Chapter 3 – Sa Ilalim ng Mga Ilaw

Bago pa man ako makapulot ng kahit isang piraso ng basura, pinatawag muna kami sa loob ng villa.

“Waitress muna kayo,” sabi ng isang staff, sabay abot ng mga uniform.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko ang isinuot ko. Maiksi. Sobrang iksi. Manipis ang tela, hapit sa katawan, at halos kita ang hita ko. Hindi ako sanay. Hindi ako komportable. Pakiramdam ko, hubad na hubad ako sa paningin ng lahat.

“Okay ka lang?” tanong ng isa sa mga kasama ko.

Lima kaming babae. Halos magkakaedad lang. Yung iba, halatang kinakabahan… may nanginginig ang kamay, may nakayuko, may halos maiyak na.

“Bakit?” mahina kong tanong.

Hindi agad siya sumagot. Ngumuso lang siya at itinuro ang isang direksyon.

Napatingin ako roon.

At doon ko siya nakita.

Ang mayabang na lalaki… naka-akbay sa isang magandang babae. Maputi, makinis ang balat, eleganteng nakasuot ng gown na parang artista. Nakangiti siya, tila sanay sa atensyon, habang ang lalaki ay bahagyang nakayuko sa kanya, parang siya lang ang mundo nito.

Biglang may kumirot sa dibdib ko, hindi ko alam kung bakit.

“Anong meron sa kanila?” tanong ko.

Nagtinginan lang ang mga kasama ko, pero wala ni isa ang sumagot.

Hindi na rin sila nakapagsalita pa dahil bigla kaming tinawag.

“Lahat ng waitress, sa gitna!”

Napapikit ako saglit bago lumakad. Hawak ko ang tray, nanginginig ang mga kamay ko. Ramdam ko ang mga matang sumusunod sa bawat hakbang ko… mga matang mapanghusga, mausisa, at ang iba, bastos.

Habang nagse-serve kami, biglang sumigaw ang magandang babae.

“MY NECKLACE!” sigaw niya. “Nahulog sa pool!”

Natahimik ang lahat.

She stood up, hawak ang leeg niya. “That necklace is expensive,” dagdag niya, malakas ang boses. “Whoever finds it, I’ll give money.”

Nagtinginan ang lahat. Pero walang gumalaw.

Walang gustong lumapit.

Napatingin ako sa pool. Malalim. Madilim. Tahimik ang paligid.

Nag-atubili ako.

Pero biglang pumasok sa isip ko ang mukha ng kapatid ko. Ang pangakong bibilhan ko siya ng gamot. Ang bahay naming halos gumuho na.

Huminga ako nang malalim.

“Ako po,” mahina pero matatag kong sabi.

Napangiti ang babae. Kita ko rin na umiling ang lalaki, parang may gustong pigilan. Parang sinasabi ng mga mata niya na wag.

Pero huli na.

“What are you waiting for?” malamig na sabi ng babae. “Go look for it.”

Lumapit ako sa gilid ng pool…

At bigla niya akong itinulak.

“AY!”

Natawa siya ng malakas. Tumawa rin ang ilan sa mga bisita.

Muntik na ako mawalan ng balanse, pero buti na lang marunong akong lumangoy. Lumubog ako sa tubig, malamig, mabigat sa dibdib.

Huminga ako nang malalim at nagsimulang maghanap.

Ilang minuto lang, may kumislap.

Nakita ko ang kwintas.

Napangiti ako sa ilalim ng tubig, parang may kaunting tagumpay.

Pag-ahon ko, basang-basa ako. Dumikit ang maikling uniform sa katawan ko. Ramdam ko ang mga matang nakatitig… mas malinaw ngayon, mas bastos.

“Nahanap ko po,” sabi ko, hawak ang kwintas.

Pero parang wala akong narinig na tugon.

Parang hindi ako nag-eexist.

May naghahalikan sa gilid. May nagtatawanan. May nag-uusap. Walang tumitingin sa akin.

Dahan-dahan akong umahon sa pool at lumapit sa magandang babae.

“Nandito na po,” sabi ko, inaabot ang kwintas.

Kinuha niya ito, saka naglabas ng pera.

Pag-abot ko ng kamay…

Bigla niya itong itinapon sa pool.

“Oops,” sabi niya sabay tawa. “Sorry. Kunin mo na lang.”

Parang may bumagsak sa dibdib ko.

Napailing lang ang lalaki. Kita ko sa mukha niya ang pagkainis, pero hindi siya nagsalita.

Hindi ko na napigilan ang luha ko.

Sobrang iksi ng suot ko. Basang-basa ako. Ramdam ko ang mga matang sumusunod sa bawat galaw ko… lalo na ng ilang lalaki.

Lumangoy ulit ako, kinuha ang pera, at pag-ahon ko, tumakbo ako palayo.

Hindi ko na inintindi ang sigaw ng staff.

Sa likod ng villa, doon ako huminto.

At doon, tuluyan nang bumuhos ang luha ko.

I feel humiliated.

Hindi dahil mahirap ako.

Kundi dahil pinili nilang tapakan ang dignidad ko.