Chapter 4 – Sa Gitna ng Katahimikan

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa likod ng villa, umiiyak habang yakap ang sarili ko. Ang alam ko lang, unti-unti nang humina ang ingay sa loob. Wala na ang malalakas na tawanan, wala na ang tugtugan, wala na ang mga bisitang kanina lang ay parang mga hari at reyna ng mundo.

Nang tuluyan nang tumahimik ang paligid, pinahid ko ang mga luha ko.

“Trabaho pa rin,” bulong ko sa sarili ko. “Hindi ka pwedeng huminto.”

Tumayo ako at pumasok muli sa loob ng villa.

Ang gulo.

Basag na baso, mga bote ng alak, pinagkainan sa kung saan-saan, mga napkin sa sahig, at amoy ng mamahaling pabango na humalo sa alak. Tahimik na ang lugar, pero ramdam pa rin ang bigat ng nangyari kanina.

Tahimik akong nagligpit. Pinipilit kong huwag nang isipin ang humiliation na naranasan ko. Bawat pulot ko ng basura, para bang pinupulot ko rin ang pira-piraso ng dignidad ko.

Habang abala ako, biglang may pumasok.

Narinig ko ang yabag ng sapatos sa marmol na sahig.

Napahinto ako.

Pag-angat ko ng ulo, siya ang bumungad sa akin.

Ang mayabang na lalaki.

Laking gulat ko. Akala ko umalis na ang lahat.

Lumapit siya nang dahan-dahan, wala na ang malamig at mataray na aura niya kanina. Iba ang itsura niya ngayon… mas tahimik, mas seryoso.

“I’m sorry… for what happened earlier,” sabi niya, malambot ang boses.

Nanlaki ang mga mata ko.

Wow.

Himala.

“Aba… nag-sorry ang mayabang na ’to,” bulong ko sa sarili ko, hindi ko napigilan.

“What did you say?” tanong niya, bahagyang nagtaas ng kilay.

“Nothing po,” mabilis kong sagot, pilit ngumiti kahit naiinis pa rin ako sa loob. Ang nasa isip ko lang, kailan ba siya aalis para makapag-focus na ako sa trabaho ko?

Tumahimik sandali bago siya muling nagsalita.

“Anyway,” sabi niya, sabay abot ng kamay. “I’m Nathaniel Cross.”

Napatingin ako sa kamay niya, pero hindi ko agad tinanggap. Tumango lang ako.

“At yung babae kanina,” dagdag niya. “She’s my ex-girlfriend. Vanessa.”

Ex?

So, wala na sila?

“She’s just… playful,” sabi niya, parang wala lang. “Please, try to understand.”

Sa loob-loob ko, parang may sumabog.

What the hell?

Playful ba ’yon?

She humiliated me in front of all those people!

Tinulak niya ako sa pool!

Pinagtawanan niya ako!

Napailing ako sa isip ko.

Nahawa na ata ako sa English nito, sarcastic kong bulong sa sarili ko.

Pero hindi ko sinabi kahit isa sa mga iyon. Sino ba naman ako para magreklamo?

Isa lang naman akong hamak na basurera.

Ngumiti ako ng pilit.

“Okay lang po,” sabi ko, kahit hindi naman talaga. “Wala na po sa akin ’yon.”

Tumalikod ako agad at nag-umpisang magligpit ulit, ayokong makita niyang nanginginig pa rin ang kamay ko.

Pero laking gulat ko nang marinig ko ang kaluskos sa tabi ko.

Napatingin ako.

Tinulungan niya akong magpulot.

Yumuko siya at kinuha ang mga bote sa sahig, maingat, parang sanay… kahit halatang hindi.

Wow ha, bulong ko sa sarili ko.

May consideration din pala ang isang ’to.

Not bad.

“You don’t have to do that,” sabi ko, medyo alanganin.

“I know,” sagot niya. “But I want to.”

Tahimik kaming nagligpit. Walang salita, pero ramdam ko ang presensya niya. Hindi siya bastos. Hindi siya mapangmata. Tahimik lang.

“Why are you doing this job?” bigla niyang tanong.

Napahinto ako sandali.

“Kailangan,” sagot ko. Simple. Diretso.

He nodded. “You didn’t deserve what happened earlier.”

Napatingin ako sa kanya, nagulat. Hindi ko inaasahan ’yon.

“Hindi mo kasalanan,” dagdag niya. “And… I should’ve stopped it.”

May kung anong kumurot sa dibdib ko.

“Hindi niyo naman responsibilidad,” sabi ko. “Sanay na po ako.”

Pero sa totoo lang, hindi ako sanay. Wala lang talaga akong choice.

Tumingin siya sa akin, parang may gustong sabihin pero pinili niyang manahimik.

Habang naglilinis kami, napansin ko kung gaano siya kaingat… inaayos niya ang mga basag na bote, sinisiguro na hindi ako matatamaan. Hindi siya tulad ng inaakala kong puro yabang lang.

“Thank you,” mahina niyang sabi nang matapos kami sa isang parte ng sala.

Tumango lang ako.

Sa katahimikan ng villa, doon ko naramdaman ang kakaibang tensyon. Hindi galit. Hindi rin saya. Isang bagay na hindi ko maipaliwanag.

Bago siya umalis, huminto siya sa harap ko.

“I hope I’ll see you again,” sabi niya.

Napangiti ako ng bahagya, pilit tinatago ang pagod at lungkot.

“Ewan ko po,” sagot ko. “Trabaho lang po ako dito.”

Tumango siya, saka tuluyang umalis.

Nang mag-isa na ulit ako, napaupo ako sandali at napabuntong-hininga.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa gitna ng lahat ng sakit at kahihiyan… may isang bagay na nagsimulang magbago.

At ang mayabang na lalaking akala ko’y puro yabang lang…

Mukhang hindi pala ganoon kasimple.