Chapter 1 – Basura at Kapalaran

Ugh… kung may isang bagay na alam kong sigurado sa buhay ko, iyon ay ang kahirapan. Araw-araw, gising nang maaga para maghakot ng basura sa kalsada, habang iniisip kung paano ko matutustusan ang hospital at gamot ng kapatid ko.

“Lira! Huwag kang tatagal dito, baka maabutan ka ng ulan!” sigaw ni Nanay mula sa maliit naming kubo.

“Oo na, Ma! Halos tapos na ako!” Sagot ko, habang pinipilit itulak ang mabigat na kariton.

Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada, nakatuon ang atensyon ko sa mga basurang pinaghahalo-halo ng pawis at putik, biglang may naramdaman akong malakas na vibration sa lupa.

At sa isang iglap… nahulog ang isang supot ng basura mula sa kariton ko.

“Shit!” Sigaw ko habang sinusubukang saluhin. Pero too late na… ang basurang iyon ay natapun sa bintana ng SUV na dahan-dahang lumalapit, at sa loob nito, may nakatingin na isang lalaking mala-model, sobrang clean at maayos ang suit, na para bang hindi siya nababahala sa anumang putik sa mundo.

“Hey! What the hell do you think you’re doing?!” sigaw ng lalaki, bumaba ng sasakyan.

Ako, nahihiya at natataranta, “S-sorry po! Hindi ko po sinasadya!” Hawak ko ang basurang natapon sa kanya, at ramdam ko ang init ng kahihiyan sa mukha ko.

“Do you even realize who you just spilled trash on?” malamig ang tono niya, may kakaibang intensity. Parang nakikita niya lahat ng kahirapan sa mukha ko, pero may curiosity rin na hindi ko maintindihan.

“P-po… pasensya na po!” sagot ko, halos bumulaga ang kaba.

Hindi pa nakakalabas ang galit ko sa kanya. Sa loob-loob ko, ang yabang niya! Ano ba yun… parang siya ang hari ng mundo at ako lang ang walang kwenta? Halos gusto kong sigawan siya, pero alam ko… hindi safe. Kaya pinilit kong ngumiti at itago ang galit.

Ngunit bago ako tuluyang makaalis, biglang nagbago ang kanyang expression. Pinanood niya ako habang inaayos ko ang kariton.

“Careful,” sabi niya. “Not everything in this world is as forgiving as that trash.”

Aaargh! Ang yabang, nakakapikon, pero hindi ko siya sinagot. Pinilit kong maglakad na parang wala lang. Pero ramdam ko ang init sa dibdib ko… hindi ko maipaliwanag. May kakaibang tensyon sa pagitan namin.

Pagkatapos ng ilang hakbang, bumalik siya sa tabi ko. “You know, you’ve got guts… spilling trash on someone like me and still standing there.”

“Ha?” gulat at inis sa isang tingin. Parang gusto kong sabihing, Who does he think he is? Pero ngumiti na lang ako, pinipilit magmukhang composed. Hindi niya dapat makita ang galit ko.

“Don’t just walk away,” sabi niya, bahagyang nakangiti, na sobrang nakakairita. “I like people who don’t flinch.”

“Like I care!” bulong ko sa sarili ko, sabay tulak ng kariton. Pero ramdam ko na parang tinutulak niya rin… hindi physically, kundi sa buong aura niya, parang may kuryente sa pagitan namin.

Habang naglalakad ako pauwi, hindi ko maiwasang i-replay ang pangyayari. Hindi lang siya mayabang, siya rin ay… kakaiba. May intensity, may confidence, at may init na nakakaakit. Ang sakit niya sa ulo, pero hindi ko siya maalis sa isip ko.

Kinabukasan, habang nagkakalkal ulit ako ng basura sa kalsada, bigla siyang lumabas mula sa SUV, tila hindi siya napagod sa drama kahapon.

“Good morning,” parang may halong pang-aasar.

“G-good morning,” sagot ko, halos ang mata sa lupa.

“You’re persistent, I’ll give you that,” sabi niya. Tinitingnan niya ako mula ulo hanggang paa, parang sinusukat bawat galaw ko.

Hindi ko maalis ang pakiramdam na kahit gusto ko siyang suntukin, may parte sa loob ko na… excited sa atensyon niya.

Sa buong araw na iyon, maraming encounter… nagkabanggaan kami sa kalsada, nagkatinginan sa hindi inaasahang pagkakataon, at sa bawat salita niya, may halong pang-aasar at curiosity.