงฟางกำลังโล่งใจที่ตนเองสามารถคลายข้อข้องใจของบุตรชายผู้ชาญฉลาดของตนเองได้ แต่คนที่รู้ความจริงแล้วจ้าวถิงฟงกลับกำลังเดินไปเดินมาด้วยความกลัดกลุ้มใจอยู่ในห้องหนังสือ เขาเฝ้าแต่คิดวนไปและเวียนมาในใจก็คิดว่าถ้าหากเจียงฉิงฟางได้พบกับไป๋หลินอีกครั้งนางจะเปลี่ยนใจคิดจะติดตามไป๋หลินอีกครั้งหรือไม่‘นางคงจะไม่คิดที่จะไปเป็นอนุของไป๋หลินหรอกกระมัง’ เขาคิดแล้วก็ส่ายหน้าในใจของเขามั่นใจว่าเจียงฉิงฟางในยามนี้คงไม่คิดจะลดฐานะของตนเองที่เป็นฮูหยินผู้เป็นภรรยาเอกของแม่ทัพ ไปเป็นอนุภรรยาของผู้ชายที่แต่งเข้าสกุลภรรยาอย่างไป๋หลินอย่างแน่นอน อีกทั้งคนอย่างท่านหญิงเสิ่นไม่มีทางยินยอมให้สามีรับสตรีอื่นเข้าจวนแน่อันที่จริงหานซ่งรายงานมาว่าสาเหตุที่เจียงฉิงฟางตกน้ำไม่น่าจะเป็นอุบัติเหตุแต่หานซ่งไม่สามารถหาหลักฐานมายืนยันได้เขาจึงไม่อาจจะบอกกับนางได้ว่ามีคนจงใจจะทำร้ายนางให้ถึงตาย หรือต่อให้มีสิ่งใดยืนยันด้วยเรื่องชื่อเสียงของเจียงฉิงฟางเขาก็ไม่อาจจะพูดกับนางถึงเรื่องนี้ได้ตามตรง สิ่งเดียวที่ทำได้ในยามนี้เขาก็ทำได้แค่เพียงทำตัวเป็นสามีโง่ๆ ที่ไม่รู้เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นเพียงเท่านั้น“แล้วทำไ

ฝั่งตรงข้ามของประตูจวนแม่ทัพสกุลจ้าว มีเด็กน้อยหน้าตางดงามผู้หนึ่งยืนจับตามองประตูจวนอย่างใจจดใจจ่อ พอเห็นว่าไป๋หลินเดินออกจากจวนตามลำพังโดยที่ทางจวนแม่ทัพหาได้มีความวุ่นวายอย่างที่นางคาดการณ์เอาไว้ ฉินซิงเหยาก็พลันรีบก้าวเท้าเดินตามไป๋หลินไปในทันที“เหตุใดท่านจึงไม่พานางไปด้วย นางกับท่านรักกันมากมิใช่หรือ ท่านไม่สงสารนางหรือที่นางต้องใช้ชีวิตอยู่กับสามีที่นางไม่ได้รัก แถมยังต้องทนใช้ชีวิตอยู่กับลูกๆ ที่ทั้งเกเรและดื้อรั้น” ฉินซิงเหยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนทำให้ไป๋หลินหันไปจ้องมองนางด้วยสายตาพินิจพิจารณา“คุณหนูตัวน้อย ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าเป็นเพื่อนกับเด็กๆ บ้านจ้าวอย่างที่เจ้าเคยเอ่ยมาหรือเปล่า แต่ข้าขอบอกเอาไว้เลยว่าสิ่งที่เจ้าเคยได้ยินมาไม่ใช่เรื่องจริง ไม่ว่าคนที่เล่าให้เจ้าฟังคือผู้ใดเจ้าจงรู้เอาไว้ว่าเจ้าถูกผู้อื่นหลอกใช้งานเข้าให้แล้ว” เมื่อไป๋หลินเอ่ยเช่นนี้ฉินซิงเหยาก็ส่ายหน้าในทันที“ไม่! จะต้องไม่ใช่เรื่องโกหกแน่ คนที่เอ่ยเล่าเรื่องนี้คือคนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่ เขาถูกส่งไปสืบข่าวที่หมู่บ้านต้าหนิวเพื่อจะได้กลับมารายงานเรื่องราวทุกอย่างให้ท่านแม่ทัพใหญ่ได้รับรู้ ข้าได้ยิ

พอถึงเตียงใหญ่แทนที่นางจะทิ้งร่างของจ้าวถิงฟงลงไปบนเตียงได้อย่างที่ใจคิด แต่เขากลับดึงร่างของนางลงไปบนเตียงด้วยแล้วก็พลิกร่างของตนเองขึ้นมาทาบทับนางอย่างอุกอาจ ร่างกายหนาหนักที่ทาบทับลงมาทำให้เจียงฉิงฟางอดรู้สึกตื่นตระหนกไม่ได้ ยังมีริมฝีปากที่แนบชิดอยู่ตรงลำคอของนาง ทำให้นางพยายามผลักร่างของเขาออก“ท่านเมามากจนเกินไปแล้ว” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่จ้าวถิงฟงกลับไม่ได้รับรู้เลยสักนิด ยามนี้เขารับรู้แค่เพียงความอ่อนนุ่มและความหอมกรุ่นที่เขาใฝ่ฝัน เมื่อได้มาอยู่ในเงื้อมมือของเขาแล้วเช่นนี้มีหรือที่เขาจะไม่รีบตักตวง เขาโอบกระชับอ้อมกอดเอาไว้ ริมฝีปากก็จุมพิตไปตามลำคอของนางเพื่อลิ้มรสความอ่อนนุ่มและความหอมกรุ่นอย่างเต็มที่ ฝ่ามือข้างหนึ่งโอบกอดเอวบางของนางเอาไว้ ส่วนฝ่ามืออีกข้างก็เริ่มสำรวจร่างบางอย่างเต็มที่“จ้าวถิงฟง!” เจียงฉิงฟางอุทานชื่อของเขาออกมา เมื่อรับรู้ได้ว่าฝ่ามือสากระคายของเขาล้วงเข้าไปในสาบเสื้อลูบไล้ความอ่อนนุ่มของนาง นางก็อ้าปากเพื่อจะตำหนิเขา แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตำหนิริมฝีปากที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุราของเขาก็ประกบแนบชิดกับริมฝีปากของนาง เรียวลิ้นอันว่องไวขอ