All Chapters of มารดาผู้ทรงเสน่ห์กับจอมเจ้าเล่ห์ผู้เป็นตัวร้ายทั้งสาม: Chapter 21 - Chapter 30

ระหว่างทางที่จะเดินทางไปถึงบ้านของเจิ้งชวนผ่านโรงเตี๊ยมที่สองแม่ลูกสกุลฉินพำนักอยู่พอดี พอโจวซิ่วหลันเห็นจ้าวถิงฟงหอบหิ้วข้าวของติดตามเจียงฉิงฟางราวกับข้าทาสคนหนึ่งก็ทำให้นางคิดถึงเรื่องราวเมื่อเย็นวานนี้ขึ้นมาในทันที ท่าทีของจ้าวถิงฟงรวมไปถึงคำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้โจวซิ่วหลันรู้สึกเจ็บช้ำพอสมควร หลายปีมานี้นางดูแลจ้าวถิงฟงและสหายของเขาเป็นอย่างดี ทั้งอาหารการกินรวมไปถึงกระโจมที่พัก ตอนที่เขาเข้าเมืองหลวงแล้วชักชวนให้พวกนางสองแม่ลูกติดตามเขาเข้าไปอยู่ในเมืองหลวงในใจของนางทั้งหวาดหวั่นทั้งตื่นเต้นความหวาดหวั่นเกิดจากการที่นางต้องพาลูกย้ายไปอยู่ในเมืองใหญ่ที่นางไม่มีความคุ้นเคย ส่วนความตื่นเต้นนั้นเกิดความคาดหวังว่าในที่สุดจ้าวถิงฟงก็มองเห็นความพยายามของนางได้เสียที ตอนที่เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพได้รับพระราชทานจวนหลังใหญ่ นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างมากเก็บข้าวเก็บของเตรียมตัวที่จะย้ายออกจากเรือนพักที่เขาเช่าให้นางและลูกอยู่ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนแม่ทัพของเขาตอนอยู่ชายแดนเขาให้นางดูแลทุกเรื่องของเขา ตอนอยู่ในเมืองหลวงนางก็ยังคาดหวังว่าเขาจะมอบหมายหน้าที่ดูแลจวนให้นาง ทรัพย์สินที่เขาไ

จ้าวถิงฟงจ้องมองสตรีที่กำลังมีท่าทีเกรี้ยวกราดตรงหน้าด้วยความคาดไม่ถึง นางไม่ใช่คนเช่นนี้ข้อนี้เขารู้ดี นางเป็นเด็กสาวที่รักสวยรักงามและมีจิตใจที่บอบบางเป็นอย่างยิ่ง แต่เจียงฉิงฟางที่พึ่งจะทำร้ายร่างกายของญาติผู้พี่ของนางและพึ่งจะลงมือตบใบหน้าของเขาเมื่อครู่นี้แตกต่างไปจากเจียงฉิงฟางที่เขาเคยรู้จัก“นังคนป่าเถื่อน! น้องเขยเจ้าเห็นแล้วหรือยังสตรีที่บ้าคลั่งตรงหน้าคือหญิงบ้าที่เจ้าแต่งงานด้วย นางไม่เพียงดุร้ายและป่าเถื่อน นางยังเคยยั่วยวนสามีของข้าและคิดจะหนีตามผู้อื่นไป” เมื่อเจียงฉิงเหยาเอ่ยออกมาเช่นนี้เจียงฉิงฟางก็หันไปจ้องมองนางแล้วเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดจะเกรงกลัว“ผู้ใดอยากจะยั่วยวนสามีของเจ้ากัน เจ้าดูนี่! ดูเสียให้ชัดเจนว่าระหว่างสามีของข้ากับสามีของเจ้าผู้ใดน่ายั่วยวนมากกว่ากัน” คำพูดของเจียงฉิงฟางทำให้มุมปากของจ้าวถิงฟงยกยิ้มขึ้น แต่เมื่อยังรู้สึกถึงความชาหนึบบนใบหน้าอยู่ เขาก็พลันกลับมามีสีหน้าบึ้งตึงอีกครั้ง“ส่วนเรื่องที่ข้าพลัดตกน้ำ เป็นความผิดของข้าจริงๆ ที่ตั้งใจจะทิ้งลูกๆ ของตนเองไปแสวงหาเงินทอง หากไม่ใช่เพราะการพลัดตกน้ำในคราวนั้นข้าก็คงจะไม่รู้ซึ้งถึงคำว่าชีวิต และสิ่งสำ

เมื่อถึงเมืองหลวงสิ่งแรกที่จ้าวถิงฟงทำก็คือการหาซื้อเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้แก่เจียงฉิงฟางและลูกๆ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจก็คือหานตงพาสองแม่ลูกสกุลฉินเดินทางออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้ากลับบ้านเดิมของพวกนางแล้ว แม้จะรู้สึกสบายใจที่สามารถส่งสองแม่ลูกสกุลฉินออกจากเมืองหลวงไปได้แต่เขาก็ยังรู้สึกติดค้างเจียงฉิงฟางเรื่องเงินที่ส่งไม่ถึงมือนาง และเรื่องที่เขาปล่อยให้โจวซิ่วหลันอยู่ข้างกายของเขาทั้งๆ ที่นางมีความคิดที่เกินเลยต่อเขา“หานซ่ง ส่งคนไปสืบหาสาเหตุว่าทำไมเงินและจดหมายจึงส่งไปไม่ถึงภรรยาของข้า” เมื่อจ้าวถิงฟงเอ่ยเช่นนี่หานซ่งก็ขานรับ“ขอท่านแม่ทัพโปรดวางใจพอข้ารู้เรื่องนี้จากพี่ใหญ่ข้าก็ส่งคนของข้าไปสืบหาสาเหตุแล้ว” เมื่อหานซ่งเอ่ยเช่นนี้จ้าวถิงฟงก็พยักหน้า แล้วจึงได้เอ่ยกับหานซ่งด้วยน้ำเสียงที่เป็นงานเป็นการ“วานเจ้าไปที่บ้านเกิดของข้าด้วยตนเองสักครั้ง สืบเรื่องที่ภรรยาของข้าตกน้ำอีกทั้งเสาะหาว่าวันนั้นมีบุรุษติดตามไปกับนางด้วยหรือไม่และคนผู้นั้นคือใครเหตุใดเขาจึงไม่ช่วยนาง อ้อ แล้วก็สืบเรื่องนายท่านเก้าของร้านผ้าสกุลจี้ให้ข้าด้วย ข้าอยากรู้ว่าเขามาข้องเกี่ยวกับภรรยาของข้าได้อย่าง

จี้หยางจิ่วทำตัวคล้ายคนในครอบครัว เขาเข้ากับเด็กๆ ได้ดีและมีความคุ้นเคยกับเด็กๆ เป็นอย่างดี เมื่อจ้าวถิงฟงสอบถามจึงได้รู้ว่า ก่อนที่จะเปิดร้านฮวาเซียงจี้หยางจิ่วมักจะไปที่บ้านเพื่อตรวจสอบสินค้าที่เจียงฉิงฟางคิดค้นและทดลองทำเป็นประจำ จ้าวถิงฟงจ้องมองเจียงฉิงฟางและจี้หยางจิ่วแล้วก็ยิ้มออกมาด้วยความเข้าใจ เมื่อคนที่รักเงินทั้งคู่มาพบเจอกันสิ่งเดียวที่คนทั้งคู่ให้ความสนใจก็คือจะสามารถหาผลประโยชน์จากฝ่ายตรงข้ามได้หรือไม่เพียงเท่านั้น“นายท่านเก้า ไม่ทราบว่าวันพรุ่งนี้ท่านว่างหรือไม่ ข้าอยากจะเชิญท่านไปดื่มชาที่โรงน้ำชาเผิงไหล ไม่ทราบว่าท่านจะสะดวกที่จะไปดื่มชากับข้าหรือไม่” คำถามของจ้าวถิงฟงทำให้แววตาของจี้หยางจิ่วพลันสว่างวาบขึ้นมาในทันที เขาจ้องมองจ้าวถิงฟงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามเมื่อจ้าวถิงฟงพยักหน้าให้เขา จี้หยางจิ่วก็พลันยิ้มออกมาแล้วรีบหยิบถ้วยสุราขึ้นมาคารวะจ้าวถิงฟงในทันที“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ออกหน้าช่วยเหลือ” คำพูดของจี้หยางจิ่วทำให้จ้าวถิงฟงยิ้มออกมาเช่นเดียวกันแล้วเขาก็ยกถ้วยสุราขึ้นแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นมิตร“ข้าก็แค่พาท่านไปรู้จักกับท่านเสนาบดีลิ่วเ

เมื่อจ้าวถิงฟงออกจากจวนไปแล้วเจียงฉิงฟางจึงได้กินอาหารเช้าเสียที แน่นอนว่าความสงบอย่างที่นางต้องการย่อมจะไม่มีเมื่อลูกน้อยทั้งสามมาขอกินอาหารเช้ากับนางด้วย“เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องรอกินพร้อมแม่ หากวันใดแม่งดกินมื้อเช้าพวกเจ้ามิต้องงดมื้อเช้าตามแม่ไปด้วยหรอกหรือ” เจียงฉิงฟางเอ่ยพลางคีบแป้งทอดให้ลูกๆ คนละชิ้น“ไม่มีทางหรอกขอรับ พวกข้ารู้ดีว่าสำหรับท่านแม่แล้วนอกจากเงินที่สำคัญก็มีอาหารการกินนี่แหละที่สำคัญรองลงมา” คำพูดของจ้าวฉางเยี่ยนทำให้เจียงฉิงฟางยื่นมือไปเคาะที่หน้าผากของเขาในทันที“เจ้านี่นะ ช่างคิดและช่างพูดเป็นที่สุด อันที่จริงสำหรับแม่แล้วยามนี้สิ่งที่สำคัญมากที่สุดก็คือพวกเจ้า ไม่ว่าก่อนหน้านี้แม่จะเป็นเช่นไรแต่แม่ก็อยากจะให้พวกเจ้ารู้เอาไว้ว่าพวกเจ้าคือสิ่งที่สำคัญมากที่สุดสำหรับแม่ ดังนั้นพวกเจ้าจงจำเอาไว้ว่าหากวันใดพวกเจ้าอดแม่ก็ไม่มีทางอิ่ม หากวันใดพวกเจ้าทุกข์แม่ก็จะไม่มีความสุข แม่อยากให้พวกเจ้ามีชีวิตที่ดีแม้ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนไปแต่แม่ผู้นี้ของพวกเจ้าจะยังคงเป็นห่วงพวกเจ้าเสมอ” เจียงฉิงฟางเอ่ยออกมาพลางลูบศีรษะของจ้าวฉางเยี่ยนด้วยความเอ็นดู แม้ว่าจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่